ରାମଙ୍କ କଥାଶୁଣି ଖରା, ଯାହାଙ୍କ ଆଖି ରୋଷରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ହସିଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରାମଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଦଶରଥନନ୍ଦନ, ତୁମେ ସାଧାରଣ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେଲେ ବୋଲି ନିଜେ ଗର୍ବ କରୁଛ, ଏହି କାମ କୌଣସି ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯେମାନେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରବଳ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଅତି ଗର୍ବ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଗର୍ବ କଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ, ଅନୁଶାସନହୀନ ମଣିଷମାନେ, ଯେମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବଂଶର ଲଜ୍ଜା, ସେମାନେ ବିନା କାରଣରେ ଏହି ଭାବେ ଗର୍ବ କଥା କହନ୍ତି, ଯେପରିକି ତୁମେ କହୁଛ। କେଉଁ ନାୟକ ନିଜ ବଂଶର ଉଲ୍ଲେଖ କରି ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବ, ସେଉଁପରି ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ସମୟରେ ଏବଂ କାହାର ଅନୁରୋଧ ବିନା? ତୁମର ଏହି ଗର୍ବ କଥା ତୁମର ଛୋଟ ମନୋଭାବକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲା, ଯେମିତି ସୁନା ଉପରେ କେବଳ ପତ୍ର ଚଢ଼ାଯାଇଥାଏ, କିମ୍ବା କୁଶ ଘାସକୁ ଆଗୁନିରେ ତାପି ଦିଆଯାଇଥାଏ।