ଖରା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖିତ ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତିନି ଚତୁର୍ଦଶ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସଙ୍ଗକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ହୁଅନ୍ତି। ଖରା କହିଲେ, “ଦୁଇ ଜଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ପୁରୁଷ, କୁଛା ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଏକ ଜଣ ନାରୀ ସହିତ ଦଣ୍ଡକ ଅଟବୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇ ଜଣ ଓ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ନାରୀକୁ ମାରି, ତମେ ଫେରିଯିବା; ଏହି ମୋର ଭଉଣୀ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପିବିବା। ଏହି ଭଉଣୀର ଇଛା, ରାକ୍ଷସମାନେ, ଶୀଘ୍ର ସାଧନ କର; ତମେ ତମ ଶକ୍ତିରେ ଏମାନେକୁ ଦଳିଦେବା। ଯେତେବେଳେ ତମେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେବା, ଏଠି ଏ ଭଉଣୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପିବିବା।” ଏପରି ଆଜ୍ଞା ମିଳିବା ପରେ, ସେ ଚତୁର୍ଦଶ ରାକ୍ଷସ ଶୂର୍ପଣଖାଙ୍କ ସହିତ ଖରାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ, ପବନରେ ଉଡୁଥିବା ମେଘପରି। ଏହା ପରେ, ଶୂର୍ପଣଖା ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ସୀତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ବିରାଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ତାଳପତ୍ର ଦେଉଳରେ ବସିଛନ୍ତି, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣା ତାଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି। ଶୂର୍ପଣଖା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଆସିବା ଦେଖି, ରାଘବ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୀତାଙ୍କ ନିକଟରେ ରହି, ଏକ୍ଷଣ ଅପେକ୍ଷା କର; ଏପଥରେ ଆସିଥିବା ଏମାନେକୁ ମୁଁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି।” ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣା ନମ୍ରତାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯଥା ଅନୁସରଣ କରିବି।” ରାଘବ, ଧର୍ମମୟ ଚିତ୍ତରେ, ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭିତ ବିଶାଳ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କୁ ତଣ୍ଡି, ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ଆମେ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଭାଇ ଦୁଇ ଜଣ—ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣା—ସୀତା ସହିତ ଦଣ୍ଡକ ଅଟବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛୁ। ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଭକ୍ତ କରି, ନିୟମିତ, ତପସ୍ୱୀ, ଉପବାସୀ ହୋଇ ଏଠି ବସୁଛୁ—ତେବେ ତମେ କାହିଁକି ଆମେକୁ କଷ୍ଟ ଦେଉଛ? ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ, ମୁଁ ଋଷିମାନେଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠି ଆସିଛି, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ। ଏଠି ଖୁସି ରହ, ପଛକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯଦି ଜୀବନକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛ, ଏଠିରୁ ପଳାଇଯାଅ, ରାତିର ଅଧିବାସୀମାନେ।” ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଚତୁର୍ଦଶ ରାକ୍ଷସ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନକାରୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୋପରେ, ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଚକ୍ଷୁରେ, ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅପମାନ ମିଶିତ ମିଠା ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମ ନାୟକ ଖରାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କରିଛ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ତୁମକୁ ମାରିଦେବା। ଏକା ହୋଇ, ଏତେ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ତୁମର କେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି? ଏହି ଗଦା, କୁଣ୍ଡା, ଓ ଶୁଳ ଆମ ହାତରେ ମେଳି, ତୁମର ଜୀବନ, ଶକ୍ତି, ଓ ଧନୁଷ ନଶ୍ଟ ହେବ।” ଏପରି କହି, ଚତୁର୍ଦଶ ରାକ୍ଷସ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ରାମଙ୍କ ଉପରେ ସିଧା ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ସେମାନେ ତୀବ୍ର କୋପରେ ତାଙ୍କ ଶୁଳ ରାଘବଙ୍କ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ସମସ୍ତ ଚତୁର୍ଦଶ ଶୁଳ ରାମଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଫିଙ୍ଗିଥିଲେ। ରାମ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭିତ ବାଣ ଦେଇ, ସେମାନେକୁ ଅତି ଦକ୍ଷତାରେ କାଟିଦେଲେ; ପରେ, ରାମ ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ନାରାଚ ବାଣ ଉଠାଇଲେ। ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ, ଚତୁର୍ଦଶ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଷାଣ ମୁଣ୍ଡ ବାଣ ନେଇ, ଧନୁଷ ତଣ୍ଡି, ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଶୁଟିଲେ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡିଗଲେ, ମାଉଣ୍ଡରୁ ପଡିଥିବା ଅଜଗରପରି; ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗି, ମୂଳ କଟା ଗଛପରି ଭୂମିରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଶୁଇଗଲେ। ସେମାନେ ରକ୍ତରେ ଡୁବି, ବିକୃତ ଓ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡିଗଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶୂର୍ପଣଖା କ୍ରୋଧରେ ବିପୁଳ ହୋଇଗଲେ। ସେ, ରକ୍ତ ଶୁଷ୍କ ହେଇ, ଖରାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ, ଜଳ ଶୂନ୍ୟ ଲତାପରି ପୁଣି ପଡିଗଲେ। ଦୁଃଖରେ ବିପୁଳ ହୋଇ, ଭାଇ ନିକଟରେ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର କରି, କମ୍ପିତ ସ୍ୱରରେ ଲୁହ ଝାଡିଲେ, ମୁହଁ ଫିକା ହୋଇଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶୂର୍ପଣଖା ପଳାଇ ଖରାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା, ରାକ୍ଷସମାନେର ନଶ୍ଟ ଓ ତାଙ୍କର ବିଧ୍ୱଂସ ବିଷୟରେ କହିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଶୂର୍ପଣଖା ପୁଣି ପଡିଥିବା ଦେଖି, ଖରା କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ସହଯୋଗ ଚାହିଁ ଆସିଥିଲେ। ଖରା କହିଲେ, “ଏହି ନରପିଶାଚ ରାକ୍ଷସମାନେ, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ପଠାଇଛି—ତୁମେ ଏପରି କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ? ସେମାନେ ସଦା ମୋତେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଭକ୍ତ, ଓ ସମ୍ପ୍ରୀତିଶୀଳ; ଯଦି ସେମାନେ ମରୁଛନ୍ତି, ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ ନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି କାହିଁକି? ମୁଁ ଏହି କାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ‘ହା ରକ୍ଷକ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଛ ଓ ଭୂମିରେ ସାପ ପରି ତଳିଯାଉଛ। ମୁଁ ଅଛି, ତୁମେ ଅନାଥ ପରି କାହିଁକି ବିଳାପ କରୁଛ? ଉଠ, ଉଠ! ଏପରି ଦୁର୍ବଳତା ଛାଡିଦେ।” ଖରାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୂର୍ପଣଖା ସାନ୍ତ୍ୱନା ମିଳି, ଲୁହରେ ଭିଜା ଚକ୍ଷୁ ମସି, ଭାଇ ଖରାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଠି ଆସିଛି, ମୋ କଣ୍ଠ ଓ ନାକ କଟା, ରକ୍ତ ଧାରାରେ ଭିଜି, ତୁମେ ମୋତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲା। ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଚତୁର୍ଦଶ ଶୂରବୀର ରାକ୍ଷସ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଦୂଷ୍ଟ ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣାକୁ ମାରିବାକୁ ପଠାଇଥିଲା।