ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜା ଦଶରଥ ଏବଂ ସେଙ୍କର ପୁତ୍ର ରାମ, ଯିଏ ସତ୍ୟର ମାର୍ଗରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ପ୍ରଥମ। ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ପିତା କିଏ, ସେମାନେ କେମିତି ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାଥୀ କେମିତି, ଏହା ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା। ରାମଙ୍କୁ ଏହାର ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବାକୁ କେମିତି ହେବ, ସେଥିରେ ଅନେକ ଚିନ୍ତା ଥିଲା। କୌଶିକ ଋଷି, ଯିଏ ସେହି ସମୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ଶିଶୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ରାକ୍ଷସମାନେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତାଙ୍କର ସାଥୀ କିଏ, ଏବଂ କେମିତି ରାମ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ?" ତାଙ୍କର ମନରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଥିଲା। ତାଙ୍କର କଥାରେ, ରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଲା। ରାବଣ, ଯିଏ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲେ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଅନେକ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି କହିଲେ, "ରାବଣ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, କିନ୍ତୁ ସେ ସମ୍ବିଧାନକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ସାକ୍ଷାତ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଶିଷ୍ୟ, ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ, ଯଜ୍ଞକୁ ବିଘ୍ନ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।" ତେଣୁ, ରାଜା ଦଶରଥ କହିଲେ, "ମୋ ପୁତ୍ର ରାମକୁ ମୁଁ ଦେବି ନାହିଁ, କାରଣ ମୋର ଦୁଇ ପୁତ୍ର ସୁଣ୍ଡ ଓ ଉପସୁଣ୍ଡ ଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ସମର୍ଥ।" ତେବେ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ଓ ସାଥୀଙ୍କ ସହିତ ସେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯିବେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବେ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ କରିବେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର କ୍ରୋଧ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଚଳିଗଲା। ତେବେ, ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଧର୍ମର ଅବତାର, ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ।" ରାମ ତାଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ପ୍ରତି ଅବିଚଳିତ ଥିବା ସତ୍ୟକୁ ଧ୍ୟାନରେ ରଖି, ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଯିବାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ତେଣୁ, ଦଶରଥ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଖୁସିର ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ଏହି ଭାବରେ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ ସାମ୍ନା ଦେବେ।