ଖରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଘୋଡ଼ାମାନେଂକୁ ଦୃଢ଼ତାରେ ହଂକାଇ ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଏକାକୀ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ଖର ଏପରି ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ରାତ୍ରିଚର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରି ସେଉଁଠି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଖର ତାଙ୍କ ରଥରେ ରାତ୍ରିଚର ଦାନବମାନେଂକ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉଦୟମାନ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରେ ଖର ହଜାର ହଜାର ତୀର ନିକ୍ଷେପ କରି ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଡାକ୍ ଦେଲେ। ତା'ପରେ ସମସ୍ତ ରାତ୍ରିଚର ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଅଜୟ ଧନୁର୍ଧରୀ ରାମଙ୍କୁ ଉପରେ ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ଗଦା, ଲୋହାର ବର୍ଚ୍ଛି, ଶୂଳ, ତଳୱାର, କୁଟାର ଆଦି ନେଇ ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ବଡ଼ ଆକାର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେମାନେ ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ନେଇ କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଚାର୍ଜ କଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଁ, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ହାତୀ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁଚର ସହ ବଡ଼ ଦଳ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଗଲେ ଏବଂ ତୀର ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାମଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ମହାମେଘରେ ବଢ଼ିଯାଏ। ଯେପରି ଉତ୍ସବ ଦିନରେ ମହାଦେବ ତାଙ୍କ ଭୃତ୍ୟମାନେଂକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି, ସେପରି ରାଘବ ସେହି ଯାତୁଧାନମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରାମ ତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତ୍ୟାଘାତ କଲେ, ଯେପରି ସାଗର ନଦୀମାନେ ଆଣିଥିବା ଜଳକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କେବେ ଅଚଳ ହେଲେ ନାହିଁ। ସମଗ୍ର ଦେହ ତୀରରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ଓ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ରାମ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅନେକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଜୁଳି ପଡ଼ିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଅସ୍ତମାନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷିମାନେ ନିରାଶ ହେଲେ। ଏକାକୀ ରାମଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ଶତ୍ରୁ ଘେରି ନେଇଥିବା ଦେଖି, ତିନି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଧନୁଷ୍କୁ ଚକ୍ରାକାର ଭାବେ ଧରି ସଜ୍ଜ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶତାଧିକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଅପରାଜୟ ଓ ଅସହ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ପାଶ ପରି। ସେ ସହଜରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଳଙ୍କୃତ ପଖିଳା ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଖେଳେଇ ଛାଡ଼ିଥିବା ପରି ଦୁଶ୍ମନ ଦଳ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ପାଶ ପରି ସେମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେଂକ ଜୀବନ ହରିନେଲେ, ତୀର ରାକ୍ଷସ ଦେହକୁ ଭେଦି ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ସେ ତୀରମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଠି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ରାମଙ୍କ ଧନୁଷର ଚକ୍ରରୁ ଅନେକ ଅନେକ ତୀର ନିର୍ଗତ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନେଂକ ଜୀବନ ନେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଧନୁ, ଧ୍ୱଜ, ଢାଳ, କବଚକୁ କାଟି ଦେଉଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମ ଶତାଧିକ ହାତ ଓ ହସ୍ତକଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ରତ୍ନ ଚୂଡ଼ା ଓ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ହାତୀ ଶୁଣ୍ଡ ପରି ଥାଇ କାଟିଦେଲେ। ସେ ରଥରେ ଯୋଜିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାର୍ଣ୍ଣେସ୍ ଘୋଡ଼ା, ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ, ହାତୀ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁଚର, ଅଶ୍ୱାରୋହୀଙ୍କୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ। ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ ତ୍ୟାଗିତ ତୀର ତାଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା; ଯୁଦ୍ଧରେ ପଦାତିମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଯମ ଲୋକକୁ ଯାଇପଡ଼ିଲେ। ସେହି ସେନା ବିଭିନ୍ନ ତୀରରେ ଜୀବନ୍ଦାୟିନ୍ଦ୍ରିୟରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି କେବେ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନିରୁ ଶାନ୍ତି ମିଳେନାହିଁ। କେତେକ ଶୂର ଦାନବ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ବର୍ଚ୍ଛି, ଶୂଳ, କୁଟାର ନେଇ ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମହାବାହୁ, ପ୍ରତାପୀ ରାମ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା କାଟିଦେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଢାଳ ଭାଙ୍ଗି, ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗି ଥିଲେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବାୟୁରେ ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଗଛ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଏ। ଯେଉଁ ରାତ୍ରିଚର ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ, ତୀରରେ ଆହତ ହୋଇ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଖରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ତେବେ ଦୂଷଣ ଧନୁଷ ଧରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ମୃତ୍ୟୁ ପରି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଦୂଷଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ସମସ୍ତ ଭୟମୁକ୍ତ ହୋଇ ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଫେରିଲେ, ତାଳ, ସାଲ ଗଛ ଓ ପାଥର ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ନେଇ। ସେମାନେ ଶୂଳ, ଗଦା, ଦୃଢ଼ ଦୂଳ ଓ ରସ୍ସୀ ନେଇ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଗଛ ଓ ପାଥର ବର୍ଷା କରିଲେ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ, ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପୁନିଥରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ରାମ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଦେଶ ରାକ୍ଷସମାନେଂକୁ ଭରିଯାଇଥିବା ଏବଂ ତୀର ବର୍ଷାରେ ଢାକିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କଲେ—ଗନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର। ଏହା ଉପରେ ରାମଙ୍କ ଧନୁଷର ଚକ୍ରରୁ ହଜାର ତୀର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଦଶ ଦିଗକୁ ତୀରରେ ଭରିଦେଲେ। ତୀର ଆଘାତରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖିଲେ, ରାମ କେମିତି ତୀବ୍ର ତୀର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଶର ଉଠାଇ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି। ତୀରର ଅନ୍ଧକାର ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦେଲା, ଯଦ୍ୟପି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ; ରାମ ଏପରି ତୀର ଛାଡ଼ୁଥିଲେ। ଏକାଥିରେ ଅନେକ ଗୋଟିଏ ସାଥିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଅନେକ ମରିଯାଉଥିଲେ, ଅନେକ ତଳେ ଭୂମିରେ ଛିଟିଯାଉଥିଲେ। ମୃତ, ପଡ଼ିଥିବା, କ୍ଲାନ୍ତ, ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଓ ଚିରିଯାଇଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ହଜାର ହଜାର ସଂଖ୍ୟାରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।