ଖରା ତାଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଅପମାନିତ ହେବାରୁ ରୋଷାନ୍ୱିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେଇ କ୍ରୋଧ ଅପୂର୍ବ ଓ ଅପାର, ଯେପରି ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ଲୁଣପାଣି ଧାରାକୁ ବନ୍ଦ କରିବା ଅଶକ୍ୟ, ସେପରି ତାଙ୍କ ମନର କ୍ରୋଧକୁ ଆଉ ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଖରା ରାମଙ୍କୁ କୌଣସି ବଲବାନ୍ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବିଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ଏହି ମରଣଶୀଳ ମାନବ ତାଙ୍କ ନିଜ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଆଜି ନିଶ୍ଚୟ ଜୀବନ ହରାଇବେ। ସେ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀକୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆଉ କାନ୍ଦନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଭୟ ଛାଡ଼; ମୁଁ ଆଜି ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇ ଦେବି। ତୁମେ ଆଜି ଭୂମିରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ରାମଙ୍କୁ ମୋର କୁଠାର ଆଘାତରେ ରକ୍ତପାନ କରିବେ, ଦେବୀ।” ଏଭଳି ଖରାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ନିସ୍ସୃତ ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ମୂଢ଼ତାବଶତଃ ଆଉଥରେ ତାଙ୍କ ଭାଇଁ, ଦାନବମାନ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଖରାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଭଳି ତିନି ଅପମାନିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବେ ପୁନି ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ପରେ ଖରା ତାଙ୍କ ସେନାପତି ଦୂଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଚଲୁଥିବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଦାନବ ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମେଘମାନଙ୍କ ପରି କଳା, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉପଦ୍ରବ କରିଥାନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ସଜ୍ଜ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ମିଳି ଯାଉ, ମୃଦୁଭାବୀ। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମୋର ରଥ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧନୁଷ, ବାଣ, ତଳୱାର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବର୍ଚ୍ଛି ନେଇ ଆଣ। ମୁଁ ଆଗୁଆ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବି, ଏହି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳୀ ରାମ ଓ ପୌଳସ୍ତ୍ୟମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ।” ଏଭଳି ଖରା କହିଥିବାବେଳେ, ଦୂଷଣ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରଥ ତିଆରି କରିଦେଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚିତ୍ରବିଚିତ୍ର ଘୋଡ଼ାଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ। ସେଇ ରଥ ମେରୁପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଶୁଧ ଶୋଣିତ ରୂପୀ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନାର ଚକ୍ର ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ମଣିର ଯୋକ୍ ଥିଲା। ଏହି ରଥ ମାଛ, ଫୁଲ, ଗଛ, ପାହାଡ଼, ସୁନାର ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭ ପକ୍ଷୀ ଓ ତାରା ଚିତ୍ରରେ ଆବୃତ୍ତ ଥିଲା। ଅନେକ ପତାକା, ତଳୱାର, ମଣିମାଳା ଘଣ୍ଟା ଓ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ଏହି ରଥରେ ଖରା, ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଅନଲ ହୋଇ, ଆସି ବସିଲେ। ଏହି ବେଳେ ଖରା ଦେଖିଲେ ସେମାନଙ୍କ ମହାସେନା, ରଥ, କବଚ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ପତାକା ନେଇ ସଜିଛି। ସେ ଦୂଷଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଦାନବମାନେ ଚଳିବାକୁ ଆଞ୍ଜଲି ଦେଲେ। ତାପରେ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ସେନା, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, କବଚ ଓ ପତାକା ସହିତ, ଜନସ୍ଥାନରୁ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି ତିବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଗଲା। ସେମାନେ ହାତରେ ଗଦା, ବର୍ଚ୍ଛି, ତ୍ରିଶୂଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର, ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ମୁଷଳ ଓ ଶୁଳ ଧରି, ମାନ୍ଦ ଓ କୁଣ୍ଡଳି ଦେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଧନୁଷ, ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ବାଟ, ମୁଷଳ, ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ। ଏଭଳି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଦାନବ, ଖରାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଜନସ୍ଥାନରୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଖରାଙ୍କ ରଥ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ଚାଲିଲା। ଖରାଙ୍କ ଶତ୍ରୁନାଶୀ ରଥ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ବିଚ୍ଛିଦ୍ର ଦିଗକୁ ତାଙ୍କ ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ଖରା, କ୍ରୋଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭରିଯିବା ସହିତ, କଠୋର କଣ୍ଠରେ, ନିଜ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ଯମ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲି, ତାଙ୍କ ସାରଥିଙ୍କୁ ଆଉଥରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ମହାମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ସେନା ଯାତ୍ରା କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଛୁଆନ୍ ରଙ୍ଗର ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତବର୍ଷା ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଖରାଙ୍କ ରଥରେ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିବା ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକ ଅଚାନକ ରାଜପଥରେ ଫୁଲରେ ଢ଼କା ଅଞ୍ଚଳରେ ଲୁଟି ପଡ଼ିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ଅନ୍ଧକାର ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ତାପରେ, ଉତ୍ତୋଳିତ ସୁନାର ପତାକା ପାଖରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବଡ଼ ଶରୀର ଧାରଣ କରିଥିବା ଗୃଧ୍ର ବସିଗଲା। ଜନସ୍ଥାନ ନିକଟରେ ମାଂସଭୋଜୀ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖରାଙ୍କ ନାମର ଚିତ୍କାର କରି, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଅଗ୍ନିପରି ଭୟଙ୍କର, ତଥାପି ଅଶୁଭ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ରାତ୍ରିବାସି ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘମାନେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ରକ୍ତ ଓ ପାଣିର ଧାରା ବହାଉଥିଲେ, ଆକାଶ ମନେ ହେଉଥିଲା ଅକାଶ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଇଥିଲା, ଲୋକଙ୍କ ଲୋମ ଖଡ଼ିଯାଉଥିଲା; ଦିଗ ଓ ବିଚ୍ଛିଦ୍ର ଦିଗ ଦେଖିବା ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସନ୍ଧ୍ୟା ତାଲି ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖରାଙ୍କୁ ମୁହଁ କରି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଅଫେଂସିବ ଧ୍ୱନି ଦେଉଥିବା ମାଦାର, ଶ୍ୱାନ ଓ ଗୃଧ୍ରମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଅଶୁଭ ଅପଶକୁନ ଦେଉଥିଲେ। ବଳ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଅଗ୍ନି ମୁଖ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ କବନ୍ଧ ପିଣ୍ଡ, ଲୋହା ମୁଷଳ ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମହାଦାନବ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଅସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରସି ନେଲେ; ବାୟୁ ତୀବ୍ର ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ତେଜ ହରାଇଲେ। ତାରାମାନେ ଅନ୍ଧାର ନ ହେଉଛି ମଧ୍ୟ ଜ୍ଵାଳାପରି ଚମକୁଥିଲେ; ପଦ୍ମ ଫୁଲ ମଧ୍ୟ, ମାଛ ଓ ପକ୍ଷୀ ଲୁଚିଯିବାରୁ, ଶୁଖିଯାଇଥିଲା। ସେଇ ସମୟରେ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ହୀନ ହୋଇଯିଥିଲେ; ବାୟୁ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲାଲ ଧୂଳି ଚାଲିଲା। ଏଠାରେ ଚାଟକପକ୍ଷୀମାନେ ‘ଚିଚି’, ‘କୁଚି’ ଧ୍ୱନି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଭୟଙ୍କର ଉଲ୍କାପାତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉପବନ ସମେତ କମ୍ପିତ ହେଲା; ଏଠିଏ ଖରା ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କ ବାମ ହାତ କମ୍ପିତ ହେଲା, କଣ୍ଠ କ୍ଷୀଣ ହେଲା, ଚକ୍ଷୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳ ହେଲା, ସେ ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରି ଦେଖିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅପଶକୁନ ସହିତ, ଖରା ଓ ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ସେନା ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।