ଏହି ସମୟରେ ରାମଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଖରାଙ୍କ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସ ସେନା ଜଣେ ଜଣେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲା। ସେମାନେ ଚୁପ୍ଚାପ ଏକାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ପଛକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ସେଇ ବିପୁଳ ସେନା ଝରଣା ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ଏହି ସେନା ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସାଗର ପରି ଗଭୀର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାମ ଚାରିପାଖରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ, ଏବଂ ଖରାଙ୍କ ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଚାପି, ତୁଣୀରୁ ତୀର ଉଠାଇଲେ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ରାମ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା; ସେ ଏତେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଯେ, ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ଦହୁଛି। ରାମଙ୍କ ଏହି ତେଜସ୍ୱୀ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖି ଅରଣ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ରୂପ ଏଠି ବିଶେଷ ଭାବେ ପିନାକଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଶିବ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ। ରାକ୍ଷସ ସେନା ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ, ଅଳଙ୍କାର, ରଥ, କବଚର ତେଜରେ ଅଗ୍ନିପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ବେଳେ ଘନ ମେଘମାଳା ପରି ଦିଶୁଥିଲେ। ଏହିବେଳେ ଖରା ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ସହ ଅଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ, ରାମ କ୍ରୋଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଧନୁଷ୍ୟ ହାତରେ ଧରିଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନିହତ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଚାପି ତୁଳିଥିବା ଦେଖି, ଖରା ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି, ତାଙ୍କ ରଥିକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ଯେ, ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ଗତି କର। ଖରାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରଥି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚଳାଇ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନେଲେ, ଯେଉଁଠି ରାମ ଏକା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଜୁ ଉଠାଇ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ଏହି ଅଗ୍ରସର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାତ୍ରିଚର ରାକ୍ଷସମାନେ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଖରାଙ୍କୁ ଘେରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ବିପୁଳ ଶବ୍ଦ ହେଲା। ରଥ ମଧ୍ୟରେ ଖରା ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏବେ ଖରା ହଜାର ତୀର ରାମଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷାଇଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ରାକ୍ଷସ ଏକା ଅପରାଜେୟ ଧନୁର୍ଧାରୀ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାଇଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଗଦା, ଲୋହା ଶୂଳ, ତର୍ୱାର, କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଚରିଅଟ୍, ଘୋଡ଼ା ନେଇ କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଧାଇ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ହାଥୀ ନେଇ ଆଗେଇଲେ; ଏହି ରାକ୍ଷସ ସେନା ତୀର ବର୍ଷା କରି ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରାମ ଚାରିପଟେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ରାମ ପର୍ବତଶିରୋମଣି ପରି ଘନ ମେଘରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲେ। ଯେପରି ବିଶେଷ ପୂଜାଦିନରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ଘେରି ରଖନ୍ତି, ସେପରି ରାମ ବି ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ନଦୀମାନଙ୍କ ବନ୍ୟା ଜଳକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ; ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଦେହକୁ ବିଧିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅଚଳ ରହିଲେ। ରାମଙ୍କ ଦେହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ଧ ହୋଇ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେପରି ଏକ ପର୍ବତ ଅନେକ ବିଜୁଳି ଆଘାତରେ ଅନ୍ତର୍ଭିଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ରାମ ଏହିବେଳେ ସଂଧ୍ୟା ମେଘରେ ଆବୃତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏକା ରାମ ଚାରିପଟେ ହଜାର ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ଦେଖି, ସେ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଚକ୍ରାକାର ଭାବେ ଧରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ଶତ ଶତ, ସହସ୍ର ସହସ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଯୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକୁ ରୋଧ କରିବା ଅସମ୍ଭବ, ମୃତ୍ୟୁର ପାଶ ପରି ଅସହ୍ୟ। ସେ ସହଜରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଣ୍ଡିତ ପଂକ୍ଷୀ ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ଶତ୍ରୁ ସେନାରେ ବର୍ଷାଇଲେ। ଏହି ତୀରଗୁଡ଼ିକ ମୃତ୍ୟୁର ପାଶ ପରି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଗଲା; ରାକ୍ଷସ ଦେହକୁ ବିଧି ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶରେ ଉଠି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଚକ୍ରରୁ ଅସଂଖ୍ୟ ତୀର ନିର୍ଗତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଲେ; ସେଇ ତୀର ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ, ପତାକା, ଢାଳ, କବଚକୁ ଚିରି ଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ରାମ ଶତ ଶତ, ହଜାର ହଜାର ଅଳଙ୍କାରିତ ବାହୁ, ହାତୀ ଶୁଣ୍ଡ ପରି ଦୃଢ଼ ଜଂଘା ଛିଁଡ଼ି ଦେଲେ। ସେ ରଥରେ ଯୋଜିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାର୍ଣ୍ଣିସ୍ ଘୋଡ଼ା, ତାଙ୍କ ରଥି, ହାଥୀ ସହ ରାଇଡର, ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୀରରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ତାରରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀର ଏମିତି ଘାତ କଲା ଯେ, ପଦାତି ସେନା ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ଯମଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ସେନା ବିଭିନ୍ନ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁତର ଘାତ ପାଇ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ, ଯେପରି ସୁକ୍ନ ଅରଣ୍ୟ ଅଗ୍ନିରୁ ଶାନ୍ତି ନ ପାଏ। କିଛି ଶୂରବୀର ରାକ୍ଷସ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ରାମଙ୍କୁ ଭାଲ, ଶୂଳ, କୁଟାର ଫିଙ୍ଗିଲେ। ମହାବାହୁ, ପ୍ରତାପୀ ରାମ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୋଧ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇ, ମୁଣ୍ଡ, ଗଳା ଛିଁଡ଼ି ଦେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଢାଳ ଭଙ୍ଗ, ଧନୁଷ୍ୟ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ବାୟୁରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଗଛପରି ଭୂମିରେ ଛିଟିଯାଇ ପଡ଼ିଲେ। ଅନେକ ଘାୟଲ ରାକ୍ଷସ ଯେଉଁମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଖରାଙ୍କ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଏହିବେଳେ ଦୂଷଣ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଯେପରି କ୍ରୋଧିତ ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ ଆସୁଛନ୍ତି।