ଏହି କାହାଣୀରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେବତା ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ଦୁଇ ଯୁବକ, ଗୁରୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଜଗତର ଦେବତା ସ୍ଥାଣୁଙ୍କର ପ୍ରତିମାର ଭଳି, ଅଗ୍ନିର ପୁତ୍ରଙ୍କ ସମାନ, ସାରୟୁ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ତଟକୁ ଗଲେ। ଯାତ୍ରା ପ୍ରାରମ୍ଭ କରିବା ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୋର ପୁତ୍ର, ପାଣି ନିଅ, କାରଣ ସମୟ ହରାଇବା ଭଲ ନୁହେଁ।" ସେ ବୋଲିଲେ, "ମୋର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଳ ଓ ଅତିବଳ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସହିତ, ତୁମେ କେବଳ କ୍ଷୁଧା ଓ ତରଳତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ, ତୁମର ଦେହର ରୂପରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବ ନାହିଁ।" "ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ପଢିବେ, ତେବେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ କୌଣସି ସମାନ ନାହିଁ। ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ଅସାଧାରଣ, ମୋ ପୁତ୍ର ରାମ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ବିଶେଷ କରିବାକୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ସତ୍ୟ, ଦାନ, ଜ୍ଞାନ, ଓ ଧାରଣାରେ ଅସାଧାରଣ।" ତାଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଇ ବିଜ୍ଞାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ କହିଲେ, "ଏହା ଲୋକଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ।" ରାମ, ଯିଏ ରାଘୁ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର ମୁହାଁରେ ପାଣି ଛୁଇଁଲେ। ସେ ରାତି ହେଲା, ସୂର୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ସାରୟୁ ତଟରେ ରାତି ବିତାଇଲେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଗାସର ଏକ ଅସୁବିଧାଜନକ ବିଶ୍ରାମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେମମୟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ସହିତ ସେ ରାତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ପ୍ରଭାତ ହେବା ସହିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଉଦ୍ବୋଧ କରି, "ଉଠ, ରାମ, ଦୈନିକ ଦେବୀୟ କର୍ମ କରିବାକୁ ସମୟ ଆସିଛି।" ସେମାନେ ସେହି କଥା ଶୁଣି, ସାନ୍ତ୍ବନାର ସହିତ ସ୍ନାନ କରି, ପାଣି ଅର୍ପଣ କରି, ଆଦର ସହିତ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ସେମାନେ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସାରୟୁ ନଦୀର ସନ୍ଧିକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେବୀୟ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ର ଥିଲା, ଯାହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କର ଥିଲା। ସେହି ପବିତ୍ର ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। "ଏହି ପବିତ୍ର ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ର କାର କି?" ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସ୍ମିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ରାମ, ଏହି ପୁରାତନ ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ର କାର ଥିଲା।" "କାମ, ଯିଏ ପ୍ରେମର ଦେବତା, ଏଠାରେ ଶିବଙ୍କର ତପସ୍ୟାକୁ ବିକାଶ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କର ନୂତନ ବିବାହ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ବିକଳଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତେବେ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଧକ୍କା ଦେଇ ଦେହ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ।" "ତାହାର ପରେ, କାମ ଦେହ ହରାଇଲେ ଓ ଅନଙ୍ଗ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ଅଙ୍ଗବିଷୟ ଭାବରେ ଖ୍ୟାତି ପାଇଲା।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ଏହା ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ପୁରାତନ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।" ସେ କହିଲେ, "ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଏଠାରେ ରାତି ବିତାଇବା। ଆମେ ପବିତ୍ର ମନରେ ଏହି ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ନିକଟରେ ଯିବା।" ସେମାନେ ପାଣି ଦେଇ, ସ୍ନାନ କରି, ନମସ୍କାର କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦିନର ଶେଷରେ ସେମାନେ ସହଯୋଗରେ ରାତି ବିତାଇଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଆତ୍ମାର ଶାନ୍ତି ଓ ମିଳନରେ, ସେମାନେ ସେହି ପବିତ୍ର ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଖୁସିରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ମଧୁର କଥା ଓ ଗଳ୍ପରେ ଲାଗିଥିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନରେ, ସେମାନେ ସକାଳରେ ତାଜା ଦିନର ଆରମ୍ଭ କରି, ନଦୀକୂଳକୁ ଯାଇଥିଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବୋଟରେ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। "ଦୟାକରି, ବୋଟରେ ବସନ୍ତୁ, ପ୍ରିୟ ରାଜକୁମାର, ଶୁଭ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତୁ," ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ। ଏହି ଭଳି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆଗକୁ ବଢିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ନୂତନ ଅଭିଯାନ ନେଇ ଆଗକୁ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ।