ଶୂର୍ପଣଖା ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର କଥା ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ ଆସିଛି, ହେ ରାକ୍ଷସମହାରାଜ, ତେବେ ନିଷ୍କନ୍ତକ ଭାବରେ ମୋର ପରାମର୍ଶ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତୁ। ସୀତାଙ୍କର ଦୁର୍ବଳତା କୁ ବୁଝି, ଏବେ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଷ୍ପାଦନ କରନ୍ତୁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ନିର୍ମଳ ରୂପବତୀ ସୀତା ଆପଣଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ହେବା ଉଚିତ। ଜାନସ୍ଥାନରେ ରାତ୍ରିବାସୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରାମଙ୍କ ସିଧା ବାଣରେ ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ଖରା ଓ ଦୂଷଣଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ସବୁ ଶୁଣି ଏବଂ ଦେଖି, ଏବେ ଆପଣଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ।" ଏହିପରି ଶୂର୍ପଣଖାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାବଣଙ୍କ ଶରୀରରେ କଣ୍ଟକାନୁଭୂତି ହେଲା। ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତି ବୁଝିଲେ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ କି କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା, ଦୋଷ ଓ ଗୁଣ ସବୁ ଭାବି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ। ଏହାପରେ ସେ ଚମତ୍କାର ରଥଶାଳାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ଗୋପନୀୟ ଭାବେ ରଥିକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ମୋର ପ୍ରିୟ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥକୁ ଯୁତ କର।" ରଥି ଶୀଘ୍ର ଓ ଦକ୍ଷତା ସହିତ ସେହି ରଥକୁ ଯୁତ କଲା। ରାବଣ ସୁନା ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ, ଭୂତମୁଖୀ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ଏହି ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ରଥରେ ଆସି ବସିଲେ। ତାଙ୍କ ଗର୍ଜନ ମେଘର ମତି ଗମ୍ଭୀର ଥିଲା। ସେ, କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ, ନଦୀ ଓ ଉଦ୍ୟାନମାନଙ୍କ ମାଲିକଙ୍କ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ, ଶୁଭ୍ର ଚାମର ଓ ଛତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ତାପିତ ସୁନା ଗହନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମଣି ମାର୍ଗରେ ଧଳସରି ଜଳର ମତି ଚମକୁଥିଲେ। ଦଶମୁଖ, ବିଶ୍ବା ହସ୍ତ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ଋଷିବିନାଶୀ, ଦଶ ଶିଖର ଥିବା ପର୍ବତର ମତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ରଥରେ ବସି, ମେଘ ଭିତରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଝଲକିବା ପରି ରାବଣ ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ପର୍ବତ, ସମୁଦ୍ର, ତୀର ଓ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତ ଦେଖିଲେ, ହଜାର ହଜାର ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଢ଼କା ବୃକ୍ଷ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆକୃଷ୍ଟ କଲା। ଶୀତଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ଜଳର ପଦ୍ମସରସ, ବିଶାଳ ଆସନ ଓ ବେଦୀ ଥିବା ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ। କଦଳୀ ଉଦ୍ୟାନ, ତାଳ, ସାଲ, ତମାଳ ଓ ଅନେକ ଫୁଲଫଳ ଥିବା ଗଛରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା ସେଠି। ଅତି ନିୟମିତ ଆହାର କରୁଥିବା ମହାମୁନିମାନେ, ହଜାର ନାଗ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ସମାବେଶ ଦେଖିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଆଜ, ବୈଖାନସ, ମାଷ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମରୀଚିପ ମାନେ ଯେଉଁଠି କାମକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ। ହଜାର ଅପ୍ସରା, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, କଳାରେ ଦକ୍ଷ, ଦେବସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସେଉଁଠି ରହୁଛନ୍ତି, ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଅମୃତ ପାନ କରି, ସେଉଁଠି ଆସନ୍ତି। ହଂସ, କୋଞ୍ଜ, ଜଳପକ୍ଷୀ, ସାରସ ରେ ଆନନ୍ଦିତ, ମଣିମାର୍ଗର ଚମକ, ସମୁଦ୍ରର ଉଜ୍ୱଳତାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଚାରିପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ମନୋହର ବିମାନ ଦେଖିଲେ। କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାପସ୍ୟାରେ ଲୋକଜୟ କରିଛନ୍ତି। ସେ ମୃଦୁ ଚନ୍ଦନବନ, ଶତଶତ ଗଛ, ସୁଗନ୍ଧି ରସ ଝରୁଥିବା ଶିରା ଦେଖିଲେ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଗରୁ, ତକ୍କୋଳ, ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲଫଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ। ତମାଳ ଫୁଲ, ମରିଚ ଝାଡ଼ି, ନଦୀକୂଳରେ ମୁକ୍ତାମାଳା ଝୁଲିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପର୍ବତ, ପଦ୍ମରାଗ ଗୁଚ୍ଛ, ସୁନା-ଚାଁଦିର ଚୂଡ଼ା ଦେଖିଲେ। ମନୋହର ସ୍ପଷ୍ଟ ଝରଣା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମି, ଦୁର୍ଲଭ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ନାରୀମାନେ ରହୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥରେ ଠସାଠସିଥିବା ସହର, ସମତଳ ଓ ଶ୍ୟାମଳ ଭୂମି, ସୁମଧୁର ପବନରେ ସେଉଁଠି ମନ ହରିଥିଲା। ସିନ୍ଧୁ ରାଜାଙ୍କ ଦଳଦଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ସ୍ୱର୍ଗ ସମ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ; ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖିଲେ, ମେଘ ସଦୃଶ କଳା, ମୁନିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ବଟବୃକ୍ଷର ଶାଖା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଶତ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ। ଏଠାରୁ ଏକ ହାତୀ ଓ ବଡ଼ କଛପକୁ ଉଠାଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ଏହି ବଟବୃକ୍ଷର ଏକ ଶାଖାରେ ଆସି ବସିଲେ; ତାଙ୍କ ଭାରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ଏହି ଶାଖାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏଠାରେ ବୈଖାନସ, ମାଷ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମରୀଚିପ ମୁନିମାନେ ବସିଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଏହି ମହାମୁନିମାନେ ଧୂସର ଚୂଡ଼ା ଧାରଣ କରି, ଛାଗର ମତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗରୁଡ଼ ସେହି ଶାଖା, ଯାହା ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା, ଉଠାଇଲେ। ଭାଙ୍ଗା ଶାଖା, ହାତୀ ଓ କଛପ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ନେଇ, ଧର୍ମାତ୍ମା ଗରୁଡ଼ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ମାଂସ ଭୋଜନ କଲେ। ଏହି ଶାଖା ଦ୍ୱାରା ନିଷାଦ ଅଞ୍ଚଳକୁ ନାଶ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀ ମହାମୁନିମାନେ ମୁକ୍ତ କରି ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦୁଗୁଣି ହେଲା; ସେ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଅମୃତ ଆଣିବେ। ତାପରେ, କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ସୁଭଦ୍ର ନାମକ ବଟବୃକ୍ଷ, ଯାହା ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଏବଂ ମହାମୁନିମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଦେଖିଲେ। ସମୁଦ୍ର ତୀର ଅତିକ୍ରମ କରି, ନଦୀମାନଙ୍କ ମାଲିକଙ୍କ ଦେଶର ଦୂର ପାରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଏକ ନିର୍ଜନ, ପବିତ୍ର ଓ ଶୋଭାବନ୍ତି ଅରଣ୍ୟର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ।