ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅସ୍ତ୍ର ଖୋଜି ଖୋଜି ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ, ଖରା କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଓଠ କଟି, ଏକ ବୃକ୍ଷକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଉଠାଇଲେ। ସେ ବୃକ୍ଷଟିକୁ ମୂଳେଁଠାରୁ ଉଖାଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି, ଏହାକୁ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ି ଚିତ୍କାର କଲେ—“ତୁମେ ଏବେ ନିହତ!” ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ରାମ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆସୁଥିବା ବହୁତ ତୀରକୁ ଚେଦି, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉପଜାଇ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଖରାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ରାମଙ୍କ ଶରୀରରୁ ପସିନା ଝରୁଥିଲା, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ, ସେ ଏକ ହଜାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ଖରାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱସ୍ତ କଲେ। ସେଇ ତୀରମଧ୍ୟରୁ ଦୁଧର ଝାଗ ଭଳି ରକ୍ତ ଝରିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେପରି ଗିରିକନ୍ଧରୁ ଝରଣା ଝରେ। ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଖରା ଅସାହାୟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ରକ୍ତ ଗନ୍ଧରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଚାର୍ଜ କଲେ। ଏହି ରକ୍ତରେ ଭିଜା, କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ଖରା ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରି ଆସୁଥିବା ବେଳେ, ଚପଳ ଓ ଦକ୍ଷ ରାମ ଦୁଇ-ତିନି ପଦ ପଛକୁ ହଟିଲେ। ଏହାପରେ ରାମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଏକ ତୀର ନେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱିତୀୟ ବ୍ରହ୍ମା ଦଣ୍ଡ ସମାନ ଦୀପ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ଏହି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଖରାଙ୍କୁ ନିହତ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏହି ତୀର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଘବାନ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏହାକୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁଷରେ ଲଗାଇ, ଖରାଙ୍କ ଉପରେ ମୁକ୍ତ କଲେ। ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଏହି ପ୍ରଚଣ୍ଡ ତୀର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସହିତ ଖରାଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଲାଗିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଟାଣୁଥିଲେ। ଏହି ତୀରର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଖରା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ଧକାକୁ ଶିତିକଣ୍ଠ ଶ୍ୱେତବନରେ ଦଗ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରକାର ଖରା ନିହତ ହେଲେ, ଯେପରି ବୃତ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ନାମୁଚି ଫେନ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ବଳକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିହତ ହୋଇଥିଲେ।