ରାବଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଆକମ୍ପନା ଏହି ଭଳି କହିଲେ—“ଏହି ମହାପୁରୁଷ ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ। ରାମ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରର ଗୁଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧର୍ମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ। ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ରକ୍ତନେତ୍ର, ଢୋଳର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠଧ୍ୱନି, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଭଳି ମୁହଁ, ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ସମାନ। ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ, ଅଗ୍ନି-ବାୟୁର ସମ୍ମିଳନର ଭଳି, ଜନସ୍ଥାନକୁ ସଂହାର କରିଦେଲେ। ଦେବତା କିମ୍ବା ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏଠି କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ରାମଙ୍କ ଧନୁରୁ ଯାହା ତୀର ଛୁଟିଥାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସୁବର୍ଣ୍ଣପଙ୍ଖୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେଠାରେ ତୀରମାନେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପର ଆକାର ଧାରଣ କରି ରାକ୍ଷସମାନୋକୁ ଉପସ୍ୱାତ କଲେ, ଭୟଭୀତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁଠିକୁ ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସେଠି ରାମ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଏଭଳି ଭାବେ ଜନସ୍ଥାନ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଂହାର ହେଲା। ଆକମ୍ପନାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାବଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବି।” ଏହି କଥା ପରେ ଆକମ୍ପନା ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ହେ ରାକ୍ଷସନାୟକ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ଶକ୍ତିର ସତ୍ୟ ଉପଖ୍ୟାନ ଶୁଣନ୍ତୁ। ରାମ ତାଙ୍କ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଅପରାଜେୟ, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ତାଙ୍କୁ କେହି ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ତୀରଦ୍ୱାରା ପ୍ରବଳ ନଦୀକୁ ଅଟକାଇପାରନ୍ତି, ଆକାଶ ସହ ସିତାରା, ଗ୍ରହ, ନକ୍ଷତ୍ର ଭୂମିକୁ ତଳେ ଆଣିପାରନ୍ତି, ଡୁବୁଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇପାରନ୍ତି। ସମୁଦ୍ରର ପାର ଭେଦି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବୁଡ଼ାଇପାରନ୍ତି, ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ବାୟୁର ଶକ୍ତିକୁ ତୀରରେ ଦୂର କରିପାରନ୍ତି। ସେ ଚାହିଲେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ହଟାଇଦେଇ, ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି। ତେଣୁ, ଦଶମୁଖୀ, ତୁମେ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ମିଶିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟମନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ରାମକୁ ବଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଆମେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ଦେବତା, ଅସୁର ସମସ୍ତ ମିଶିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତଥାପି ତାଙ୍କୁ ମାରିବାର ଏକ ଉପାୟ ଅଛି, ମୋ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଅ। ତାଙ୍କ ଜନପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ସୀତା, ସୁକମଳ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସମତୁଳିତ ଅଙ୍ଗ, ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଣି, ମଣିମାଳାଧାରିଣୀ। ସେ ଦେବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ଅପ୍ସରା କିମ୍ବା ନାଗକନ୍ୟା ସମାନ କାହା ନୁହେଁ; ଏକ ମାନବୀ କେମିତି ତାଙ୍କ ସମାନ ହେବ?” ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱର ରାବଣ ଏହି କଥାକୁ ମନୋମନ ମଞ୍ଜୁରି କଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆକମ୍ପନାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ, ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଏଉଁ ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ଚାରିଅଟିରେ ଚାଲି, ଏହି ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୀତାକୁ ଆନନ୍ଦରେ ନେଇ ମହାନଗରକୁ ଆସିବି।” ଏହିପରି କହି, ରାବଣ ମୂଲ ଜୁଆଁ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ସେଇ ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହାନ ରଥ ନକ୍ଷତ୍ରପଥରେ ଚାଲି, ମେଘମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଜଗମଗ କରୁଥିଲା। ଏଭଳି ଦୂର ଯାଇ ସେ ତାଟକା ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠାରେ ମାରୀଚ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଭୋଜନ ଓ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଅସନ ଓ ଜଳ ଦେଇ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ମାରୀଚ କହିଲେ, “ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱର, ସବୁ ଭଲ ତ? ଏତେ ଶୀଘ୍ର କାହିଁକି ଆସିଲେ?” ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବାକ୍ପଟୁ ରାବଣ କହିଲେ, “ମୋ ରକ୍ଷକ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ, ଓ ପ୍ରିୟ। ଅଜୟ ଥିବା ଜନସ୍ଥାନ ପ୍ରବଳ ଯୁଦ୍ଧରେ ସଂହାର ହେଲା। ଏହି ଯୋଗେ, ତୁମେ ମୋତେ ସହଯୋଗ କର, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କିଏ ସୀତାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିଦେଲେ? କିଏ ତୁମ ସତ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ହୋଇ ଏହିପରି କହିଲେ? ରାକ୍ଷସଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିଏ ତୁମ ସହ ଖୁସି ହୋଇ ତୁମ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ? କିଏ କହିଲେ ‘ସୀତାକୁ ଆଣିଦିଅ’? କିଏ ନିଜ ଶିଙ୍ଗ କାଟିବାକୁ ଚାହିବ? ଏହିପରି ଉତ୍ସାହ ଦେଉଥିବା ନିଶ୍ଚୟ ଶତ୍ରୁ, ଯେପରି ଜହ୍ନୁ ସର୍ପର ଦାଁତ ଉଖାଡ଼ିବାକୁ ଚାହିବ। କିଏ ତୁମକୁ ଏହି ଅନର୍ଥ ପଥରେ ଚାଲିଦେଲେ? କିଏ ତୁମେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଇଥିବାବେଳେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ? ଶୁଦ୍ଧ ବଂଶର ଜନ୍ମିତ, ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ, ଦୀର୍ଘଦନ୍ତୀ ଦ୍ୱିପର ଭଳି ଦୃଢ଼—ରାବଣ, ଏହି ରାଘବ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିପ ପରି, ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସାମ୍ନା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଚତୁର ରାକ୍ଷସମାନୋକୁ ସଂହାର କରିଥିବା, ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ ଦଢ଼ିଆ। ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଜାଗାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ସେ ତୀର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖଡ଼ଗର ଦନ୍ତ ସହିତ ଶୁଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଭୁଜଶକ୍ତିର ଦଳଦଳରେ, ମହାସଂଗ୍ରାମର ବଢ଼ିଆ ଲହରୀରେ, ତୀରର ତରଙ୍ଗ ଓ ଧନୁର ଚୋରିରେ, ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱର, ରାମଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ମୁଁହରେ ପଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଲଙ୍କାନାଥ, ଦୟା କର, ଆପଣ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିଯାଅ। ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହ ସଦା ଆନନ୍ଦ କର; ରାମ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଅରଣ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରୁନ୍।” ମାରୀଚଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଫେରି ଗଲେ ଓ ଉତ୍ତମ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ, ତ୍ରିଶତି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ତାପରେ, ଶୂର୍ପଣଖା ଦେଖିଲେ ଯେ, ଚଉଦ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରବଳ ରାକ୍ଷସ ଏକା ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ଦୂଷଣ, ଖର, ତ୍ରିଶିରାକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଦେଖି, ମେଘମାଳା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି ଚିତ୍କାର କଲେ। ରାମଙ୍କ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଶୂର୍ପଣଖା ଭୟ ଓ କ୍ଷୋଭରେ ଲଙ୍କାକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣ ରାଜ କରୁଥିଲେ।