ସୁପ୍ରଭା ନାମକ ଏକ ରାଜକୁମାରୀ, ଯାହା ଜଣେ ଦକ୍ଷ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚାଶ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯାହାମାନେ 'ବିଧ୍ବଂସକ' ବୋଲି ଖ୍ୟାତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ, ବଳଶାଳୀ ଓ ଅଜୟ। ଏହି ପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁଥିରେ ଏକ କୁଶିକ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ, ନୀତିରେ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ନୂତନ ଶସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିବାରେ ଦକ୍ଷ। ଏହି ପ୍ରମୁଖ ଋଷି, ଯିଏ ନୀତିର ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରାଣବନ୍ତ, ରାମଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ରାଘୁ କୁଟୁମ୍ବର ମୁଖରେ ହସ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା; ରାମଙ୍କ ଯାତ୍ରା ନେଇ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। କିଏ ତେବେ ଦଶରଥ ରାଜା, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ରାମକୁ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣକୁ ଡାକିଲେ। ମାତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ, ବାପା ଦଶରଥ ଓ ପୁଣିତ ବାସିଷ୍ଠଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଦଶରଥ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଗନ୍ଧ ନେଇ, କୁଶିକ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ନିଜର ଲୋଟସ ଆଖି ନେଇ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ, ଏକ ସୁମଧୁର ବାୟୁ ବହିବା ଲାଗିଲା। ଫୁଲର ବର୍ଷା ଓ ଦିବ୍ୟ ଢଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଆଗେ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପଛରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଦ୍ଧା ଶୈଳୀରେ ଚୁଲ ଗଢି ବାଣ ଧରିଥିଲେ, ଗତି କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇ ଚାର୍ତ୍ତୁରୀ ଓ ବାଣ ପଢିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ସରୟୁ ନଦୀ ତୀରରେ ଏକ ପବିତ୍ର ଅଶ୍ରମ ଦେଖାଗଲା। ଯେଉଁଠାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୱୀ ଋଷିମାନେ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେହି ଅଶ୍ରମକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ଓ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ପବିତ୍ର ଅଶ୍ରମ କାହାର?" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ହସିଥିଲେ ଓ କହିଲେ, "ଶୁଣ, ରାମ, ଏହି ପୁରାତନ ଅଶ୍ରମ କାମର।" ଏହିପରି ଘଟଣାମାଳା ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଯାତ୍ରାକୁ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ନେଇଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ନୂତନ ଅନୁଭବରେ ମୁହାଁ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଥିଲେ।