ଏହି ଘଟଣାରେ, ଖରାଙ୍କ ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖା ଦେଖିଲେ ଯେ ରାମଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଶୂରବୀର ରାକ୍ଷସମାନେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ଏହି ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ତିନି ଭୟରେ ଆବୃତ ହେଲେ। ସେ ବିଶ୍ୱରେ ଆପଦ ଦେଖୁଥିବା, ଭୟ, ଅସ୍ଥିରତା ଓ ବିଷାଦରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଶୂର୍ପଣଖା ଖରାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଦୁଃଖର କୁମ୍ଭୀର ଓ ଭୟର ତରଙ୍ଗରେ ଆବୃତ ଏହି ବିଶାଦର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ମୋତେ କିପରି ଉଦ୍ଧାର କରିବ ନାହିଁ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୂର୍ପଣଖା ଖରାଙ୍କୁ କଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ତିନି ମନେ କଲେ ଯେ ମାଂସ ଭକ୍ଷକ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କ ସହାୟତାକୁ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାମଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଶୂର୍ପଣଖା ଖରାଙ୍କୁ ବିନତି କଲେ—ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରତି କିଛି ଦୟା ରଖ, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି ଶକ୍ତି ଅଛି, ତେବେ ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଏହି କଣ୍ଟକ ରାମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ହତ୍ୟା କର। ଯଦି ଆଜି ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ରାମକୁ ମାରିପାରିବ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମର ସାମ୍ନାରେ ଆତ୍ମନାଶ କରିଦେବି। ମୋ ମତରେ, ତୁମେ ରାମ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ତୁମ ଦଳ ସହିତ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେବାକୁ ଅସମର୍ଥ; ତୁମେ ନିଜେ ନାୟକ ଭାବରେ କୁହୁଛ, କିନ୍ତୁ ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଭୁଲ। ତୁମେ ଜନସ୍ଥାନରୁ ତୁରନ୍ତ ତୁମ ପରିବାର ସହ ପ୍ରସ୍ଥାନ କର, ନାହିଁ ତେବେ ତୁମେ ମୂଢ଼ମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାର, ନାହିଁ ତେବେ ତୁମ ବଂଶକୁ ଅପମାନ ଆଣିବ। ତୁମେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣକୁ ମାରିପାରିବ ନାହିଁ; ଏଠାରେ ତୁମ ଅସମର୍ଥତା ଓ ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଦେଖିଲେ, ଏହି ଜୀବନର ଅର୍ଥ କଣ? ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବ; ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ ସେହି ଶକ୍ତି ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଅବସାଦରେ, ଶୂର୍ପଣଖା ତାଙ୍କ ଭାଇ ପାଶରେ ଅବସାନ ଓ ବେହୋଶ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଉଦରକୁ ହାତ ଦେଇ ବିପୁଳ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡର ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଶୂର୍ପଣଖାଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ଶୂରବୀର ଖରା ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କ କଥା ତାଙ୍କ ନାମ ପରି ଅଧିକ କଠୋର। ତିନି କହିଲେ—ତୁମ ଅପମାନରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ମୋ ରୋଷ ଅପୂର୍ବ; ଏହା ଚଞ୍ଚଳ ଲୁଣ ଜଳ ପରି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ମୁଁ ରାମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବି ନାହିଁ—ସେ ଏକ ମରଣଶୀଳ ମାନବ, ଯାହାର ଜୀବନ ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହେବ; ଆଜି ନିଜ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ସେ ଜୀବନ ହରିବ। ତୁମେ ତୁମ ଅଶ୍ରୁକୁ ଅଟକାଅ, ଅସ୍ଥିରତା ଛାଡ଼; ମୁଁ ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି। ଆଜି ତୁମେ ମୋ କୁଠାରରେ ହତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଅସ୍ଥିର ରାମଙ୍କ ଉତ୍ତପ୍ତ ରକ୍ତ ପିବିବା। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଖରାଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିସ୍ସରିଥିବା ଶବ୍ଦରେ, ଶୂର୍ପଣଖା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ମୂଢ଼ତାରେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଉପେକ୍ଷିତ ହୋଇଥିବା, ଏବେ ପୁନଃ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ପରେ, ଖରା ତାଙ୍କ ସେନାନାୟକ ଦୂଷଣାଙ୍କୁ କହିଲେ—ଚଉଦ ହଜାର ରାକ୍ଷସ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିର୍ମମ, ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି କଳା, ଜଗତକୁ ହାନି କରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ, ସମସ୍ତେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରିରେ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଏକତ୍ର କର। ତୁରନ୍ତ ମୋ ରଥ, ଧନୁ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବାଣ, ତଳୱାର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡ ଆଣ। ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ ରାମ ଓ ମହାତ୍ମା ପୌଲସ୍ତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଏହି ଅନ୍ୟାୟୀ ରାମଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ଆଗରେ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଏହିପରି କହୁଥିବା ସମୟରେ, ଦୂଷଣା ଖରାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ରଥ ଆଣିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଚିତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ା ସହ ଯୁକ୍ତ। ସେହି ରଥ ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନାର ଚକ, ବିଲ୍ଲା ରତ୍ନର ଯୋକ୍। ଏହି ରଥ ମାଛ, ଫୁଲ, ଗଛ, ପର୍ବତ, ସୁନାର ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭ ପକ୍ଷୀ ଓ ତାରା ଚିତ୍ରରେ ଆବୃତ। ତିନି ଧ୍ୱଜ ଓ ତଳୱାର ସହିତ, ଉତ୍ତମ ଘଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସଦା ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାରେ ଯୁକ୍ତ, ଖରା ତାଙ୍କ ରୋଷରେ ଏହି ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଖରା ଏହି ବଡ଼ ସେନା—ରଥ, କବଚ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧ୍ୱଜ ସହିତ—ଦେଖି, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୂଷଣାଙ୍କୁ 'ଚାଲିବା' କହିଲେ। ତାପରେ, ରାକ୍ଷସ ସେନା ଭୟାନକ କବଚ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧ୍ୱଜ ସହିତ, ଜନସ୍ଥାନରୁ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଲଠ, ବଣ୍ଡ, ତ୍ରିଶୂଳ, ଅତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଠାର, ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଶୂଳ ହାତରେ ଧରି, ଏବଂ ମୁଶଳ, ଅସ୍ତ୍ର, ବଜ୍ର ଓ ଦେଖିବାକୁ ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ଚଉଦ ହଜାର ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସ, ଖରାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ନିବେଶିତ, ଜନସ୍ଥାନରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଥିଲେ, ଖରାଙ୍କ ରଥ ସେମାନେ ଚାଲିବା ପରେ ଅଲ୍ପ ଦୂରରେ ଅନୁସରଣ କଲା। ଖରାଙ୍କ ରଥ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ଖରାଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ଦୂତିଆ ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗକୁ ଏହାର ଶବ୍ଦରେ ଭରିଦେଲା। ଖରା, ତାଙ୍କ ରୋଷ ଅତି ଅଧିକ ହୋଇ, ଦୂଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ, ଶତ୍ରୁ ସଂହାର ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ତୁରନ୍ତ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ରଥିକୁ ପୁନଃ ଚିତ୍କାର କଲେ, ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଗର୍ଜି ଥିଲେ। ଏହି ଅସୁଭ ଓ ଭୟାନକ ସେନା ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଗଧାର ରଙ୍ଗରେ ରକ୍ତର ବଡ଼ ବର୍ଷା ହେଲା, ଭୟଙ୍କର ତୁଳିଳା ରଙ୍ଗରେ। ଖରାଙ୍କ ରଥରେ ଯୁକ୍ତ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଫୁଲରେ ଭରା ରାଜପଥରେ ଅପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟରେ ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚାରିପାଖରେ ଏକ କଳା ଓ ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ଚକ୍ର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ର ପରି, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହିପରି ଭୟାନକ ଓ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଚିହ୍ନ ସହିତ, ଖରାଙ୍କ ଦଳ ରାମଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଥିଲା।