ରାବଣ ତାଙ୍କ ରୋଷରେ ଏପରି ଦାହିବା ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନ କରି କହିଲେ, “ମୋତେ କ୍ଷତି କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଯମ, ବିଷ୍ଣୁ – ଏମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ସୁଖ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ, ସମୟର ସମୟ ମୁଁ ନିଜେ; ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଦାହି ପାରିବି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିଜ ଶେଷ ସହ ଏକତ୍ର କରିପାରିବି। ମୁଁ ବାୟୁର ଗତିକୁ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଯାଇପାରିବି, ରୋଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଦାହିପାରିବି।” ଏଭଳି ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ରୋଷରେ ଭରିଯାଇଥିବାବେଳେ, ଅକମ୍ପନା ଭୟରେ ହାତ ଜୋଡି କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ରାବଣଙ୍କ ପାଖରେ ନିର୍ଭୟତା ଚାହିଲେ। ରାବଣ, ଦାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଲେ, ଏବଂ ଅକମ୍ପନା ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯୁବକ, ସିଂହଘା ସମ, ରାମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶାଳ ଚେଷ୍ଟା। ସେ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ମହାପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ସମ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖରା ଓ ଦୂଷଣା ଜନସ୍ଥାନରେ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି।” ଅକମ୍ପନାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାବଣ, ଦାନବମଧ୍ୟରେ ମହାପ୍ରଭୁ, ବଡ଼ ନାଗ ସମ କରୁଣ ଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲେ, “ଏହି ରାମ କି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ସହ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି? ସତ କଥା କହ, ଅକମ୍ପନା।” ରାବଣଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ପୁନି ଶୁଣି ଅକମ୍ପନା, ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। “ଉଜ୍ୱଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରର ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଭାଉ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ଡ଼ମ୍ବା ସମ ଶବ୍ଦ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ମୁଖ, ଶକ୍ତିରେ ସେହିପରି। ଦୁଇଜଣ ଏକତ୍ର, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ସମ, ଏହି ଉଜ୍ୱଳ ରାଜକୁମାର ଜନସ୍ଥାନକୁ ନଶ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଦେବତା ଓ ମହାପୁରୁଷମାନେ ବିଚାର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ; ରାମଙ୍କ ଛାଡ଼ାସାର, ସୁବର୍ଣ୍ଣପଙ୍ଖ ଓ ପରି ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଯଥେଷ୍ଟ। ଏହି ତୀରଗୁଡ଼ିକ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ନାଗରେ ପରିଣତ ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ଖାଇ ଦେଲେ, ଭୟଭୀତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁଠି ପାରିଲେ ସେଉଁଠି ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଗଲେ, ସେଉଁଠି ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ ଜନସ୍ଥାନ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା, ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ।” ଅକମ୍ପନାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାବଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଯିବି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ କରିବି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅକମ୍ପନା ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କଲେ, “ମହାରାଜ, ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପର ସତ କଥା ଶୁଣ। ରାମ, ପ୍ରତାପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କ୍ରୋଧ ହେଲେ ଅଜୟ, ତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବାହମୟ ନଦୀକୁ ଚାଲିଯାଇପାରିବେ। ସେ ଆକାଶକୁ ତାରା, ଗ୍ରହ, ନକ୍ଷତ୍ର ସହ ତଳେ ଆଣିପାରିବେ; ଉଜ୍ୱଳ ରାମ ଡୁବିଯାଉଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇପାରିବେ। ସମୁଦ୍ରକୁ ବିଦ୍ଧ କରି ପ୍ରପଞ୍ଚକୁ ବାଡ଼ି ଦେଇପାରିବେ; ସମୁଦ୍ର ଓ ବାୟୁର ଶକ୍ତିକୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିକିରଣ କରିପାରିବେ। ସେ ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚକୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତାପରେ ଉପସାରଣ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ନବଜନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିପାରିବେ। ଦଶମୁଖୀ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏକସাথে ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତଥାପି ଏକ ଉପାୟ ଅଛି – ମୋ କଥା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣ। ତାଙ୍କ ଜନାନୀ, ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସିତା ନାମରେ ପରିଚିତ, କମର ସୁସ୍ଥିର, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଙ୍ଗ, ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଣି, ଗହଣାରେ ଶୋଭିତ। କୌଣସି ଦେବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ଅପ୍ସରା, ନାଗକନ୍ୟା ତାଙ୍କ ସମ ନୁହେଁ; ମାନବୀ କିପରି ସମାନ ହେବ?” ରାବଣ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମହାପ୍ରଭୁ, ଏହି କଥାକୁ ମନେ ରଖି ସ୍ୱୀକାର କଲେ; ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କ ଚାରିଅଞ୍ଚଳୀକୁ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚିତ, ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଏକା ଚାରିଅଞ୍ଚଳୀ ସହ ଯିବି; ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ବୈଦେହୀକୁ ମହାନଗରକୁ ଆଣିବି।” ଏଭଳି କହି, ରାବଣ ମୁଲ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିଯୁକ୍ତ ରଥରେ ବସି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଚମକି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜାଗର କରି ଚାଲିଗଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ରଥ ତାରାପଥରେ ଗତି କରି, ମେଘମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ସମ ଚମକି ଗର୍ଜନ କରି ଯାଉଥିଲା। ଏକ ବଡ଼ ଦୂର ଯାଇ, ସେ ତାଟକାର ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଏଠାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରୀଚା ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନିଜେ ବସିବା ଏବଂ ଜଳ ଦେଇ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ମାରୀଚା ରାବଣଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ରାଜା, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଜନମାନେ ସୁସ୍ଥ ତ? ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, କାରଣ ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ, ତୁମେ ଏପରି ଶୀଘ୍ର କାହିଁକି ଆସିଛ?” ମାରୀଚାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋର ସୁରକ୍ଷାକାରୀ ହତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଦୋଷ ନଥିବା ରାମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜନସ୍ଥାନ, ଯାହା ଅଜୟ ଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛି। ଏହି କାରଣ, ତୁମେ ମୋତେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଅପହରଣରେ ସହଯୋଗ କର।” ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମାରୀଚା କହିଲେ, “କିଏ ସିତାକୁ ଦେଖାଇଛି, ପ୍ରକୃତ ଶତ୍ରୁ ହୋଇ ମିତ୍ର? ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିଏ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିନାହିଁ? କିଏ କହିଛି, ‘ସିତାକୁ ଆଣ’? କିଏ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଶିଂ ଛେଡ଼ିବାକୁ ଚାହେ? ଏବଂ ଯେଉଁଠି ତୁମକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ବିଷ ନାଗର ଦାନ୍ତ ଖସାଇବାକୁ ଚାହେ। କିଏ ତୁମକୁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟପଥରେ ଆଣିଛି? କିଏ ତୁମେ ସୁସ୍ଥ ଶୈତାନି ଶୁଇଥିବାବେଳେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ କରିଛି, ରାଜା?” ଏପରି ଭାବେ ରାବଣଙ୍କ ଅଭିମାନ, ଅକମ୍ପନାଙ୍କ ସତର୍ଥ କଥା, ମାରୀଚାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଜନସ୍ଥାନର ଶୋକ ଏକ ସ୍ରୋତରେ ଏହି ଉତ୍ତରାଧୁନିକ ଏପିସୋଡ୍ ଗଠିତ ହୋଇଛି।