ଖରା ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ କଥାରେ କହିଲେ, “ସେ ଦୁଷ୍ଟକୁ ମୋରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ—କେହି ସମରେ ଶକ୍ତି ହେବେ ନାହିଁ। ବନରେ କେମିତି ସେ ଦୁଷ୍ଟ ତୁମକୁ ଅପମାନ କଲା, ତୁମେ ଯେତେକ୍ଷଣ ଶାନ୍ତ ହେଉଛ, ସେଥିରେ ସବୁ କଥା ମତେ କହ।" ଭାଇଙ୍କ ଏଭଳି କ୍ରୁଧ୍ଧ କଥା ଶୁଣି, ଶୂର୍ପଣଖା ଅଶ୍ରୁ ଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ଦୁଇ ଯୁବକ—ସୁନ୍ଦର, କମଳ ନୟନ, ତେଜସ୍ୱୀ, ବାଲ୍କଳ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା—ଏମିତି ଦେଖିଲି। ସେମାନେ ଫଳମୂଳ ଖାଇ, ନିୟମ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି, ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ଭାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ। ସେମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବରାଜଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ରାଜଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, କି ଦେବତା, କି ଦାନବ—ମୁଁ ବୁଝିପାରୁନି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଏକ ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି—ସୁନ୍ଦର, ଶୋଭାମୟ, ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସ୍ନିଗ୍ଧ ନିତମ୍ବ। ଏହି ଦୁଇ ଭାଇ ମୋତେ ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାକୁ ଆଣିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଅସହାୟ ହୋଇଛି।" "ମୋର ପ୍ରଥମ ଇଚ୍ଛା—ସେଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ—ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ରକ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ପିଉଛି।" ଏଭଳି କହିବା ସହିତ, କ୍ରୋଧିତ ଖରା ଚୌଦ୍ଦ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର। ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବନରେ ବାଲ୍କଳ ଓ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦୁଇ ଯୁବକ ଏକ ମହିଳା ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଦୁଇଜଣ ଓ ସେ ଦୁଷ୍ଟା ମହିଳାକୁ ମାରି, ପଛେ ଏହି ମୋର ଭଉଣୀ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ଆଣିଦିଅ। ଏହା ମୋର ଭଉଣୀର ଇଚ୍ଛା—ଦ୍ରୁତ କର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦଳିଦିଅ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଦୁଇ ଭାଇକୁ ମାରିଦେଲେ, ଏହିଁ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଉଥିବେ।" ଏପରି ଆଦେଶ ପାଇ, ଶୂର୍ପଣଖା ସହିତ ସେ ଚୌଦ୍ଦ ରାକ୍ଷସ ବାତାସରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ମେଘପରି ଯାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶୂର୍ପଣଖା ରାଘବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ବିଷୟରେ କହିଦେଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ପର୍ଣ୍ଣଶାଳାରେ ବସିଛନ୍ତି। ଶୂର୍ପଣଖା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତେଜସ୍ୱୀ ରାଘବ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସୌମିତ୍ରି, ଏଠାରେ ସୀତାଙ୍କ ପାଖରେ ରୁହ, ମୁଁ ଏଠି ଆସିଥିବା ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ନଶ୍ୱାନ କରିଦେବି।" ରାମଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମନେମନେ ସମ୍ମାନ କରି, "ଯେପରି ଆପଣ ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି" ବୋଲି କହିଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣ୍ଡିତ ବଡ଼ ଧନୁଷ ତୁଳି, ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, "ଆମେ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅ ଭାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୀତା ସହିତ ଦୁଷ୍କର ଦଣ୍ଡକବନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛୁ। ଫଳମୂଳ ଖାଇ, ନିୟମ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛୁ—ତେବେ, ତୁମେ କାହିଁକି ଆମକୁ ବିଘ୍ନ ଦେଉଛ? ଧନୁଷବାଣ ଧାରଣ କରି, ମୁଁ ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବନରେ ଅନ୍ୟାୟ କରୁଛ, ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଆସିଛି। ଏଠି ପ୍ରସନ୍ନ ରୁହ, ପଛକୁ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ଜୀବନକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଛ, ତେବେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ, ରାତିର ଚରାଣମାନେ।" ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣହନନ୍ତା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଚୌଦ୍ଦ ରାକ୍ଷସ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ରକ୍ତାକ୍ତ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖି, ତୀବ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଉପହାସ କରି କହିଲେ, "ତୁମେ ଆମ ପ୍ରଭୁ ଖରାଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଛ, ଏବେ ତୁମେ ଏଠି ଆମ ହାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ। ଏକା ଥିଲେ କେମିତି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ନାଗରେ ଦଢ଼ ହେବ? ଏତେ ଅସ୍ତ୍ର, ଗଦା, ଶୂଳ ଓ ମୁଶଳରେ ତୁମ ଜୀବନ, ଶକ୍ତି ଓ ଧନୁଷ ହାରିବ।" ଏମିତି କହି, ଚୌଦ୍ଦ ରାକ୍ଷସ କ୍ରୋଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ସିଧାସଳଖ ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ଚୌଦ୍ଦଟି ଶୂଳ ରାଘବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାମ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଖଚିତ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ। ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାରାଚ ବାଣ ତୁଳି, ଚୌଦ୍ଦଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଷାଣମୁଣ୍ଡି ବାଣ ନେଇ, ଧନୁଷ ତାଣି ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ସେ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ସେମାନେ ପ୍ରାଣ ହାରି, ପୃଥିବୀରେ ଗଛ ମୂଳ କାଟିଦେଲେ ପରି ଛିଣ୍ଡା ପଡ଼ିଲେ, ରକ୍ତରେ ନିହ୍ସାରିତ ଅକ୍ରୱିତ ଦେହ ଏଉଁ ଭାବରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶୂର୍ପଣଖା କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ ପୁଣି ଖରାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଷୋଭରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବିହ୍ବଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମଲିନ, କଣ୍ଠ କମ୍ପିତ, ଅଶ୍ରୁ ଭରା ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ନଶ୍ୱାନ ହେବା ଦେଖି, ଶୂର୍ପଣଖା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇ ଖରାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା—କିପରି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ନଶ୍ୱାନ ହେଲେ—ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେଲେ।