ଏକ ସମୟର କଥା, ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ରାବଣଙ୍କ ସମ୍ରାଜ୍ୟର ସମ୍ନା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ରାବଣ, ଯିଏ ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସାପଙ୍କୁ ମାନେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନଥିଲେ, ସେ ମାନବଙ୍କୁ ମାରିବାରେ କେମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ଯୁବ ପୁଅଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ସୁଣ୍ଡ ଓ ଉପସୁଣ୍ଡ ସମାନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ନେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ତେଣୁ, ରାଜା ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଓଡ଼ିଆ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୌଶିକଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତି କ୍ଷୁଭିତ ହେଲେ। କୌଶିକ, ଯିଏ ଦ୍ରୁତତାରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଶିଳ୍ପକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ରାଜା, ତୁମେ ଯଦି ତୁମର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହାଁ, ତେବେ ମୁଁ ଯିବି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପାରିବେ ନାହିଁ।" ତାଙ୍କର କଥାରେ, ମାତ୍ର ଏକ ଶବ୍ଦରେ ଜଗତ ମୁହାଁରେ ଭୟ ଭରିଗଲା। ବୃହତ ଋଷି ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ସୁଚନା ଦେଲେ, "ତୁମେ ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଢ଼ିଛ, ତୁମେ ଧର୍ମର ଅବତାର। ରାମ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ତୁମର ସ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଧର୍ମର ଅବତାର। ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯାଇପାରିବ।" ତେଣୁ, ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ପୁଅ ରାମକୁ ସହିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକି ନେଲେ। ତାଙ୍କୁ ମାତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ବୃହତ ଋଷି ବସିଷ୍ଠଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଗଲା। ରାମ, ଯିଏ ଲୋଟସ ନୟନରେ ବିକାଶିତ, ବୃହତ ଋଷି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସାନ୍ତ୍ୱନା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମାନରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବୃହତ ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଯାଉଥିଲେ, ଏକ ସୁମଧୁର ବାତାବରଣ ତିଆରି ହେଲା। ଦେବତାଙ୍କର ଡୁମ୍ ଓ ଶଙ୍ଖର ଧ୍ୱନି ଭରିଗଲା, ଫୁଲ କିଣ୍ଡା ହେବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଦେଖାଗଲେ, ସେମାନେ ବୃହତ ଋଷିଙ୍କ ପଛରେ ଯାଉଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଚରମ ଶକ୍ତି ଓ ଗଣାବାବାରେ ଲୋକଙ୍କୁ ମନୋରଞ୍ଜନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ଧର୍ମର ପାଥେ ଚାଲିବେ, ଓ ନିଶ୍ଚୟ ରାବଣଙ୍କ ସମ୍ନା ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ।