ଖରା ନାମକ ଦାନବପତି ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପାନ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ଏହି ହେଉଛି ମୋ ଭଉଣୀର ଇଚ୍ଛା, ରାକ୍ଷସମାନେ, ଏହା ଶୀଘ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର; ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦଳିଦିଅ।” ଖରା ଆଉ କହିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସେ ଦୁଇ ଭାଇକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା କରିବ, ଏହି ଭଉଣୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପିଇବ।” ଏଭଳି ଆଦେଶ ମିଳିବା ପରେ, ସେହି ଚୌଦ ଜଣ ଦାନବୀ ସହିତ, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ମେଘ ଭଳି, ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦିଗରେ ଯାଇଲେ। ଭୟଙ୍କର ଶୂର୍ପଣଖା ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ସିତା ସହିତ ସେଉଁଠାରେ ଥିବା ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ବିଷୟରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ବିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ତାଳପତ୍ରର ଝୋପଡ଼ିରେ ବସିଛନ୍ତି, ସିତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି। ଶୂର୍ପଣଖା ଓ ଦାନବମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୌମିତ୍ରି, ଏଠାରେ ସିତାଙ୍କ ସମୀପରେ ରୁହ; ମୁଁ ଏହି ପଥରେ ଆସିଥିବା ଦୁଷ୍ଟମାନୋକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।” ରାମଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆଦର ସହିତ କହିଲେ, “ଯଥାଜ୍ଞା।” ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁଷ ଧରିଲେ, ତାହାକୁ ତାର ଦେଇ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ଆମେ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ, ଦୁଇ ଭାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସିତା ସହିତ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଆସିଛୁ। ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଭୁଞ୍ଜି, ନିୟମିତ ତପସ୍ୟା କରୁଛୁ, ଅପରିଗ୍ରହୀ ଓ ନିଷ୍କାମ ରହୁଛୁ—ତେବେ ଆପଣମାନେ କାହିଁକି ଆମକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରୁଛନ୍ତି? ଧନୁଷ ବାଣ ଧରି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନୋଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ, ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ, ଯଦି ପ୍ରାଣ ପ୍ରିୟ, ତେବେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତୁ, ରାତ୍ରିଚରମାନେ।” ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେହି ଚୌଦ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନକାରୀ ଦାନବ, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମ ପ୍ରଭୁ ଖରାଙ୍କ ରୋଷକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରିଛ; ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଏଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ। ଏକାକି ତୁମେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କଣ ଶକ୍ତି ରଖ? ଏତେ ଦାନବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ କେମିତି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ? ଏହି ଗଦା, ଶୂଳ, ତ୍ରିଶୂଳ ଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ଆମର ହାତରୁ ତୁମ ଉପରେ ପଡ଼ିବ, ତୁମ ଜୀବନ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନୁଷ ଚିରନ୍ତନ ପାଇଁ ହରାଇବୁ।” ଏପରେ, ଚୌଦ ଜଣ ଦାନବ କ୍ରୋଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚୌଦଟି ଶୂଳ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଅଜୟ ରାଘବ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ବାଣରେ ସେମାନଙ୍କ ଶୂଳକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏପରେ, ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ନାରାଚ ବାଣ ଧରି, ଚୌଦ ଦାନବ ପାଇଁ ଚୌଦଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଷାଣମୁଣ୍ଡି ବାଣ ଧରି, ଧନୁଷ ତାଣି ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଗଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ, ଜଣୁ ଉଲ୍ଲ ଗୁହାରୁ ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତ ସର୍ପ, ହୃଦୟ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇ, ମୂଳ ଛେଦିତ ବୃକ୍ଷ ପରି ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ରହିଗଲେ। ସେମାନେ ରକ୍ତରେ ବିଗ୍ନ, ଶରୀର ବିକୃତ ଓ ଜୀବନଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ଭୂମିରେ ଶୟାନ ଦେଖି, ଶୂର୍ପଣଖା କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ହେଲେ। ରକ୍ତ ଶୁଖି ଯାଉଥିବା ଦେହରେ, ସେ ଖରାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ, ଦୁଃଖରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ମାଟିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଜଣେ ରସହୀନ ଲତା ପରି। ବିପାକ ଏବଂ ଦୁଃଖରେ, ଭଉଣୀ ଖରାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର କଲେ, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ଅଶ୍ରୁ ଝରେଇ, ମୁହଁ ଫିକା ହୋଇଗଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ହତ୍ୟା ହେବାକୁ ଦେଖି, ଶୂର୍ପଣଖା ସେଠାରୁ ପଳାଇ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଖରାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦାନବ ହତ୍ୟା ଓ ବିନାଶ ବିଷୟରେ କହିଦେଲେ। ଏବେ, ଶୂର୍ପଣଖା ଆଉଥିବା ଦେଖି, ଖରା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥାରେ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ଏହି ବୀର ମାଂସଭୋଜୀ ଦାନବମାନୋକୁ ପଠାଇଥିଲି; ତୁମେ ପୁନି କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ? ସେମାନେ ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ସୁମନାସ୍କ, ଯଦି ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋ ଆଦେଶ ଅବମାନ୍ୟ କରିବେନି। କ’ଣ ହେଲା? ତୁମେ ‘ହା, ରକ୍ଷକ!’ ବୋଲି କାହିଁକି କନ୍ଦୁଛ, ମାଟିରେ ପଡ଼ି ନାଗିନୀ ପରି ଏଠି ଗଡ଼ିଯାଉଛ? ମୁଁ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଅନାଥ ପରି କନ୍ଦୁଛ? ଉଠ, ଉଠ! ଏଭଳି ଦୁର୍ବଳତା ଛାଡ଼ିଦିଅ।” ଖରାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଶୂର୍ପଣଖା କିଛି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଅନୁଭବ କରି, ଅଶ୍ରୁ ମୁଛି, ଭାଇଁଠାରେ କହିଲେ, “ମୋ କାନ ଓ ନାକ କଟାଯାଇଛି, ରକ୍ତରେ ଭିଜା ଦେହରେ ମୁଁ ତୁମଠାରେ ଆସିଛି, ତୁମେ ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲା। ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଚୌଦ ଜଣ ସ୍ୱଶସ୍ତ୍ର ଦାନବମାନୋକୁ ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ପଠାଇଥିଲ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ରାମଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା ହେଲେ। ଏପରି ଦ୍ରୁତ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ରାମଙ୍କ ବିରାଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମୋ ମନେ ଭୟ ଜନ୍ମିଲା।