ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ରାମ ଓ ତାଙ୍କର ପିତା, ରାଜା ଦଶରଥ, ସହିତ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ସମ୍ବାଦ ଘଟିଥିଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଯେଉଁଥିଏ ଏକ ପ୍ରଶସ୍ତ ଋଷି, ରାଜାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ ଯେ, ମାନବଜାତିର ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ବଡ଼ ଆପଦ ଆସିଛି। ରାକ୍ଷସ ରାବଣ, ଯିଏ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବହୁତ ଗର୍ବିତ ଅଟୁଟ। ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ବିପଦରେ ପକାଇ ଦେଉଛି। ରାବଣ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ସେ ଦୁଇ ମହାରାକ୍ଷସ, ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁଙ୍କୁ ବଳବତ୍ତାରେ ଖେଳାଇ ଯଜ୍ଞକୁ ବିବାଧ କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଛି। ରାଜା ଦଶରଥ, ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ମନୋଭାବରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କୁହିଲେ, “ମୋ ଝିଅ ରାମକୁ ଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ଅଳ୍ପ ଧନ୍ୟତାର ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛି, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଦେବତା ସମାନ।” କିନ୍ତୁ, ସେ ନିଜର ଶକ୍ତିରେ ରାବଣଙ୍କୁ ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କେବଳ ଦେବତା, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ପକ୍ଷୀ ଓ ସାପ ସମ୍ମୁଖରେ ଅସହାୟ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର କ୍ଷୋଭ ଦେଖି, ଦଶରଥ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଧର୍ମର ଅବତାର, ତୁମେ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ରାମକୁ ପଠାଇବାରେ ତୁମର କୌଶଳ ଅତ୍ୟାବଶ୍ୟକ।” ତେଣୁ, ରାଜା ଦଶରଥ ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ଗଭୀର ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ରାମଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ଖୁସିରେ ଭରି ଗଲେ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆକାଉଣ୍ଟ କରି, ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ରାମ, ଯିଏ ଲୋଟସ ଆଖି ଥିଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ବାହାରିଲେ, ତେବେ ଏକ ସୁକୁମାର ବାୟୁ ଚଳିଲା, ଯାହା ସେହି ଦିନକୁ ଅନନ୍ୟ ମାହୋଲ ଦେଇଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏକ ଗଭୀର ଧାରାରେ ଘଟିଥିଲା, ଯାହା ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏକ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ଦେଖାଏ।