ଏହିଭଳି ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଭୟାନକ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଖର ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମାନେ ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରୁ ବଜ୍ର ଉଠାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଖରଙ୍କ ସେନାପତି ଏବଂ ଶୂର ରାକ୍ଷସ ତ୍ରିଶିରା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସି, କହିଲେ, “ମୋତେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବସର ଦିଅ, ଏବଂ ତୁମେ ଏହି ଅତି ଉତ୍ସାହ ଠାରୁ ପଛକୁ ହଟ। ଦେଖ, ମୁଁ କିପରି ବଳଶାଳୀ ରାମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼େଇ ଦେଉଛି। ମୁଁ ଏହି କଥାର ସତ୍ୟତା ଶପଥ କରୁଛି, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଉଛି—ମୁଁ ଏହି ରାମଙ୍କୁ ମାରିଦେବି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁର ଯୋଗ୍ୟ। କିମ୍ବା ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବି, କିମ୍ବା ସେ ମୋ ପାଇଁ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ତୁମର ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାକୁ ଦମନ କର, ଏବଂ ସାକ୍ଷୀ ହେଉ। ଯଦି ରାମ ନିହତ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଯିବ; ଯଦି ମୁଁ ମରିଯିବି, ତେବେ ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯିବ।" ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ଇଚ୍ଛା ଦେଖି ଖର ଅନୁମତି ଦେଲେ—"ଯାଅ, ଯୁଦ୍ଧ କର।" ତ୍ରିଶିରା ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ ଚଢ଼ି ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ସେ ତିନି ଶିର ଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଭୟାନକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ମେଘର ଭଳି ଅନେକ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ଜଳଭିଜା ଢୋଳ ଭଳି ଗଞ୍ଜିଲା। ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ରାମ ତାଙ୍କ ବଣ ତିଆରି କଲେ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ନେଇ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଏହା ପରେ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧ୍ୟା, ରାମ ଓ ତ୍ରିଶିରା ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଓ ହସ୍ତୀର ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତ୍ରିଶିରା ତାଙ୍କର ତିନିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ରାମଙ୍କ ଲଳାଟକୁ ଘାତ କଲେ, ଯାହାରେ ରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଅହୋ, କେତେ ଶକ୍ତି ଏହି ବୀର ରାକ୍ଷସଙ୍କ! ତାଙ୍କ ବାଣ ମୋ ଲଳାଟକୁ ଫୁଲ ଭଳି ଛୁଇଁଯାଇଛି।" ରାମ ତାଙ୍କ ବଣ ତଣି, "ଏବେ ମୋର ବାଣ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର," ବୋଲି ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ତ୍ରିଶିରାଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା ଉପରେ ଚୌଦ୍ଦ ବାଣ ମାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାରିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଇ ଘାତ କଲେ। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ଚାରି ଘୋଡ଼ାକୁ ପଡ଼େଇ ଦେଲେ, ଏବଂ ଆଠଟି ବାଣ ଦେଇ ରଥଚାଳକକୁ ରଥ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼େଇଲେ। ପରେ ଏକ ବାଣ ଦେଇ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ଉଠାଇଥିବା ପତାକାକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ତ୍ରିଶିରା ନିଜ ଭଙ୍ଗ ରଥରୁ ଉଛଳି ନିସ୍କାସିଲେ, ରାମ ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ବାଣ ଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ବାଣ ଦେଇ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କ୍ରୋଧରେ ଆଘାତ କଲେ। ତିନିଟି ତୀବ୍ର ବାଣ ଦେଇ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, ଯାହାରୁ ଧୂଆଁ ଓ ରକ୍ତ ଝରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ତ୍ରିଶିରା ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହା ଦେଖି ବାକି ଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଖରଙ୍କ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ, ମାନେ ବାଘ ଦେଖି ହରିଣ ଭଳି ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିବା ଭଳି। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଖର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେମାନୋଁକୁ ଫେରାଇଲେ ଏବଂ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗ୍ରସିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୂଷଣ ଓ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେବା ଦେଖି, ଖର ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ବୀରତା ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଏକା ରାମ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଦେଖି ଖର ନିରାଶ ହୋଇ, ନମୁଚି ଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ଭଳି, ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ଖର ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ତଣି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ରକ୍ତପିପାସୁ ବାଣ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି କ୍ରୋଧିତ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ଆକ୍ରମଣ କରେ। ତିନି ବାରି ତାଙ୍କ ଧନୁ ତଣି, ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ରଥରେ ଚଢ଼ି ସେ ବାଣବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବାଣରେ ଭରିଦେଲେ, ଏହା ଦେଖି ରାମ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ। ଏହି ବାଣଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିର ଝାଲ ଭଳି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା, ଆକାଶକୁ ବର୍ଷା ଭଳି ବାଣ ଭରିଦେଲେ। ଏହି ଭଳି ଖର ଓ ରାମଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଆକାଶରେ ଏପରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଯେ, ଆକାଶରେ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ନଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ବି ବାଣର ଘନତାରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଦୁଇ ଯୋଧ୍ୟା ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ବିନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏବେ ଖର ନାଳିକା, ନରଚ, ଶିର୍ଷାଂଶ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଇ ରାମଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ, ଯେପରି ହସ୍ତୀକୁ ଅଙ୍କୁଶ ଦେଇ ଆଘାତ କରାଯାଏ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଖର ତାଙ୍କ ରଥରେ ଧନୁ ଉଠାଇ ଚାରିପାଖ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଖର ରାମଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ସେନାର ନାଶକ ଏବଂ ଅଦମ୍ୟ ସାହସୀ, କ୍ଲାନ୍ତ ଭାବେ ଦେଖିଲେ। କିନ୍ତୁ ରାମ ଖରଙ୍କୁ, ସିଂହ ସମାନ ସାହସୀ ଓ ସିଂହ ଚାଲିରେ ଆସୁଥିବା, ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସିଂହ ଛୋଟ ପଶୁକୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଖର ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ, ଯେପରି ପତଙ୍ଗ ଅଗ୍ନିକୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ। ଖର ତାଙ୍କ କୌଶଳ ଦେଖାଇ ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ରାମଙ୍କ ଧନୁ ଓ ତାହାର ବାଣକୁ ଧରଣୀ ନିକଟରେ କାଟିଦେଲେ। ତେବେ ରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ସମାନ ତୀବ୍ର ସାତଟି ବାଣ ନେଇ ଖରଙ୍କ ଶରୀରର ମୁଖ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରି ଖର ଏକ ହଜାର ବାଣ ଦେଇ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ, ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ।