ଖରାଙ୍କ ନିୟମାନୁସାରେ, ଦୁର୍ଦମ୍ୟ ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଗତିର ରାକ୍ଷସ ନାୟକମାନେ ଭରିଥିବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଦୁଇ ରାଜକୁମାର—ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହଠାତ୍ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏପରି ଥିଲା, ଯେପରି ଗାଣ୍ଠି ହୋଇ ଥିବା ଗ୍ରହମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆପ୍ରାପ୍ତ କରୁଛନ୍ତି। ଖରା ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦେଖାଇ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଥିବା ପରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେହି ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନମାନେ ଦେଖିଲେ। ରାମ, ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଓ ନଶ୍ଟକାରୀ ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନମାନେ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯାହା ରାକ୍ଷସମାନେର ନଶ୍ଟ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ। ରକ୍ତ ଧାରା ଦେଖାଯାଉଛି, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଚିତ୍କାର ଶୁଣିଯାଉଛି; ଆକାଶରେ ମେଘମାନେ ଗଧାର ରକ୍ତ ରଙ୍ଗ ନେଇଛନ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛନ୍ତି। ମୋ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଧୂଆଁରେ ଲିପ୍ତ ଓ ସୁନା ଆବରଣ ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛନ୍ତି। ଜଙ୍ଗଲ ଉପବାସୀ ପକ୍ଷୀମାନେ ଅଜଣା ଭାବରେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି; ଆମ ପାଇଁ ଆଗରେ ସୁରକ୍ଷା ନାହିଁ, ଆମ ଜୀବନ ଉପରେ ଶଂକା ଅଛି। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏଠାରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେବ; ମୋ ଭୁଜା ବାରମ୍ବାର କମ୍ପିତ ହେଉଛି, ଏହି ଚିହ୍ନ ଦେଉଛି। କିନ୍ତୁ, ହେ ଶୂର, ଆମେ ନିକଟ ହେଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବିଜୟ ଆମ ପକ୍ଷରେ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେର ପରାଜୟ ହେବ; କାରଣ ତୁମର ମୁହଁ ଅତ୍ୟଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଛି। ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ହେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଯଦି ନିର୍ମଳ ନୁହେଁ, ତାହା ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଶେଷ ହେଉଛି ବୋଲି ଚିହ୍ନ। ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ରୋର କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଡ଼ମ୍ବ ଓ ଡ଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଯାଉଛି। ଯେଉଁଠି ଉତ୍ତମ କିଛି ହେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଗରେ ଆସିବା ସମୟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେବା ଉଚିତ।