ଏହି ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତେଜନା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ସମସ୍ତ ପଶୁମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଶାନ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ପଛକୁ ଫେରି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ତୀବ୍ର ବେଗରେ ବହୁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ବଳ ଏକ ଅତିବିଶାଳ ବନ୍ଧ ଭଳି ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆଗେଇ ଆସିଲା। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସାଗର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ରାମ, ଯେଉଁଠିଏ ଯୁଦ୍ଧ କୁଶଳ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ନଜର ଦେଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଖରଙ୍କ ଅଗ୍ରସର ରାକ୍ଷସ ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସୁଛି। ତେଣୁ ସେ ନିଜ ଭୟାନକ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଟାଣି, ତୁଣୀରୁ ବାଣ ଉଠାଇଲେ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ ପାଇଁ ରାମ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ତାଙ୍କର ରୂପ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା ଯେଁ, ସେ ଯେପରି ଏକ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି। ରାମଙ୍କ ଏହି ଦୀପ୍ତି ଦେଖି ଅରଣ୍ୟଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। କ୍ରୋଧିତ ରାମଙ୍କ ରୂପ ସେଇ ସମୟରେ ପିନାକଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି ଲାଗିଲା, ଯେଉଁଠିଏ ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ସେନା ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ, ଅଳଙ୍କାର, ରଥ ଓ କବଚ ସହିତ ଅଗ୍ନିଭଳି ଆଭା ଦେଖାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟବେଳେ ଘନ ମେଘପିଞ୍ଜର ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଖର, ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ସହିତ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ରାମ, କ୍ରୋଧିତ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ହାତରେ ଧରିଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁସଂହାରୀ। ଖର ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣି ଉଠାଇଥିବା ଦେଖି ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରେ ଚିତ୍କାର କରି ନିଜ ସାରଥିଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଦିଗକୁ ରଥ ଚଲାଇବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସାରଥି ଖରଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ମାନି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚଲାଇଲେ ଯେଉଁଠି ରାମ, ଏକା ଓ ପ୍ରବଳ ବାହୁବଳୀ, ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଖରଙ୍କ ଆଗ୍ରସର ଦେଖି ସମସ୍ତ ରାତ୍ରିଚର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ। ଖର ତାଙ୍କ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ। ତାପରେ ଖର ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ହଜାର ହଜାର ବାଣ ଛାଡ଼ି ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହିପରେ ସମସ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ରାତ୍ରିଚରମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଅଜୟ ଧନୁର୍ଧାରୀ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷା କରିଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ମୁସଳ, କୁହାଡ଼ି, ତଳୱାର, ଭାଲା ଓ କଟାରି ନେଇ ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଶରୀର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଘନ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ହାତୀ ନେଇ ଆଗେଇଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ସେନା ରାମଙ୍କ ଉପରେ ତୀର ବର୍ଷା କରିଲେ। ରାମ ଚାରିପଟେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେ ଏକ ସୃଙ୍ଗାଧିପତି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବଡ଼ ଘନ ମେଘ ବର୍ଷା କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଯେପରି ବଡ଼ ଦେବତା ପୂଜାବେଳେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକ ସହିତ ଘେରି ରହନ୍ତି, ସେପରି ରାମ ଯାତୁଧାନମାନଙ୍କ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ପଛେଇଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ନଦୀର ବନ୍ୟା ଜଳକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ରାମଙ୍କ ଶରୀରକୁ ବିଧିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କେବେ ଅଚଳ ହେଲେନି। ରାମଙ୍କ ସମଗ୍ର ଦେହ ବାଣରେ ବିଧିତ ଓ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅନେକ ବିଜୁଳି ପଡ଼ିଥିବା ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିଳୀନ ହୋଇଯିବା ବେଳେ ମେଘରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ନିରାଶ ହେଉଥିଲେ। ଏକା ରାମଙ୍କୁ ଏତେ ହଜାର ହଜାର ଶତ୍ରୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି ଦେଖି, ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଚକ୍ରାକାର ଭାବେ ଧରିଲେ। ସେ ଶତାଧିକ ଓ ସହସ୍ରାଧିକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁଠିଏ ଅପରାଜୟ ଓ ଅସହ୍ୟ, ଯମପାଶ ଭଳି। ସହଜରେ ରାମ ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଣ୍ଡିତ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଉପରେ ବର୍ଷିଲା। ଯେପରି ଯମଙ୍କ ପାଶ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ବାଣ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଲା। ରାକ୍ଷସ ଶରୀରକୁ ଫାଟି ରକ୍ତରେ ଭିଜାଇଦେଲେ। ଏହି ବାଣ ଆକାଶକୁ ଉଠି ଦେଖାଉଥିଲେ ଅଗ୍ନିର ଦ୍ରୁତ ଜ୍ୱାଳା ଭଳି। ଅନେକ ବାଣ ରାମଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ଚକ୍ରରୁ ନିର୍ଗତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଲେ; ଏହି ବାଣ ଧନୁଷ୍ୟ, ଧ୍ୱଜ, ଢାଲ ଓ କବଚ କାଟିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମ ଶତାଧିକ ଓ ସହସ୍ରାଧିକ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିବା ବାହୁ ଓ ହାତୀ ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଥାଇ କାଟିଦେଲେ। ସେ ରଥକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାର୍ନେସ୍ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଘୋଡ଼ା, ସେମାନଙ୍କ ସାରଥି, ହାତୀ ଓ ତାଙ୍କ ଅରୋହୀ, ଅଶ୍ୱାରୋହୀମାନେ- ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ରାମଙ୍କ ବାଣ ତାଙ୍କ ତନୁରୁ ନିର୍ଗତ ହୋଇ ଏହାମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା। ପଦାତି ସେନାକୁ ମାରି ତାଙ୍କୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସ ସେନା ରାମଙ୍କ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଣରେ ଗୁରୁତର ଆଘାତ ପାଇ ଏମିତି ଅସ୍ୱସ୍ଥ ହେଲେ, ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନିରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା ପାଇନଥାଏ। କିଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ ରାକ୍ଷସ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ରାମଙ୍କୁ ଉପରେ ଭାଲା, ତଳୱାର, କୁହାଡ଼ି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ବିର ଓ ଦୀର୍ଘବାହୁ ରାମ ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ରୋକି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା କାଟିଦେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ଦେହ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଢାଲ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଭୂମିରେ ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପଡ଼ିଲା, ପବନରେ ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଗଛ ଭଳି। ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆହତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଖରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।