ଖରା ତାଙ୍କ ଶୂର ବଳ ସହିତ ଆଶ୍ରମ ଦିଗରେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠିରେ ଭୟଜନକ ଓ ଭୟାନକ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖି ରାମ ମନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ମହାବାହୁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଅପଶକୁନ ଦେଖ, ଯାହା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। ରକ୍ତ ଝରା ଧାରା ଜୋରେ ଚିତ୍କାର କରୁଛି, ଆକାଶରେ ମେଘମାନେ ଗଧାର ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ମୋ ସମସ୍ତ ବାଣଗୁଡ଼ିକ ଧୂମରେ ଆବୃତ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପୃଷ୍ଠ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି। ଜଙ୍ଗଲର ପକ୍ଷୀମାନେ ଅଜଣା ଭାବରେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ଆମ ପାଇଁ ଆଗରେ ସୁରକ୍ଷା ନାହିଁ, ଆମ ଜୀବନ ନେଇ ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏଠାରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ମୋ ବାହୁ ପୁନିପୁନି କମ୍ପି ଏହାର ସୂଚନା ଦେଉଛି। କିନ୍ତୁ, ହେ ଭୀର, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହେବା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମର ବିଜୟ ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ପରାଜୟ ହେବ, କାରଣ ତୁମର ମୁହଁ ଉଜ୍ୱଳ ଓ ଶୁଭ୍ର। ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ମୁହଁର ଉଜ୍ୱଳତା ହରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଶେଷ ହେବାର ଚିହ୍ନ ମିଳେ। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ହୁଙ୍କାର ଏବଂ ଦୂଷ୍ଟ କର୍ମ କରୁଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଢୋଲ ମାରିବାର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଛି। ଯିଏ ଭଲ ଚାହେ, ସେ ଭବିଷ୍ୟତର ଆପଦକୁ ଅନୁମାନ କରି, ପୂର୍ବ ତୟାରି କରିବା ଉଚିତ। ତେଣୁ, ତୁମେ ବାଣ ଓ ଧନୁଷ୍ ନେଇ, ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ସହ ନିଜେ ଗଛ ଘେରିଥିବା ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଗୁହାକୁ ନେଇଯାଅ। ମୁଁ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଚାହେଁ; ଏନେଇ ମୋ ସହିତ ବିବାଦ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଯାଅ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ତୁମେ ସୁରା ଓ ବଳବାନ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିଜେ ସମସ୍ତ ନିଶାଚରଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁଛି।" ରାମଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୀତାଙ୍କୁ ସହିତ ଧନୁଷ ବାଣ ନେଇ ଦୃଢ଼ ଗୁହାକୁ ଗଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏପରି ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ରାମ କହିଲେ, "ଏବେ ସେମାନେ ଆସନ୍ତୁ!" ଏବଂ ତାଙ୍କ କବଚ ପିନ୍ଧିଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିସମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କବଚରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ରାମ ଏକ ବିଶାଳ ଅଗ୍ନିର ନିଭାନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଓ ମହାବାଣ ନେଇ, ଶୂରବୀର ରାମ ଧନୁଷ ତାଣି, ଚାରିପାଖ ଅଞ୍ଚଳକୁ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ତାରର ଧ୍ୱନିରେ ପୂରଣ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ—ସମସ୍ତ ମହାପୁରୁଷମାନେ—ଏହି ବିଶାଳ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକଠି ହୋଇ କହିଲେ, "ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ରାଘବ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ନିଶାଚରମାନେକୁ ଜୟ କରନ୍ତୁ।" ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ, "ଯେପରି ଚକ୍ରଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସୁରମାନେକୁ ନଶ୍ୱ କରନ୍ତି, ସେପରି ରାମ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତୁ।" ତେବେ ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରି କହିଲେ, "ଚୌଦଶ ହଜାର ଭୟଙ୍କର କର୍ମ ଥିବା ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ଏକା ଧର୍ମାତ୍ମା ରାମ—ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କିପରି ହେବ?" ରାମଙ୍କୁ ଏପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ମୁହଁରେ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟାକୁଳ ହେଲେ। ଅଦ୍ୱିତୀୟ କର୍ମଶୀଳ ରାମଙ୍କ ରୂପ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ଯେପରି କ୍ରୋଧିତ ମହାତ୍ମା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦେଖାଯାଏ। ଏହିପରି ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ କଥାହେଉଥିବା ବେଳେ, ଭୟଙ୍କର ଚମଡ଼ା ପିନ୍ଧି, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧ୍ୱଜାଧାରୀ ଏକ ବିଶାଳ ଦଳ ଭୟଙ୍କର ହୁଙ୍କାର ଦେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏଇ ନିଶାଚରମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ସେନା ଗଠନ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ହୁଙ୍କାର ଦେଇ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସିଲେ। ସେମାନେ ଧନୁଷ ତାଣି, ପୁନିପୁନି ଜମ୍ଭାଇ ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଓ ଢୋଲ ଧ୍ୱନି ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଉପଦ୍ରବ କରିଦେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଜଙ୍ଗଲର ସମସ୍ତ ପଶୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ, ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଥିବା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଦେଖି ପଛକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ବଡ଼ ଦଳ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମୁଦ୍ର ପରି ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ହେଲା; ରାମ, ଯୁଦ୍ଧର କୁଶଳୀ, ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ। ସେ ଖରାଙ୍କ ସେନା ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ତାଣି, କୁଇଭରରୁ ବାଣ ତାଣିଲେ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଂସ ପାଇଁ ରାମ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ତାଙ୍କ ରୂପ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହେଲା, ଯେପରି ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ଦହୁଛି। ରାମଙ୍କ ଏହି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେହ ଦେଖି ଅରଣ୍ୟଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ରାମଙ୍କ କ୍ରୋଧିତ ରୂପ ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ପିନାକଧାରୀ ଶିବଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସେନା ତାଙ୍କ ଧନୁଷ, ଅଳଙ୍କାର, ରଥ ଓ କବଚର ଜ୍ୱାଳାରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ବେଳେ ଘନ ମେଘପଞ୍ଜର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଖରା ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ ଓ ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ଶତ୍ରୁନିଶୂଦନ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରାମଙ୍କୁ ଧନୁଷ ତାଣି ଓ ଉପରେ ଉଠାଇ ଦେଖି, ଖରା ଭୟଙ୍କର ହୁଙ୍କାର ଦେଇ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ଚଳିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ଖରାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ରଥଚାଳକ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ହଂକି, ଏକା ଦଣ୍ଡଧାରୀ ରାମ ଯେଉଁଠି ଦଢ଼ି ହୋଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ନେଇଗଲେ।