ଏହି ସମୟରେ, ରାମଙ୍କ ଧନୁର୍ବାଣ ମାନେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଗ୍ରସି ନେଲେ। ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁଠି ପାରିଲେ, ସେଉଁଠି ପଳାଇ ଯାଉଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ସେଉଁଠି ରାମଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଜନସ୍ଥାନ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଂହାର ହୋଇଗଲା। ଏହି ଖବର ଆକମ୍ପନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ରାବଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏବେ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଯିବି ଓ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଆକମ୍ପନ କହିଲେ, "ହେ ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱର, ଆପଣ ଆଗେ ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ବିଷୟରେ ନିଜେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ରାମ, ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଅଜୟ। ସେ ତାଙ୍କର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀର ବେଗକୁ ଅଟକେଇପାରିବେ। ସେ ଆକାଶ, ତାରା, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେକୁ ତଳକୁ ଆଣିପାରିବେ, ଏବଂ ଏଇ ମହାତ୍ମା ରାମ ଡୁବୁଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇପାରିବେ। ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଭେଦି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବୁଡ଼ାଇପାରିବେ, ସେ ତାଙ୍କ ବାଣରେ ସମୁଦ୍ର ଓ ବାୟୁର ଶକ୍ତିକୁ ମୁଚ୍ଛି ଦେଇପାରିବେ। ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆପଣ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ପୁନି ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେ। ଆପଣ, ଦଶମୁଖ ରାବଣ, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ଭାବୁନାହିଁ ଯେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବ ମିଶି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ଏକ ଉପାୟ ଅଛି—ଆପଣ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ତାଙ୍କର ଜଗତ୍ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସ୍ତ୍ରୀ, ନାମ ସୀତା, ସୁକୁମାରୀ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣା, ସମତୁଳିତ ଅଙ୍ଗ, ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣି, ମଣିମାଳା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେ ନ କୌଣସି ଦେବୀ, ନ ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ନ ଅପ୍ସରା, ନ ନାଗକନ୍ୟା ସମାନ; ତେଣୁ କୌଣସି ମାନବୀ କିପରି ସମାନ ହେବେ?" ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ତିନି ଭାବି ଆକମ୍ପନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ନିଶ୍ଚୟ, ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଏବେ ମୋ ରଥିକ ସହିତ ଏକା ଯିବି, ଓ ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ବୈଦେହୀକୁ ମହାନଗରକୁ ଆଣିବି।" ଏହିପରି କହି, ରାବଣ ମୂଳରେ ଯୋଡ଼ା ଖଚର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଦିଗ୍ଭାଗକୁ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଯେଉଁ ରଥ ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଚମକୁଥିଲା ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା। ଏହି ରଥ ତାରାମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଗଚ୍ଛି, ମେଘମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅପ୍ୟାସ କରୁଥିଲା। ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ପରେ ରାବଣ ତାଟକାର ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ମାରୀଚ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଭୋଜନ ଓ ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ମାରୀଚ ତାଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଜଳ ଦେଇ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ରାକ୍ଷସନାୟକ, ଆପଣଙ୍କ ଜନମାନେ ସୁସ୍ଥ ତୋ? ମୁଁ ଅବାକ୍, ଆପଣ ଏତେ ଶୀଘ୍ର କିଏଁ ଆସିଲେ?" ତାହାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କୁଶଳ କଥନ କରିବାରେ ଦକ୍ଷ ରାବଣ କହିଲେ, "ମୋର ରକ୍ଷକ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଛି, ସେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ଅଜୟ ଥିବା ଜନସ୍ଥାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି। ତେଣୁ, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଉଠାଇବାରେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କର।" ମାରୀଚ ଏହି କଥା ଶୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "କିଏ ସୀତାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଦେଲା? କିଏ ତୁମକୁ ଏହି ବିପଦରେ ପକାଇଲା? କିଏ ତୁମକୁ ଏମିତି ସୁପାଥରୁ ବିପଥକୁ ଦେଇଦେଲା? କିଏ ନିଜେ ଅନନ୍ଦରେ ଥିଲେ ତଥାପି ତୁମ ସହ ଅନନ୍ଦ ପାଇନାହିଁ? କିଏ ତୁମକୁ କହିଲା—‘ସୀତାକୁ ଆଣ’? କିଏ ନିଜ ଶିଂ ଛେଦ କରିବାକୁ ଚାହେ? ଯିଏ ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଶତ୍ରୁ, ଯେପରି ଜହରାଳୁ ସର୍ପର ମୁଖରୁ ଦାନ୍ତ ଉଖାଡ଼ିବାକୁ ଚାହେ। କିଏ ତୁମ ଶିର ଉପରେ ଘାଁ ମାରିଛି ଏମିତି ବିପଦପଥରେ ପଠାଇଛି?" "ଯିଏ ପବିତ୍ର କୁଳର, ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ, ମହାଦନ୍ତୀ ହସ୍ତୀ ପରି ଦୃଢ଼, ତେଣୁ ରାଘବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳ, ଚତୁର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସଂହାରକ; ତାଙ୍କର ଶର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଭୁଜଶକ୍ତିର କଦଳି ମାଟିରେ, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧର ବନ୍ୟାରେ, ଶରର ତରଙ୍ଗ ଓ ଧନୁର ଚୋରିରେ—ହେ ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱର, ରାମଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୁଖରେ ପଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "କୃପା କରନ୍ତୁ, ଲଙ୍କାପତି, ଆପଣ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିଯାନ୍ତୁ। ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ; ରାମ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଅରଣ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ।" ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦଶମୁଖ ରାବଣ ଫେରି ଲଙ୍କାର ନିଜ ଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୂର୍ପଣଖା ଦେଖିଲେ ଯେ, ଚଉଦ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ରାକ୍ଷସମାନେ କେବଳ ଏକ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ଦୂଷଣ, ଖରା ଓ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ। ରାମଙ୍କ ଏହି ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସେ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଲଙ୍କାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣ ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ରାବଣ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ, ପ୍ରାସାଦର ଆଗରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମାରୁତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସେପରି ଅନୁପମ ତେଜରେ ବିରାଜିତ। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣମଞ୍ଚରେ ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଭୂତ, ମହାର୍ଷିମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଜୟ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭଜ୍ର ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଚିହ୍ନ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଏୟାରାବତ ହସ୍ତୀର ଦାନ୍ତର ଚିହ୍ନ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଥିଲା କୁଡ଼ିଟି ବାହୁ, ଦଶଟି ମୁଣ୍ଡ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ବିସ୍ତୃତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଓ ରାଜଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ।