ରାବଣ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାଇ, ତାଟକାର ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେଠାରେ ମାରୀଚ ରାଜାଙ୍କୁ ଅତି ଆଦର ସହିତ ଅତି ଆଲୌକିକ ଖାଦ୍ୟ ଓ ମନୋହର ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଦେଇ ଆତିଥ୍ୟ କଲେ । ମାରୀଚ ନିଜେ ଆସନ ଓ ପାନୀୟ ଦେଇ ରାବଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ— “ହେ ରାକ୍ଷସ ରାଜ, ତୁମର ପ୍ରଜାମାନେ କୁଶଳରେ ଅଛନ୍ତି କି? ଏତେ ଦ୍ରୁତ ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ, ମୁଁ ଜାଣିପାରୁନି, ତାହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି ।” ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଚତୁର ଭାଷଣ କୁଶଳୀ ରାବଣ କହିଲେ, “ମୋର ରକ୍ଷକ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନା କୌଣସି ଦୋଷ ଛାଡ଼ି ହତ୍ୟା ହୋଇଛି । ଅଜୟ ଥିବା ଜନସ୍ଥାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା । ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ମୋତେ ସହଯୋଗ କର, ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଯାଉଁ ଜନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ।” ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚ କହିଲେ, “କିଏ ସୀତାଙ୍କୁ ତୁମ ପାଖରେ ଚିହ୍ନଟ କରିଦେଲା? କିଏ ତୁମକୁ ଏମିତି ପଥରେ ଆଣିଦେଲା? ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ତାଙ୍କ ନିଜ ଶିଂ ଛେଦିବାକୁ ଚାହେ? ଏମିତି କଥା କିଏ କହିଛି? ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେଉଛି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଶତ୍ରୁ, ଯେଉଁଠି ସାପର ମୁଁହରୁ ଦାତ କାଢ଼ିବାକୁ ଚାହେ । କିଏ ତୁମକୁ ଏହି କୁକର୍ମରେ ଲାଗିଦେଲା? କିଏ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଏଁଥିବାବେଳେ ତୁମ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲା? ଯିଏ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଚ୍ଚ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ଅଟୁଟ ଅଟଳ ହାତୀ ପରି ଅଟୁଟ, ସେ ରାଘବ ରାମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁହଁଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ସେ ପୁରୁଷସିଂହ, ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳ, ଚତୁର ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁଠି ନାଶ ହୋଇଛନ୍ତି, ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇପାରିବ ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ଶର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦନ୍ତ ପରି । ତାଙ୍କର ବାହୁବଳର କାଦେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧର ତରଙ୍ଗରେ ଶର ଏବଂ ଧନୁର ଚୋରି ମଧ୍ୟରେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜ, ରାମଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୁଁହକୁ ପାତାଳ ପରି ଲାଘିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏହିପରି ବିନମ୍ର ଅନୁରୋଧ କରି, ମାରୀଚ କହିଲେ, “ହେ ଲଙ୍କାପତି, ଦୟା କର, ତୁମ ଗୃହକୁ ଫେରିଯାଅ । ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହ ସଦା ଆନନ୍ଦ କର । ରାମ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଅରଣ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍ ।” ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଚୁପଚାପ ଫେରି ଲଙ୍କାର ନିଜ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ଏବେ ଶୂର୍ପଣଖା ଦେଖିଲେ ଯେ, ଚଉଦ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକା ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ୍ ହୋଇଛନ୍ତି । ସେ ଦୂଷଣ, ଖରା ଓ ତ୍ରିଶିରା ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମେଘ ଘର୍ଜନା ପରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ । ଏଠି ରାମଙ୍କ ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଶୂର୍ପଣଖା ଭୟଭୀତ ଓ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ଲଙ୍କାକୁ ଯାଇ ରାବଣଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ । ସେ ଦେଖିଲେ— ରାବଣ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସମ୍ମୁଖରେ ମହାମହିମା ଓ ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ, ଅନେକ ମରୁତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି । ସୁନାର ମଞ୍ଚ ଉପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଏହି ରାବଣ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ମହାର୍ଷିମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଯମର ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ । ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା— ଦେବ ଓ ଦାନବ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଜ୍ର ଓ ବିଦ୍ୟୁତର ଚିହ୍ନ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଅଛି, ଏବଂ ଏୟାରାବତ ହାତୀର ଦାନ୍ତର ଚିହ୍ନ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ । ତାଙ୍କ ଦଶଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ବିଶଟି ବାହୁ, ରାଜସି ଚିହ୍ନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରୀର, ଅଦ୍ଭୁତ ଅଳଙ୍କାର, ମାନିକ୍ୟ ଓ ସୁନା ର ଚମକ, ଶୁଭ୍ର ଦାନ୍ତ, ବିଶାଳ ମୁଁହ, ପାହାଡ଼ ପରି ଆକୃତି । ତିନିବାର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତଶଃ ଆଘାତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଅଭେଦ୍ୟ ଓ ଅଟୁଟ ରହିଛି । ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କଳିତ କରିପାରିଥାନ୍ତି । ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ ପକ୍ଷେପ କରିପାରନ୍ତି, ଦେବତାମାନେକୁ ଦଳନ କରିପାରନ୍ତି, ଧର୍ମକୁ ନାଶ କରିପାରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେକୁ ଅପହରଣ କରିପାରନ୍ତି । ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରର ଧାରକ, ସବୁବେଳେ ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ଭୋଗବତୀ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପୂର୍ବକ ଭାସୁକିକୁ ବିଜୟ କରିଥିଲେ । ତକ୍ଷକଙ୍କୁ ହରାଇ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ, ନରବାହନଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି କୈଳାସ ପର୍ବତ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ । ଅଦ୍ଭୁତ ଚିନ୍ତାମଣି ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ ଓ ଦିବ୍ୟ ଚୈତ୍ରରଥ, ନଳିନୀ, ନନ୍ଦନ ବନ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ । କ୍ରୋଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ବି ବାନ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ । ପ୍ରବଳ ବାହୁ ମାନେ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼, ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ । ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଯୁଗରେ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ପକ୍ଷୀ, ନାଗମାନେଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କୁ କେବଳ ମାନବ ଛାଡ଼ି କେହି ଭୟ ଦେଇପାରୁନଥିଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ୍ତ୍ରପୠଢ଼ି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯଜ୍ଞରେ ସୋମପାନ କରୁଥିବା, ଯଜ୍ଞ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ଅଧର୍ମୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ଓ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ । ତୀବ୍ର, ନିର୍ଦୟ, ପ୍ରାଣୀମାନେର କ୍ଷତିରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି । ରାକ୍ଷସୀ ଶୂର୍ପଣଖା ତାଙ୍କ କ୍ରୂର ଓ ପ୍ରବଳ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଓ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଦେବବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି । ସେ ତାଙ୍କ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ନିୟତି ଅନୁସାରେ ଆସିଥିବା ଯମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ବଂଶର ମହାନ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ଭୟଭୀତ ଓ କ୍ପମ୍ପିତ ହୋଇ, ଶୂର୍ପଣଖା ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଭାଇ ରାବଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।