ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ଦେବୀୟ ମୁକୁର୍ମାନ କୁହାଯାଇଥିଲା, ତେବେ ମାଳାର ଏକ ଦିନାନ୍ତର ମହାନ ବର୍ଷା ହେଲା। ଏହି ବର୍ଷା ସଙ୍ଗେ ଦେବୀୟ ଢୋଲ ବଜିଲା, ଶଙ୍ଖ ଓ ଢୋଲର ଧ୍ୱନି ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ମହାନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଦେବତା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ନିକଟରେ ଚାଲିଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କୁ ତାଲି ଦେଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ବାଣ ଓ କୁଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେଶର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଅଲଙ୍କାର ଦେଇଥିଲେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯୁବ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଯେପରିକି ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାର ତାଙ୍କର ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଚାଲିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଏକ ଯୋଜନା ଗତି କରି, ସରୟୁ ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳକୁ ପହଁଚିଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାମକୁ ସହଜ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୋ ଦିନ୍ଦିଆ, ପାଣୀ ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ ସମୟ ହରାଇଯିବାରୁ ବାଚନା କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ।" ସେ ରାମକୁ କହିଲେ, "ମୋ ପକ୍ଷରୁ ବଳ ଓ ଅତିବଳ ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଶିକ୍ଷା ନେଲେ, କୌଣସି ଦୁଃଖ, ଜ୍ୌର ଓ ଦେହରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ତୁମେ ଅନୁଭବ କରିବା ନାହିଁ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ତୁମେ ଜଗତରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ କେହି ତୁମ ସମାନ ନାହିଁ। ଏହି ଦୁଇ ବିଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷା ନେବା ପରେ, କୌଣସି ତୁମ ପରି ନାହିଁ।" ତେଣୁ ରାମ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ସୁଭାଗ୍ୟ ଓ ଗୁଣ ଅଛି, ସେ ପାଣୀ ଛୁଇଁଲେ। ସୂର୍ୟ ଦିନ ପ୍ରକାଶ କରି, ସରୟୁ ନଦୀର କୂଳରେ ସେମାନେ ସନ୍ତୋଷରେ ରାତି ବିତାଇଲେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ଗାସର ଅସୁବିଧାରେ ଶୟନ କରିଥିଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସନ୍ଦେଶରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସକାଳ ହେବା ସହିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, "ଉଠ, ରାମ, ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକୁ କରିବାର ସମୟ ଆସିଗଲା," କହିଲେ। ଦୁଇ ଯୋଧା, ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ କରି, ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ସାଜଗରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥଳ, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହା କାହାର ପବିତ୍ର ଅସ୍ଥାନ? କିଏ ଏଠାରେ ବସୁଛି?" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହା କାମ ଦେବତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଅସ୍ଥାନ, ଯିଏ ଏଠାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।" ସେ କାମଙ୍କର କଥା କହିଲେ, "ତାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ମିଳିଥିଲା।" ସେହି ସ୍ଥାନରେ, କାମଙ୍କର ଦେହ ଧ୍ୱଂସ ହେଇଯାଇଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ଅନଙ୍ଗ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ଏହା ସେଇ ପବିତ୍ର ଅସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଧର୍ମରେ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି। ଆସନ୍ତା ରାତି ଏଠାରେ ବିତାଇବା, ଆମେ ଏଠାରେ ରହିବା ଓ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରିବା।" ସେମାନେ ସ୍ନାନ କରି, ଅର୍ପଣ କରି, ଓ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ତପସ୍ବୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସ୍ୱାଗତ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ, ସେମାନେ ରାତି ଏଠାରେ ଶେଷ କରି, ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲେ। ଏହି କଥା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବାଲ କାଣ୍ଡର ଇତିହାସ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଯାହାକୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଅନୁସରଣ କରାଯାଇଛି।