ଖରା ତାଙ୍କ ମୂର୍ଖ ଦୂଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳିଥିବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୟାହୀନ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର। ସେମାନେ ମେଘମାନଙ୍କ ପରି କଳା, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ହାନି କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ହେ ମୃଦୁଭାଷୀ, ଏହି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କର। ଦ୍ରୁତ ମୋ ରଥ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧନୁଷ, ବାଣ, ଖଡ଼ଗ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୁଳ ଆଣ। ମୁଁ ଆଗରୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯେଉଁ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରାମ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ, ସେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କ ମହାପରାକ୍ରମୀ ପୌଳସ୍ତ୍ୟମାନେ ସହିତ ବିନାଶ ଆଣିବି।” ଏପରି କହିବା ସହିତ, ଦୂଷଣ ଏକ ବିଶାଳ ରଥ ଆଣିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ, ଚିତ୍ର ବିରଙ୍ଗା ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ। ଏହି ରଥ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ମଣିର ଯୋକ୍ ଥିଲା। ଏଥିରେ ମାଛ, ଫୁଲ, ଗଛ, ପର୍ବତ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭ ପକ୍ଷୀ ଓ ତାରାର ଚିତ୍ର ଥିଲା। ଏହି ରଥ ପତାକା, ଖଡ଼ଗ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ ଥିଲା। ଏହି ରଥକୁ ଦେଖି ଖରା ତାଙ୍କ ରୋଷରେ ବିଶ୍ୱାସ ଭରି, ଏହାରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ଏହି ବିଶାଳ ସେନା, ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ରଥ, କବଚ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ପତାକା ଥିଲା, ଦୂଷଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଖରା କହିଲେ, “ଚଳ!” ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ସେନା ଜନସ୍ଥାନରୁ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି, ବଡ଼ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବେ ଚାଲିଗଲା। ସେମାନେ ଗଦା, ଶୁଳ, ତ୍ରିଶୂଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର, ଖଡ଼ଗ, ଚକ୍ର, ମୁଷଳ, ଶକ୍ତି, ବଡ଼ ଧନୁଷ ଏବଂ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଧରିଥିଲେ। ଏହି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ, ଖରାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଜନସ୍ଥାନରୁ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ସେମାନେ ଦୃତ ଗତିରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଖରାଙ୍କ ରଥ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଅଲ୍ପ ଦୂରରେ ଚାଲିଲା। ଖରାଙ୍କ ରଥ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏବଂ ମଧ୍ୟଦିଗକୁ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ଭରିଦେଲା। ଖରା ରୋଷରେ, ଗଭୀର କଠୋର କଣ୍ଠରେ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱୟଂ ଆସିଛନ୍ତି; ସେ ତାଙ୍କ ସାରଥିକୁ ଆଉ ଚିତ୍କାର କରି, ମହାମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ସେନା ଯିବା ଦେଖି, ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଭୟାନକ ରକ୍ତବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଗଧାର ରଙ୍ଗରେ ଥିଲା। ଖରାଙ୍କ ରଥର ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ୍ୟରେ ରାଜପଥରେ ଫୁଲ ଛଟାରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ଏକ କଳା ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ଦେଖାଗଲା। ସୁନାର ପତାକା ଉପରେ ଏକ ଭୟାନକ ଭଲୁକ ଆସି ବସିଲା। ଜନସ୍ଥାନ ନିକଟରେ ମାଂସାହାରୀ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖରାଙ୍କ ଚିତ୍କାର କରି, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ଦିଗ୍ବିଭାଗରେ ଅଶୁଭ ତଥା ଭୟଙ୍କର ଅନେକ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘ ଭାଗିଥିବା ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ରକ୍ତ ଓ ପାଣି ବହୁଥିଲା, ଆକାଶ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା। ଏକ ଭୟାନକ ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଗଲା, ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା। ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳା ତାଜା ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ଜଗମଗାଉଥିଲା; ଭୟଙ୍କର ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖରାଙ୍କୁ ମୁହଁକରି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ମାଉଁ ଗରମ ଅଗ୍ନି ଝାଡ଼ୁଥିବା କବନ୍ଧ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ମହାରାକ୍ଷସ ଅସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରସିଲେ; ବାୟୁ ତୀବ୍ର ଚାଲିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ତେଜ ହରାଇଲେ। ରାତି ନ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାରାମାନେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ପଦ୍ମ ଫୁଲ ମାଛ ଓ ପକ୍ଷୀ ଲୁଚିଯାଇ, ଶୁଷ୍କ ହେଉଥିଲେ। ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ହୀନ ହେଉଥିଲେ; ମେଘ ରଙ୍ଗରେ ଧୂଳି ତୁଳିଯାଉଥିଲା, ବାୟୁ ବିନା। ଚଢ଼ିଆ ଚିଁଚିଁ, କୁଚିକୁଚି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ; ଭୟଙ୍କର ଉଲ୍କାପାତ ହେଉଥିଲା। ଭୂମି, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ, ଉଦ୍ୟାନ କମ୍ପିଉଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଖରା ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖି ତାଙ୍କ ବାମ ହାତ ଫଫଡ଼ିଲା, କଣ୍ଠ ଅଟକିଗଲା, ଚକ୍ଷୁରେ ନୀର ଆସିଗଲା। ଲାଲାଟରେ ବେଦନା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଭୟରେ ଫେରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଖରା ହସି ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖି ମୁଁ ଭୟଭିତ ନୁହେଁ। ମୋ ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ। ମୁଁ ଚାହିଲେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ାଇପାରିବି। ରୋଷରେ, ଏହି ରାଘବ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିନାଶ କରିଦେବି। ତାଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ନ ମାରିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଫେରିବି ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ବିନାଶ ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ। ଏହା ସପ୍ଷ୍ଟ, ମୁଁ ମିଛ କହୁନାହିଁ। ମୁଁ ରୋଷରେ ଚାହିଲେ ମଦୋନ୍ମତ ଏୟରାବତ ଚଢ଼ିଥିବା ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରିବି।” ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଅଭିମାନ ଓ ଅନ୍ଧକାର ସହିତ ଖରା ତାଙ୍କ ଅସୁର ସେନାକୁ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଜନସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି ଅନିଶ୍ଚିତ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ।