ଖରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଜନସ୍ଥାନରୁ ଚୌଦଶ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ହାତରେ ଗଦା, ତ୍ରିଶୂଳ, ଦାରୁଣ କୁହାଡ଼ି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ଭାଲା, ଶକ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ, ମୁସଳ ଓ ବଜ୍ର ଧରିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଉଥିଲା। ଏହି ଦାରୁଣ ଦେଖା ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେତେବେଳେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ପଛରୁ ଖରଙ୍କ ରଥ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସାହରେ ଚାଲିଲା। ଖରଙ୍କ ରଥର ଘୋଡ଼ା ବେଗରେ ଦୌଡ଼ିବାରୁ ତାହାର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂରଣ କରିଦେଲା। ଖର ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ଧ୍ୱନିରେ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ଚିତ୍କାର କରି ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱୟଂ ଯେପରି ଆସେ। ଏହି ଅସୁଭ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ସେନା ଯେତେବେଳେ ଯାତ୍ରା କଲା, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଗଧାର ରଙ୍ଗର ରକ୍ତବର୍ଷା ହେଲା। ଖରଙ୍କ ରଥର ଘୋଡ଼ା ରାଜପଥରେ ହଠାତ୍ ଲୁଡ଼ିପଡ଼ିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜା ଉପରେ ଏକ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଗୃଧ୍ର ବସିଗଲା। ଜନସ୍ଥାନ ନିକଟରେ ମାଂସାହାରୀ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖରଙ୍କ ନାମରେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦିଗବଳୟରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପଶକୁନୀ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା। ଆକାଶରେ ବିପୁଳ ମେଘ ରକ୍ତ ଓ ପାଣିର ଧାରା ନେଇ ହାତୀର ଭାଗ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏପରି ମେଘ ଆକାଶକୁ ଢାଙ୍କିଦେଲା। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଶୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯାହାରେ ଦିଗବଳୟ ବି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ରକ୍ତର ରଙ୍ଗ ଚମକୁଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖରଙ୍କୁ ମୁହଁ ଦେଇ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ମାରାବିଳା, କଉଁଠିଆ, ଗୃଧ୍ର ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନୀ ସ୍ୱର କରୁଥିଲେ। ବଳଙ୍କୁ ମୁହଁ କରି ଅଗ୍ନି ନିସ୍କାସିଥିବା, ଲୋହା ମୁସଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା କବନ୍ଧ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟରେ ଦେଖାଗଲା। ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଅସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରସିଲା, ପବନ ବେଗରେ ବହିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ତେଜ ହରାଇଲା। ରାତି ନ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାରାମାନେ ଜୁହି ଫୁଲ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ପଦ୍ମ ଫୁଲ, ମାଛ ଓ ପକ୍ଷୀ ଲୁଚିଯିବାରୁ ଶୁଷ୍କ ଓ ମୁଝିଯାଇଥିଲା। ସେ ବେଳେ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ହୀନ ହୋଇଗଲେ, ପବନ ଛଡ଼ା ଲାଲ ଧୂଳି ଉଡ଼ିଲା। ଚଢ଼ାଇ ଓ କୁଚି ସ୍ୱର କରୁଥିବା ଚିତ୍ରାଳି ପକ୍ଷୀ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା। ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଅଟବୀ, ଉଦ୍ୟାନ ସମସ୍ତ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଖର ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଦହାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ବାମ ହାତ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଶବ୍ଦ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଚକ୍ଷୁ ଜଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଲାଲ ମାଥାରେ ବେଦନା ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତିନି ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପଛକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ଏବେ ଖର ହସି କହିଲେ, "ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଛି, ତଥାପି ମୁଁ ଏସବୁକୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ। ମୋର ବଳରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବା ଦୁର୍ବଳ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ। ମୁଁ ଚାହିଲେ ତିକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆକାଶର ତାରାକୁ ମଧ୍ୟ ଖସାଇପାରିବି। କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ରାଘବ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବି। ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଛଡ଼ା ମୁଁ ପଛକୁ ଫେରିବି ନାହିଁ। ଏହି ମୋର ନିଶ୍ଚୟ। ମୁଁ ଚାହିଲେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରିବି, ତେବେ ଏହି ଦୁଇ ମଣିଷ କ'ଣ? ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ।" ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ି ଶୁଣି ରାକ୍ଷସ ସେନା ମୃତ୍ୟୁ ରେଶାରେ ବନ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିଶେଷ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେ, ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଋଷି, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ସଦ୍ଗୁଣୀ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସମସ୍ତ ମହାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ରାଘବ ଯୁଦ୍ଧରେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ବିଜୟୀ ହେଉ। ବିଷ୍ଣୁ ଯେପରି ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି ଅସୁରମାନେକୁ ବିନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ, ସେପରି ହେଉ।" ଏପରି ଅନେକ ଭାବରେ ମହାମୁନିମାନେ କଥାହେଲେ। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି ରାକ୍ଷସ ସେନାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯାହାର ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଶେଷ ହେଉଥିଲା। ଏବେ ଖର ଚିତ୍ତାକାଶ ଭଳି ବେଗରେ ତାଙ୍କ ସେନାର ଆଗରେ ରଥରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ପୃଥୁଗ୍ରୀବ, ଯଜ୍ଞଶତ୍ରୁ, ବିହଙ୍ଗମ, ଦୁର୍ଜୟ, କରବୀରାକ୍ଷ, ପରୁଷ, କାଳକାର୍ମୁକ, ହେମମାଳୀ, ମହାମାଳୀ, ସର୍ପାସ୍ୟ, ରୁଧିରାଶନ—ଏହି ବାର ଜଣ ବୀର ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। ମହାକପାଳ, ସ୍ଥୂଳାକ୍ଷ, ପ୍ରମାଥ, ତ୍ରିଶିରା—ଏହି ଚାରିଜଣ ଦୂଷଣଙ୍କ ପଛରେ ଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ତୀବ୍ର ବେଗର ରାକ୍ଷସ ସେନା, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ, ହଠାତ୍ ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର—ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରହମାଳା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆବର୍ତ୍ତ କରେ।