ଖରାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଅପମାନସୂଚକ ଭାବରେ କଥା କହିଥିବା ଶୂର୍ପଣଖା ପୁଣି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ଖରା ତାଙ୍କର ସେନାପତି ଦୂଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଚୌଦ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜେୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି କଳା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଜ୍ଜ ଅଛନ୍ତି। ହେ ମୃଦୁଭାଷୀ, ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକଠା କର। ଏହି ସମୟରେ ମୋର ରଥ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧନୁଷ, ବାଣ, ତଳୱାର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡ ଆଣ। ମୁଁ ଏଠିରୁ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଯିବି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏହି ଅନିୟମିତ ରାମଙ୍କ ସହ ଏବଂ ପୌଳସ୍ତ୍ୟ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ବିନାଶ କରିବି।” ଏଭଳି କହିଥିବାବେଳେ, ଦୂଷଣ ଏକ ବିଶାଳ ରଥ ଆଣିଦେଲେ— ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ। ଏହି ରଥ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନା ଚକା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ମଣିର ଯୁଗଳ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହା ମାଛ, ଫୁଲ, ଗଛ, ପର୍ବତ, ସୁନା ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭ୍ର ପକ୍ଷୀ ଓ ତାରା ଆଦି ଚିତ୍ରରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା। ବ୍ୟାନର, ତଳୱାର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘଣ୍ଟା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ସହ ଏହି ରଥ ସଜ୍ଜିତ ଥିଲା। ଖରା ଦେଖିଲେ ଏହି ବିଶାଳ ସେନା ରଥ, କବଚ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବ୍ୟାନର ସହିତ ତିଆରି ଅଛି। ସେ ଦୂଷଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଆଦେଶ କଲେ— “ଚଳ!” ତାପରେ ଭୟଙ୍କର କବଚ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବ୍ୟାନର ସହ ରାକ୍ଷସ ସେନା ଜନସ୍ଥାନ ଛାଡି ଗର୍ଜନ କରି, ବେଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲା। ସେମାନେ ହାତରେ ଗଦା, ବଣ୍ଡ, ତ୍ରିଶୂଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର, ତଳୱାର, ଚକ୍ର ଧରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁସଳ ଓ ଶୁଳ ନେଇ ଚଲିଲେ। ଲାଞ୍ଚ, ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ଦଣ୍ଡ, ବିଶାଳ ଧନୁଷ, ଗଦା, ତଳୱାର, ମୁସଳ, ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଚୌଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସ ଖରାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଜନସ୍ଥାନ ଛାଡିଲେ। ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଖରାଙ୍କ ରଥ ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ଚଲିଲା। ଖରାଙ୍କ ରଥ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲି ଚାରିଓଁ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗକୁ ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଭରିଦେଲା। ଖରା, କ୍ରୋଧରେ ଅତି ପ୍ରବଳ, କଠୋର କଣ୍ଠସ୍ବରରେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଯମର ଭଳି ତାଙ୍କ ରଥବାହକଙ୍କୁ ଗର୍ଜନ କରି ଆଦେଶ କଲେ। ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର, ଅଶୁଭ୍ର ସେନା ଯିବା ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାନକ ରକ୍ତ ବର୍ଷା, ଗଧାର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡିଲା। ଖରାଙ୍କ ରଥରେ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ରାଜପଥରେ ଫୁଲରେ ଢାକା ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଅଚାନକ ଲୁଡ଼ିପଡ଼ିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ଏକ କଳା ଓ ରକ୍ତିମ ଚକ୍ର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ର ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ସେଥିରେ, ଉଠାଯାଇଥିବା ସୁନା ଧ୍ୱଜ ଉପରେ ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗୃଧ୍ର ବସିଲା। ଜନସ୍ଥାନ ନିକଟରେ ମାଂସାହାରୀ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖରାଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଭୟାନକ ସ୍ୱରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଦିଗ୍ବଲୟରେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାନକ, ଶୁଭ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଭୟଜନକ, ରାତିର ଜନ୍ତୁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ବିଶାଳ ମେଘମାନେ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହାତୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ରକ୍ତ ଓ ପାଣିର ଧାରା ନେଇ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆକାଶ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଆସିଗଲା, ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଲୋକମାନେ ଭୟରେ ଉଠିଗଲେ। ଅସ୍ପଷ୍ଟ ସାନ୍ଧ୍ୟା, ତାଜା ରକ୍ତ ଭଳି ରଙ୍ଗିନ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖରାଙ୍କୁ ମୁହଁ ଦେଇ ଚିତ୍କାର କଲେ। ମାଝି, କୁଆ, ଗୃଧ୍ର ଅପଶକୁନ ଦେଉଥିବା ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ବଲଙ୍କୁ ମୁହଁ ଦେଇ ଅଗ୍ନି ଝରୁଥିବା ମୁଖ ସହିତ ଏକ କବନ୍ଧ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟରେ ଦେଖାଯାଇଲା। ମହାରାକ୍ଷସ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଅସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରସିଲା; ପବନ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବହିଲା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ କମିଗଲା। ରାତି ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାରାମାନେ ଜୁଇଁପୋକ ଭଳି ଚମକିଲେ; ପଦ୍ମ ଫୁଲ, ମାଛ ଓ ପକ୍ଷୀ ଲୁଚିଯିବାରୁ ଶୁଷ୍କ ଓ ମୁର୍ଦ୍ଧାନ୍ୟ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ହୀନ ହେଲା; ପବନ ବିନା ଲାଲ ଧୂଳି ଉଡ଼ିଲା। ଏଠାରେ ମାନ୍ଦାର ପକ୍ଷୀମାନେ ‘ଚୀଚୀ’, ‘କୂଚୀ’ ଧ୍ୱନିରେ ଚିତ୍କାର କଲେ; ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପଡ଼ିଲା। ଭୂମି, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଉପସ୍ଥିତିରେ କମ୍ପିତ ହେଲା; ଏହି ସମୟରେ ଖରା ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାଙ୍କର ବାମ ହାତ କମ୍ପିଲା, କଣ୍ଠସ୍ବର ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଚକ୍ଷୁରେ ଅଶ୍ରୁ ଆସିଲା; ସେ ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ। କପାଳରେ ବେଦନା ହେଲା, ତଥାପି ଭ୍ରମରେ ସେ ଫେରିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖି। ତେବେ ଖରା ହସି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ କହିଲେ— “ଏହି ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଛି। ତଥାପି ମୁଁ ଏହାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉନି; ମୋର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ଏକ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ। ମୋର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ମୁଁ ଆକାଶରୁ ତାରାମାନେ ମଧ୍ୟ ପତିତ କରିପାରିବି। ଏବେ ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ରାଘବ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବି। ତାଙ୍କୁ ମୋର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ହତ୍ୟା କରିବା ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଫେରିବି ନାହିଁ; ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପତନ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ।” ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ସହ ଖରା ଓ ତାଙ୍କ ଚୌଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସ ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।