ଶୂର୍ପଣଖା, ତାଙ୍କ ଭାଇ ପାଖରେ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୁଃଖରେ ଭସି ନିଜ ଗଭିର ଦୁଃଖରେ ନିଜ ପେଟକୁ ହାତରେ ମାଡ଼ି କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଅପମାନର ଦୁଃଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଖର ନାମକ ରାକ୍ଷସ ନିଜ ସବୁ ସହଯୋଗୀ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଜ କ୍ରୋଧକୁ ତୁଳନା କରିବାକୁ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, “ମୋର ଏହି କ୍ରୋଧ ଅପୂର୍ବ, ଏହାକୁ ରୋକିପାରିବା କାହାର ପାଖରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଏହା ଏକ ଉତ୍ତାଳ ଲବଣ ଜଳର ଭଳି। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ କିଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ମାନେ ନାହିଁ—ସେ ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ, ଯାହାର ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଆଜି ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ହରାଇବେ। ତୁମେ ଏବେ ଅଶ୍ରୁ ତ୍ୟାଗ କର, ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼, ମୁଁ ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି। ଆଜି ତୁମେ ମୋର କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ରାମଙ୍କ ଉତ୍ତାପ ରକ୍ତ ପିଇପାରିବ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶୂର୍ପଣଖା ଖୁସିରେ ମତିହାରି ନିଜ ଭାଇଙ୍କୁ ପୁଣିଥରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁଠି ସେ ନିଜ ଭାଇଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଥିଲେ, ଏବେ ସେ ପୁଣି ଭଲ କଥା କହିଲେ। ତାପରେ ଖର ତାଙ୍କ ସେନାପତି ଦୂଷଣଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ମୋ ପାଖରେ ଚଉଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୟାହୀନ। ସେମାନେ ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ଚଳନ୍ତି। ସେମାନେ ଘନଘୋର ମେଘର ଭଳି କଳା, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସେମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଏକତ୍ର କର। ମୋର ରଥ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧନୁଷ, ବାଣ, ତଳୱାର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଆଣ। ମୁଁ ଏହି ଅନ୍ୟାୟୀ ରାମଙ୍କ ସମୁଲ୍ଲେଖନ ପାଇଁ ଏବଂ ମହାନ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପୌଲସ୍ତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" ଏପରି କହିବା ସମୟରେ ଦୂଷଣ ଏକ ବଡ଼ ରଥ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗ ଘୋଡ଼ାରେ ଯୁକ୍ତ, ଆଣିଦେଲେ। ଏହି ରଥ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି, ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ସୁନା ଚକ୍ର, ନେମିରେ ବୈଦୂର୍ୟ ମଣି, ମାଛ, ଫୁଲ, ଗଛ, ପର୍ବତ, ସୁନା ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭ ପକ୍ଷୀ ଓ ତାରା ଚିତ୍ରରେ ଢାକା। ବ୍ୟାନର, ତଳୱାର, ଘଣ୍ଟା ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ସଦା ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାରେ ଯୁକ୍ତ ଏହି ରଥରେ ଖର ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଚଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ବିଶାଳ ସେନା, ଚରିଅଞ୍ଚଳରେ ରଥ, କବଚ, ଅସ୍ତ୍ର, ବ୍ୟାନର ସହିତ ଦେଖି ଖର ଦୂଷଣଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, "ଚଳ!" ବୋଲି ଆଦେଶ ଦେଲେ। ତାପରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ସେନା, ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ, ବ୍ୟାନର ସହିତ ଜନସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି ଗର୍ଜନ କରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଗଲା। ସେମାନେ ହାତରେ ଗଦା, ଶୂଳ, ତ୍ରିଶୂଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁହାଡ଼ି, ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ମୁସଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଚାଲିଥିଲେ। ଏହି ଚଉଦ ହଜାର ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ, ଖରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଜନସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଖରଙ୍କ ରଥ ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ଚାଲିଲା। ଏହି ରଥ ଚାଲିବା ସମୟରେ ତାହାର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା। ଖର, ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, କଠୋର କଣ୍ଠରେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ଯମ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଲେ, ତାଙ୍କ ସାରଥିକୁ ପୁଣି ଚିତ୍କାର କଲେ, ମେଘର ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ସେନା ଯିବା ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଗଧାର ରଙ୍ଗର ରକ୍ତବର୍ଷା ହେବା ଲାଗିଲା। ଖରଙ୍କ ରଥରେ ଯୋଜିଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅକସ୍ମାତ୍ ରାଜପଥରେ ଫୁଲରେ ଢାକା ଥିଲା, ସେଠାରେ ଲୁହିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ଏକ ଅନ୍ଧକାର ରକ୍ତରଙ୍ଗ ଚକ୍ର ଦେଖାଦେଲା। ତାପରେ, ସୁନା ଝଣ୍ଡା ଉପରେ ଏକ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଗୃଧ୍ର ବସିଗଲା। ଜନସ୍ଥାନ ନିକଟରେ ମାଂସାହାରୀ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଖରଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଦେଇ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଅଗ୍ନିପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ପଶୁପକ୍ଷୀ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶ ଉପରେ ବିଶାଳ ମେଘମାନେ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହାତୀ ପରି, ରକ୍ତ ଓ ପାଣିର ଧାରା ନେଇ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲେ, ଆକାଶ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଭୟାନକ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା, ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳା, ଦିନ ହେଉନଥିଲା, ନୂତନ ରକ୍ତର ରଙ୍ଗରେ ଜ୍ୱଳମାନ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ପଶୁପକ୍ଷୀ ଖରଙ୍କୁ ମୁହାଁ କରି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ମାଂଖ, ଶ୍ୟାଳ ଓ ଗୃଧ୍ରମାନେ ଅଶୁଭ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଶୁଭ ସଂକେତ ଦେଉଥିଲେ। ବଳଙ୍କୁ ମୁହାଁ କରି ଅଗ୍ନି ଝରୁଥିବା ମୁଖ ସହିତ ଏକ କବନ୍ଧ ଦେଖାଗଲା, ଯାହା ଲୋହା ଗଦା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିକଟରେ। ମହାରାକ୍ଷସ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଅସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରସିଲେ, ବାତାସ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ବହିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହାରାଇଗଲା। ତାରାମାନେ ଗୋଲାପୋକା ପରି ଅନ୍ଧାର ବିନା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ପଦ୍ମ ଫୁଲ ମାନେ ମାଛ ଓ ପକ୍ଷୀ ଲୁଚିଯିବାରୁ ଶୁଷ୍କ ଓ ମରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ହୀନ ହୋଇଯିବା ସହିତ, ପଙ୍କା ମେଘ ପରି ଧୂଳି ଉଠିଗଲା, କିନ୍ତୁ ବାତାସ ନଥିଲା। ଏହିପରି ଅଶୁଭ ଓ ଭୟଙ୍କର ସଂକେତ ମଧ୍ୟରେ, ଖର ଓ ତାଙ୍କ ଚଉଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସ ସେନା ରାମଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।