ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ଦୁର୍ଗରୁ ବାହାରିବା ପରେ, ବିଜୟୀ ତଥା ମହାର୍ଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାମ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଆଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ବିପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଦଳନ କରିଥିବା ଏହି ବୀର ଏବଂ ମୁନିମାନେଂକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଵୈଦେହୀ ସୀତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତିନି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ; ଦୟାନୀୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିହତ ହେବା ଦେଖି ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦନୀ ସୀତା ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ରାମ ମୁନିମାନେଂକୁ ରାକ୍ଷସମାନେଂକୁ ଦଳନ କରିଥିବା ପାଇଁ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ହର୍ଷରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁଖ ଥିବା ସୀତା ପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏବେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଏକତିରିଶ ଶର୍ଗକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହି ସମୟରେ, ଅକମ୍ପନା ଜନସ୍ଥାନରୁ ତ୍ୱରିତ ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚି ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ରାକ୍ଷସରାଜ, ଜନସ୍ଥାନରେ ଅନେକ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଖରା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି; ମୁଁ କିପରି ଏଠାରୁ ଆସି ଚାଲିଛି।” ଏହା ଶୁଣି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ରିଷ୍ଟା ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ଅକମ୍ପନାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “କେଉଁ ଦେବତା ଏମିତି ମୋ ଭୟଙ୍କର ଜନସ୍ଥାନକୁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଛି? କେଉଁ ଲୋକରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଦିନ୍ତି?” ଏହି କ୍ରୋଧରେ, ରାବଣ କହିଲେ: “ମୋତେ କ୍ଷତି କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଯମ, ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ନାପାରିବେ। ମୁଁ ସମୟର ଉପରେ ସମୟ, ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇପାରିବି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଏକତ୍ର କରିପାରିବି। ମୋ ଶକ୍ତିରେ ବାୟୁର ଗତିକୁ ଅଟକାଇପାରିବି, ରୋଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇଦେଇପାରିବି।” ଏପରି କ୍ରୋଧିତ ଦଶମୁଖୀଙ୍କୁ ଅକମ୍ପନା ଭୟରେ ହାତ ଜୋଡି ସୁରକ୍ଷା ଅନୁରୋଧ କଲେ। ରାବଣ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲେ, ତାପରେ ଅକମ୍ପନା ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କହିଲେ: “ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏଠି ରହୁଛନ୍ତି, ଯୁବକ, ସିଂହ-ଭୂଜ, ରାମ ନାମର, ବିଶାଳ ଭୂଜ, ବିସ୍ତୃତ ଛାତି। କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ମହାକୀର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ସମ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନସ୍ଥାନରେ ଖରା ଓ ଦୂଷଣ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ମହା ସର୍ପର ପରି ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡି ଅକମ୍ପନାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏହି ରାମ କି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ ଏଠି ଆସିଛନ୍ତି? ସତ୍ୟ କଥା କହ, ଅକମ୍ପନା।” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଅକମ୍ପନା ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ବିଷୟରେ କହିଲେ: “ରାମ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରମାନେଂକୁ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଗୁଣ ଥିବା, ଯୁଦ୍ଧରେ ପରମ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା। ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ତ ଚକ୍ଷୁ, ଢୋଲର ପରି ସ୍ୱର, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ମୁଖ, ଶକ୍ତିରେ ସମ। ଦୁଇଜଣ ଏକସାଥି ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ପରି ଜନସ୍ଥାନକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛନ୍ତି। ଦେବମାନେ ଓ ମହାପୁରୁଷମାନେଂକୁ ଏଠି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ରାମଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଙ୍ଖ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଚୁର। ସେଗୁଡିକ ପଞ୍ଜମୁଖୀ ସର୍ପରେ ପରି ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନେଂକୁ ଭକ୍ଷି କଲେ, ଭୟଭୀତ ରାକ୍ଷସମାନେଂକୁ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ। ସେଉଁଠି ରାମଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ; ଏଭଳି ଜନସ୍ଥାନ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି, ହେ ଅନ୍ଦୋଷୀ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାବଣ କହିଲେ: “ମୁଁ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମାରିଦେଇବି।” ଏହା ଶୁଣି, ଅକମ୍ପନା କହିଲେ: “ହେ ରାଜା, ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପର ଏକ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ରାମ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀକୁ ଅଟକାଇପାରିବେ। ସେ ଆକାଶ, ତାରା, ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ସହିତ ତଳକୁ ଆଣିପାରିବେ; ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇପାରିବେ। ସମୁଦ୍ରର ତଟକୁ ଭେଦି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବନ୍ୟା କରିପାରିବେ; ସମୁଦ୍ର ଓ ବାୟୁର ଶକ୍ତିକୁ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅଟକାଇପାରିବେ। ସେ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଉତ୍ସାରିପାରିବେ, ଏବଂ ନବସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେ। ରାମ ତୁମେଂକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ, ଦଶମୁଖୀ, ରାକ୍ଷସମାନେଂକୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହାରାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେଂକୁ ଏକସାଥି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ଏକ ବିଧି ଅଛି—ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ତାଙ୍କ ଜନା, ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାମରେ ସୀତା, କମଳାକାର, କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ସୁସଂଖ୍ୟାତ ଅଙ୍ଗ, ନାରୀମାନେଂକୁ ମଧ୍ୟ ମଣି, ନାନା ମଣିମାନେ ପରି ଶୋଭିତ। ଦେବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ଅପ୍ସରା, ନାଗ-ନାରୀ ମଧ୍ୟ ସୀତା ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି; ଏକ ମାନବୀ କିପରି ସମାନ ହେବ?” ରାବଣ ଏହି କଥା ଅନୁମୋଦନ କରି, ଚିନ୍ତା କରି ଅକମ୍ପନାକୁ କହିଲେ: “ନିଶ୍ଚୟ, ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଏବେ ଏକା ଚାରିଏଟର ସହିତ ଯିବି, ହର୍ଷରେ ଏହି ବୈଦେହୀ ସୀତାକୁ ମହାନଗରକୁ ଆଣିବି।” ଏପରି କହି, ରାବଣ ମୂଲରେ ଯୋଗାଯୋଗ ଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲା। ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ଏହି ମହାରଥ ତାରାମଣ୍ଡଳର ମାର୍ଗରେ ଚାଲି, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି, ତାଟକାର ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ସେଠାଁ ରାଜା ମାରୀଚାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଲାଜବାବ ବ୍ୟଞ୍ଜନରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।