ଏହି କାହାଣୀ ରାମାୟଣର ଏକ ଅନୁଭବ ଦେଖାଏ, ଯେଉଁଥିରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ରାମଙ୍କର ସଂଗେ ଘଟୁଥିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣାଗୁଡିକୁ ଦେଖାଯାଏ। ଏହାର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଦଶରଥ ଏହା ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ, ଯେଉଁମାନେ ବଳିଦାନକୁ ବିକୃତ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶିକ୍ଷିତ। ତେଣୁ, ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅ ରାମକୁ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଯିଏ କୁଶିକ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ଦୋଷୀଙ୍କ ସହ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସହିତ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କୁଶିକ ପୁତ୍ରଙ୍କର ରାଗ ଏମିତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା, ଯେପରିକି ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ଗୀହରେ ଦୀପ୍ତି ମାନେ ଦେଖାଯାଏ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯଦି ଏହି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଛ, ତେବେ ମୁଁ ଯାଉଛି। ରାଗୁ କୁଟୁମ୍ବର ଏହା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ତାଙ୍କର କଥା କୁଶିକ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁଦ୍ର କରିଦେଲା, ଯାହାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ଧର୍ମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ବାସିଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ, “ତୁମେ ଧର୍ମର ସ୍ଥାନରେ ଅଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ନୀତିକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ନାହିଁ।” ତାଙ୍କର କଥା ପରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ରାମକୁ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣକୁ ସମ୍ମନ୍ଦିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ଯାତ୍ରାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଜୀବନର ଏଉଁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ସେମାନେ ଯେଉଁଥିରେ ଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ମଧୁର ପବନ ଓ ଫୁଲର ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା, ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ଯାତ୍ରାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଛାତ୍ର, ପାଣି ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ତୁମକୁ କ୍ଷୟ, ଜ୍ୱର, କିମ୍ବା ରୂପରେ କୌଣସି ଚେତନା ନାହିଁ ଦେଖାଏ।” ସେ ତାଙ୍କୁ ବଳ ଓ ଅତିବଳ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢତା ଦେବ। ଏହି ପ୍ରକାର, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ଯାତ୍ରା କରି, ନୂତନ ଅନୁଭବ ଓ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରି, ଏକ ନୂତନ ପଥରେ ଯାଉଥିଲେ।