ଓଡ଼ିଆ ରେ ଏହି ଶ୍ରୀରାମାୟଣର ଅନୁଷ୍ଠାନ ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ଜଡା, ଜୀବନ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରୂପରେ ଏଭଳି ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଉଛି: ଶୂର୍ପଣଖା ରାବଣଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଲା—"ଯଦି ତୁମେ ସୀତାଙ୍କୁ ଜନାନୀ ଭାବରେ ଚାହିଁବାର ଇଚ୍ଛା କରିବ, ତେବେ କାମ ତୀରରେ ବଧ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏଠି ତୁମର ଦକ୍ଷିଣ ପାଦ ଉଠାଇବାକୁ ଶୀଘ୍ର ତୟାରି ହେବା ଦରକାର, ତାହାରେ ବିଜୟ ଆସିବ। ମୋ ଉପଦେଶ ଯଦି ତୁମେ ପସନ୍ଦ କର, ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱିପତି ରାବଣ, ତେବେ ମୋର କଥାକୁ ନିର୍ବିକାର ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର। ସୀତା, ଯିଏ ରୂପରେ ନିର୍ମଳ, ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଜନାନୀ କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଜନସ୍ଥାନରେ ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିହତ ହେବା ଏବଂ ଖର, ଦୂଷଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ଏବେ ତୁମେ ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" ଏଠିଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନର ପ୍ରସଙ୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଶୂର୍ପଣଖାଙ୍କ ଦେଉଥିବା କଥା ଶୁଣି ରାବଣଙ୍କ ଚମଡ଼ ଉଠିଗଲା, ସେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ କଥା ହେଲେ, ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତି ବୁଝିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ୟୟ କରି ଚାଲିପଡ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଆଲୋଚନା କରି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଦୂର୍ବଳତା, ଦୋଷ ଓ ଗୁଣ ବିଚାର କଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ହେଇ, ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠାରେ ଚାରିଁଥିଲେ ଏବଂ ରଥଶାଳାକୁ ଗଲେ। ରଥଶାଳା ଗଲାପରେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱିପତି ଚୁପଚାପ ରଥୀକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ—"ରଥ ଯୋଗ କର।" ରଥୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥକୁ ଶୀଘ୍ର ଯୋଗ କଲେ। ରାବଣ ସେ ରଥରେ ବସିଲେ, ଯାହା ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲୁଥିଲା, ସୁନା ଓ ମଣିମୁକ୍ତାରେ ଶୋଭିତ, ଯାହାର ଘୋଡ଼ାମାନେ ରାକ୍ଷସ ମୁହଁରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ, ସୁନା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଉଦ୍ଧାତ ଧ୍ୱନିରେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱିପତି, କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ, ନଦୀ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଦେବତାଙ୍କ ଦିଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ, ଧଳା ଚମର ଓ ଛତା ନେଇ, ଚମକୁଥିବା ବେରିଲ୍ ମଣି ପରି, ତାପିତ ସୁନା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଦଶମୁଖ, ବିଶି ହାତ, ଅତି ଶୋଭାମୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଋଷିମାନେଙ୍କ ହନନକର୍ତ୍ତା, ଦଶ ଚୁଡ଼ିଆ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ରଥରେ ବସି, ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଦେଖିବା ମেঘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର, ତଟ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ ହଜାର ହଜାର ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଢ଼କା ଗଛ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଚାରିପାଖରେ ଶୀତଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ଜଳର ପଦ୍ମପୋକରୀ, ବିଶାଳ ଆଶ୍ରମ, ଯାହାରେ ବେଦି ଅଛି। କଳା କଦଳୀ ଉଦ୍ୟାନ, ଚମକୁଥିବା ଗୋଡ଼ ଏବଂ ନାରିକେଳ ଗଛ, ସାଲ, ତାଳ, ତମାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଫୁଲ ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ। ଅତି ନିୟମିତ ଆହାରରେ ନିୟତ ମହାଋଷିମାନେ, ହଜାର ନାଗ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଦେଖିଲେ। ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗ ଜିତିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆଜ, ବୈଖାନସ, ମାଷ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମରୀଚିପା ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଦେବୀ ଅଳଙ୍କାର ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ, କୌଶଳ ଓ ଉପାସନାରେ ଦକ୍ଷ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦେଖିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାବଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଅମୃତ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଏଠି ଆସୁଥିଲେ। ହଂସ, କୁଳି, ଜଳପକ୍ଷୀ, ସରସା ପକ୍ଷୀ, ଚମକୁଥିବା ବେରିଲ୍ ପାଥର, ସମୁଦ୍ରର ଚମକ ଦେଖିଲେ। ଚାରିପାଖରେ ବିଶାଳ, ଧଳା ରଙ୍ଗର ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିର, ଦେବୀ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲେ। କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ, ତାପସ୍ୟାରେ ଜଗତ୍ ଜିତିଥିବା, ଚାଲିବାରେ ସ୍ୱଇଚ୍ଛା ଦେଖିଲେ। ସେ ମୃଦୁ ଚନ୍ଦନ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ, ହଜାର ଗଛ, ମୂଳରୁ ଗନ୍ଧ ତିଆରି ହେଉଥିବା, ଗନ୍ଧ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅନୁଭୂତି ଦେଖିଲେ। ଅଗରୁ, ତକ୍କୋଳ, ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଫଳ ଓ ଗନ୍ଧ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ। ତମାଳ ଫୁଲ, ମରୀଚି ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ ତଟରେ ମୁକ୍ତା ଗୁଛ ଶୁଖୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପାହାଡ଼, ପ୍ରବାଳ ଗୁଛ, ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦି ପାହାଡ଼ ଦେଖିଲେ। ରମ୍ୟ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଝରଣା, ଦେଖିବାକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଧନ ଓ ଧାନରେ ଭରିଥିବା ଭୂମି, ଅତି ରୂପବତୀ ନାରୀମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥରେ ଭରିଥିବା ସହର ଦେଖିଲେ, ସମତଳ, ହରିତ, ମୃଦୁ ପବନରେ ନିର୍ମଳ ଭୂମି ଦେଖିଲେ। ସିନ୍ଧୁ ରାଜାଙ୍କ କାନ୍ତାରରେ ଏକ ସ୍ୱର୍ଗସଦୃଶ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ; ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ବଟଗଛ, ମେଘ ପରି କଳା, ଋଷିମାନେକୁ ଘେରି ରହିଥିଲା। ଗଛର ଶାଖା ଚାରିପାଖରେ ଶତ ଯୋଜନା ଯାଉଥିଲା; ଏଠାରୁ ଏକ ହାତୀ ଓ ଏକ ବଡ଼ କଛପ ଉଠାଯାଇଥିଲା। ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗରୁଡ଼ ଏକ ଶାଖାରେ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କ ଭାରରେ ଏହି ଶାଖା ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଗଛର ଶାଖା ଭାଙ୍ଗିଲେ; ସେଠାରେ ବୈଖାନସ, ମାଷ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମରୀଚିପା ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ପ୍ରବୃଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ, ପ୍ରାୟ ଛାଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗରୁଡ଼ ଏହି ଶାଖା, ଶତ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା, ଉଠିଲେ। ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଶାଖାକୁ ହାତୀ ଓ କଛପ ସହ ଶୀଘ୍ର ଉଠି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଗରୁଡ଼ ଏକ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ମାଂସ ଭୋଗ କଲେ। ନିଷାଦ ଦେଶକୁ ଏହି ଶାଖାରେ ଧ୍ୱଂସ କରି, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଅତି ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲା, ମହାଋଷିମାନେ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ। ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦୁଇଗୁଣ ହେଲା; ସେ ମନେ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ ଅମୃତ ଆଣିବାକୁ। କୁବେରଙ୍କ ଭାଇ ସୁଭଦ୍ର ନାମକ ବଟଗଛ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଏବଂ ମହାଋଷିମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଏହିପରି ଶ୍ରୀରାମାୟଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ରାବଣଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଓ ଦୃଶ୍ୟବିଶେଷ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଉଛି।