ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ଭାଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଯୋଧ୍ୟାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଖରା ତାଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଏକ ଉତ୍ତୋଳିତ ବଜ୍ର ଧରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ଖରା ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ସେନାପତି ତ୍ରିଶିରାସ୍ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖିନ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ମୁଁ ପ୍ରବଳ ଯୋଧ୍ୟା, ତୁମେ ଏହି ଅତିସାହସିକତାରୁ ପଛ ହଟ; ରାମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପତିତ ହେବାକୁ ଦେଖ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦେଉଛି—ମୁଁ ଏବେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଛି; ରାମ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୃତ୍ୟୁଯୋଗ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ହତ କରିବି। ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେବି, କିମ୍ବା ସେ ମୋର; ତୁମେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଆଗ୍ରହ କମାଉ, ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର। ଯଦି ରାମ ହତ ହେଉଛନ୍ତି, ତୁମେ ଜନସ୍ଥାନକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଫେରିବ; ଯଦି ମୁଁ ମୃତ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯିବ।” ଖରା, ତ୍ରିଶିରାସ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ଆଶାରେ, ତାଙ୍କ କଥାକୁ ମନେ ରଖି, ଅନୁମତି ଦେଲେ—“ଯା, ଯୁଦ୍ଧ କର।” ତ୍ରିଶିରାସ୍ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଯୋଧ୍ୟା ଘୋଡ଼ା ଚଲାଇ ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ତିନି ଶିଖର ଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଆଗ୍ରହ କରି ଆସିଲେ। ସେ ଏକ ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଅଗଣିତ ଅସ୍ତ୍ର ବର্ষା କରିଲେ, ତାହାର ଶବ୍ଦ ଜଳରେ ଭିଜିଥିବା ଢ଼ୋଲ ପରି ହେଲା। ତ୍ରିଶିରାସ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁ ତିଆରି କରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ସାମ୍ନା କଲେ। ଦୁହେଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଓ ତ୍ରିଶିରାସ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏକ ସିଂହ ଓ ହାତୀର ଯୁଦ୍ଧ ପରି। ତ୍ରିଶିରାସ୍ର ତିନି ଅସ୍ତ୍ର ରାମଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଲାଗିଲା, ରାମ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ କହିଲେ, “ଆହ! କେତେ ଶକ୍ତି ଏହି ରାକ୍ଷସର ଅଛି! ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ମୋ ଲଳାଟରେ ଫୁଲ ପରି ଲାଗିଛି।” ତାପରେ, ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁରେ ସର ଉଠାଇ, ତ୍ରିଶିରାସ୍ର ଛାତିରେ ଚୌଦ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାରିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ଚାରିଘୋଡ଼ା ପତିତ ହେଲା, ଏବଂ ଅଠ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରଥଚାଳକ ଚାଲିଗଲା। ରାମ ଏକ ଅସ୍ତ୍ରରେ ତ୍ରିଶିରାସ୍ର ଉତ୍ତୋଳିତ ପତାକା କାଟିଦେଲେ। ରଥ ଭଙ୍ଗ ହେବାକୁ ଦେଖି, ତ୍ରିଶିରାସ୍ ଚାଲିଗଲେ; ରାମ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅବସ୍ଥିର କରିଦେଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରରେ ତ୍ରିଶିରାସ୍ର ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ କାଟିଗଲା; ଧୂଆଁ ଓ ରକ୍ତ ଝରିବାରେ, ତ୍ରିଶିରାସ୍ ଯୁଦ୍ଧରେ ପତିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ ଖରା ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ, ମୃଗମାନେ ବାଘ ଦେଖି ଭୟରେ ପଳାଇଯିବା ପରି। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ଖରା କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ତାଙ୍କୁ ଫେରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପରି। ଏବେ ଦୂଷଣ ଓ ତ୍ରିଶିରାସ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ନିପାତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଖରା ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦେଖି ଭୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ରାମ ଏକା ଏକା ଏହି ବିଶାଳ ରାକ୍ଷସ ସେନା, ଦୂଷଣ ଓ ତ୍ରିଶିରାସ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। ସେନା ପ୍ରାୟ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଏହି ରାକ୍ଷସ ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମୁଚି ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ପରି, ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ବଢ଼ିଲେ। ଖରା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଉଠାଇ, ବିଷାକ୍ତ ସରଗୁଡ଼ିକୁ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଶିଘ୍ର ଭାବେ ଦେଲେ, ମନେ ହେଉଛି ରାଗିଥିବା ବିଷ ମାନିକ ଦେଉଛି। ଧନୁର ତାର ହେଉଛି, ତାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳ ଦେଖାଇ, ଖରା ତାଙ୍କ ରଥରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିଲେ। ସେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଭରିଦେଲେ; ଏହି ଦେଖି, ରାମ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଧନୁ ଉଠାଇଲେ। ରାମ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରି, ଆକାଶକୁ ଅଗ୍ନି ସ୍ପୁର୍କ ପରି ଭରିଦେଲେ, ଜଣା ପଡ଼ିଲା ବର୍ଷା ପରି ଆକାଶ ଅସ୍ଥାନ ହୀନ। ଏହି ଦିନ, ଖରା ଓ ରାମ ଦୁହେଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରି, ଆକାଶରେ କେବଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା, ଖାଲି ଜାଗା ରହିଲା ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଢାକାଯିବାରୁ ତାହା ସମୟରେ ଚମକିଲା ନାହିଁ; ଦୁହେଁ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଖରା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନାଲିକା, ନରାଚା, ଓ ବିକର୍ଣି ଅସ୍ତ୍ର ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଦେଲେ, ହାତୀକୁ ଅଙ୍କୁଶ ଦେଇ ଦେବା ପରି। ସମସ୍ତ ଜୀବ ଖରାଙ୍କୁ ରଥରେ ଧନୁଧାରୀ ଦେଖି, ଚାରିପାଖରେ ଘିରି ଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ଦୂତ ପରି ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଖରା ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସମସ୍ତ ସେନା ହନ୍ତା, ଶୌର୍ୟରେ ଅଟଳ, ମନୋବଳରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ କ୍ଷୀଣ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ରାମ ଖରାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସିଂହ ପରି ନିର୍ଭୀକ ଏବଂ ସିଂହ ଚାଲିବା ପରି ଚଲିଥିବା, କିନ୍ତୁ କ୍ଷୁଦ୍ର ପଶୁକୁ ଦେଖି ସିଂହ ଭୟ ନ କରିଥିବା ପରି, ଭୟ ଭାବିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଖରା ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଵଳ ରଥ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି, ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ଆସିଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀ ପରି। ଖରା ତାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳ ଦେଖାଇ, ରାମଙ୍କ ଧନୁ ଓ ସରକୁ ଧନୁର ଚୋଟରେ କାଟିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ରାମ ସପ୍ତଟି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଖରାଙ୍କ ଜୀବନ ଗୁରୁତ୍ୱ ଅଙ୍ଗରେ ଆଘାତ କରିଲେ।