ଖରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏକ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସ ସେନା, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସାଗର ପରି ଗଭୀର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଢ଼ି ହେଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାମ ଚାରିପାଖରେ ଦୃଷ୍ଟି ପାତିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଖରଙ୍କ ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସୁଛି। ରାମ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇ, ତୀର ତାଣିଲେ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ଗଭୀର କ୍ରୋଧ ଆହ୍ୱାନ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ରୂପ ଏପରି ଭୟାନକ ହୋଇଗଲା, ଯେଉଁପରି ସୃଷ୍ଟିର ସେଷ ସମୟରେ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନି। ଏହି ଭୟାନକ ରୂପ ଦେଖି ଅରଣ୍ୟ ଦେବତାମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ; ରାମଙ୍କ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଦେଖି ସେମାନେ ମନେ କଲେ ଯେଉଁପରି ପିନାକଧାରୀ ଶିବ, ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ବିନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ରାକ୍ଷସ ସେନାର ଧନୁଷ, ଅଳଙ୍କାର, ରଥ ଏବଂ କବଚ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ ଘନ ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଖର ତାଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ସହିତ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ରାମଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ଧନୁଷ ହାତରେ ଧରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରୂପେ ଦେଖିଲେ। ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ ତଣା ଦେଖି ଖର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି, ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଦିଗକୁ ଗତି କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଖରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରଥଚାଳକ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚଳାଇ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଲେ, ଯେଉଁଠି ରାମ ଏକା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାତ୍ରିଚର ରାକ୍ଷସମାନେ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରି ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ। ଖର ତାଙ୍କ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହ ପରି ତାରାମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏବେ ଖର ରାମଙ୍କ ଉପରେ ହଜାର ତୀର ମାରି ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କଲେ। ସମସ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅପରାଜିତ ଏବଂ ଭୟାନକ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାମଙ୍କ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ। ସେମାନେ ଗଦା, ଲୋହା ଭାଲା, ଶୂଳ, ତଳୱାର, ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବଡ଼ ଆକାର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଘଟା ମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଏବଂ ରଥ, ଘୋଡ଼ା ନେଇ କକୁତ୍ସ୍ଥ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ ସମ ହାଥୀମାନେ ନେଇ ଆଗେଇ ଆସିଲେ ଏବଂ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୟାନକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ଯେଉଁପରି ପାହାଡ଼ପତି ବଡ଼ ଘନ ମେଘରେ ଢାକିଯାଏ। ବଡ଼ ପର୍ବ ପର୍ବ ଦିନରେ ଦେବମାନେ ଯେପରି ଚାରିଦିଗରୁ ଘେରି ରହନ୍ତି, ତେଣୁ ରାମ ଏହି ଯାତୁଧାନଙ୍କ ତୀର-ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ପଛେଇଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ନଦୀ ଜଳ ବହି ନେଇଯାଏ। ତାଙ୍କ ଦେହ ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କେବେ ଅଚଳ ରହିଲେ। ସମଗ୍ର ଦେହ ରୁଦିରରେ ରଙ୍ଗିତ ଏବଂ ତୀରରେ ଛିଦ୍ର ହୋଇ ରାମ ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁପରି ବଜ୍ରପାତ ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ପାହାଡ଼। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମୟ ସମୟରେ ମେଘରେ ଢାକିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷିମାନେ ନିରାଶ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏକାକୀ ହଜାର-ହଜାର ଶତ୍ରୁ ଘେରି ଦେଖି, ରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଧନୁଷକୁ ଚକ୍ରାକାର ଭାବେ ତଣିଲେ। ସେ ଶତ ଶତ, ହଜାର ହଜାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକୁ ବିଜୟ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ଏବଂ ଅସହ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁର ପାଶ ପରି। ସହଜରେ ସେ ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ପଂକ୍ଷୀ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏହି ତୀର ଶତ୍ରୁ ସେନାରେ ବର୍ଷିଗଲା। ଏହି ତୀରମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ପାଶ ପରି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଗଲେ; ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ ହୋଇ ରାକ୍ଷସ ଦେହ ଭେଦ କରି ତୀର ତାଳପରି ରହିଗଲା। ଏହି ତୀର ଆକାଶକୁ ଉଠି ଜ୍ୱାଳାମୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଇଲେ; ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ ଚକ୍ରରୁ ଅନେକ ତୀର ନିର୍ଗତ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଯାଉଥିଲେ; ଏହି ତୀର ତାଙ୍କ ଧନୁଷ, ପତାକା, ଢାଳ ଏବଂ କବଚ କୁଟି ଦେଉଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମ ଶତ ଶତ ହାଥରେ ଚୂଡ଼ା ଓ ହସ୍ତବଳି ଭାରି ଥାଇ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ହସ୍ତ ଏବଂ ଜଂଘା କାଟିଦେଲେ। ସେ ରଥରେ ଯୋଜିଥିବା ସୁନା ହାରନେଇ ଘୋଡ଼ା, ତାଙ୍କ ଚାଳକ, ହାଥୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଚାଳକ, ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନେ ସବୁକୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ କଲେ। ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ ତାଣି ଛାଡ଼ା ତୀରମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କଲା; ପଦାତି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ବିଶ୍ରାମ ପାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏହି ରାକ୍ଷସ ସେନା ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ଗଭୀର ଆହତ ହୋଇ, ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ଅରଣ୍ୟ ଅଗ୍ନିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଉନାହିଁ, ସେମାନେ କୌଣସି ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ। କିଛି ଶୂରବୀର ରାକ୍ଷସ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ବେଣ୍ଟି, ଭାଲା, ପରଶୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ମହାବାହୁ, ପ୍ରତାପୀ ରାମ ତାଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ରୋକି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା କାଟିଦେଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଢାଳ ଭଙ୍ଗ, ଧନୁଷ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବାୟୁରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଗଛ ପରି ଚାଉଁ ଚାଉଁ ପଡ଼ିଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ତୀର ଆହତ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଖରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ତେବେ ଦୂଷଣ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ସମର୍ଥନରେ ସମସ୍ତ ଭୟ ହରାଇ, ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, ସାଲ ଓ ତାଳ ଗଛ ଏବଂ ପାଥର ନେଇ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତୀର, ଗଦା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ମଜବୁତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଏହିଭଳି ଗଛ ଓ ପାଥର ବର୍ଷା କରିଲେ; ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଭୟାନକ ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର ହେଲା।