ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆମେ ଆରମ୍ଭରୁ ଶୁଣିବା। ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ କର୍ଦମା, ତା'ପରେ ବିକୃତ, ତା'ପରେ ଶେଷ, ସମ୍ଶ୍ରୟ, ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବହୁପୁତ୍ର। ଏହାପରେ ସ୍ଥାଣୁ, ମାରୀଚି, ଅତ୍ରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କ୍ରତୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଅଙ୍ଗିରା, ପ୍ରଚେତାସ୍, ଏବଂ ପୁଲହା। ଡକ୍ଷ, ବିବସ୍ବାନ, ଅପରା, ଅରିଷ୍ଟନେମି ଏବଂ ଶ୍ରୀମତ କଶ୍ୟପା ଶେଷ ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ। ଏହି ଡକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଷଷ୍ଟି ମହିମା ଥିଲା—ସେ ଷାଠି ଜଣେ ମହାନ ତନୟୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ତା'ମଧ୍ୟରୁ କଶ୍ୟପା ଅଠ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ନାରୀଙ୍କୁ ଗୃହଣ କରିଥିଲେ—ଅଦିତି, ଦିତି, ଦନୁ, କାଳକା, ତାମ୍ରା, କ୍ରୋଧବଶା, ମନୁ ଏବଂ ଅନଳା। ସେ ତନୟୀମାନଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋ ପରି ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ନାୟକ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବ।" ଏହି କାଳକା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଅଦିତି ରୁ ତେତିଶି ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନୀ। ଦିତି ଦେବତାଙ୍କ ବିପରୀତ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ନରକ, କାଳକା, କ୍ରୌଞ୍ଚୀ, ଭାସୀ, ଶ୍ୟେନୀ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୀ, ଶୁକୀ ମଧ୍ୟ କାଳକା ରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ତାମ୍ରା ଏହି ପାଞ୍ଚ ଜଣେ କନ୍ୟା—କ୍ରୌଞ୍ଚୀ, ଭାସୀ, ଶ୍ୟେନୀ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୀ, ଶୁକୀ—କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। କ୍ରୌଞ୍ଚୀ ଉଲ୍ଲ, ଭାସୀ ବକ, ଶ୍ୟେନୀ ଶ୍ୟେନ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୃଧ୍ର, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୀ ହଂସ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କଦଳୀ, ଚକ୍ରବାକ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ଶୁକୀ ନତା କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ନତା ରୁ ଭିନତା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। କ୍ରୋଧବଶା ରୁ ଦଶ ଜଣେ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—ମୃଗୀ, ମୃଗମନ୍ଦା, ହରୀ, ଭଦ୍ରମଦା, ମାତଙ୍ଗୀ, ଶାର୍ଦୂଳୀ, ଶ୍ୱେତା, ସୁରଭୀ, ସୁରସା, କଦ୍ରୁ। ମୃଗୀ ରୁ ସମସ୍ତ ମୃଗ, ମୃଗମନ୍ଦା ରୁ ଭାଲୁ, ଭଦ୍ରମଦା ରୁ ଇରାବତୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଇରାବତୀ ରୁ ଏଇରାବତ—ବିଶ୍ୱର ଗଜପତି। ହରୀ ରୁ ବାନର ଏବଂ ତପସ୍ବୀ ବାନର, ଶାର୍ଦୂଳୀ ରୁ ଲଙ୍ଗୁର ଏବଂ ବାଘ, ମାତଙ୍ଗୀ ରୁ ହାତୀ, ଶ୍ୱେତା ରୁ ଦିଶାର ହାତୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସୁରଭୀ ଦୁଇ କନ୍ୟା—ରୋହିଣୀ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବୀ—କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ରୋହିଣୀ ରୁ ଗାଏ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ ରୁ ଘୋଡା, ସୁରସା ରୁ ସର୍ପ, କଦ୍ରୁ ରୁ ନାଗ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ମନୁ କଶ୍ୟପା ରୁ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର। ପାରମ୍ପରିକ କଥା ଅନୁସାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁଖରୁ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଛାତିରୁ, ବୈଶ୍ୟ ଉରୁ ରୁ, ଶୂଦ୍ର ପଦ ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ଅନଳା ରୁ ସମସ୍ତ ଫଳଦାୟି ଗଛ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଶୁକୀ ର ନତା ରୁ ଭିନତା ଏବଂ କଦ୍ରୁ, ସୁରସା ର ସହୋଧରୀ। କଦ୍ରୁ ଏକ ହଜାର ନାଗ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ନାଗ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଭିନତା ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ—ଗରୁଡ ଏବଂ ଅରୁଣ। ଅରୁଣ ରୁ ମୁଁ ଜଟାୟୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି, ସମ୍ପାତି ମୋ ପ୍ରଭୃତି ଭାଇ। ମୁଁ ଶ୍ୟେନୀ ର ପୁତ୍ର ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ସାଥୀ ହେବାକୁ ଚାହେଁ। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଜନ୍ତୁ ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ରେ ଭରିଥିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ ସ୍ଥଳ। ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଯାଇବାବେଳେ, ମୁଁ ସୀତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବି। ରାମ ଜଟାୟୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ, ଖୁସି ହୋଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ ଏବଂ ବନ୍ଦନା କରିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ମିତ୍ରତା ବିଷୟରେ ଅନେକ ଥର ଶୁଣିଥିଲେ। ଏଠି, ମିଥିଳା ରାଜକୁମାରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମ୍ପ୍ରତି କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ପଞ୍ଚବଟୀକୁ ଗଲେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ମାଛକୁ ଖାଇବା ପରି ନାଶ କରିବା ଆଶାରେ। ଏଠି ସପ୍ତଦଶ ସର୍ଗ ପ୍ରାରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରାମ, ନିଜ ନିମ୍ମଜନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସୀତା ଏବଂ ସୌମିତ୍ରି ସହିତ ଗୋଦାବରୀ ତୀର ଛାଡ଼ି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ପ୍ରଭାତ ପୂଜା କରି, ପତ୍ରକୁଟିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠି ଉନ୍ମୁକ୍ତ ମନରେ ବସି, ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, ସୀତା ସହିତ ପତ୍ରକୁଟିରେ ବସିଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ ମଣ୍ଡଳ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ବିଭିନ୍ନ କଥା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ରାମ ବସିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ମନ ଗଳ୍ପରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲା, ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ଏଠି ଅପେକ୍ଷା କରି ପହଞ୍ଚିଲା। ସେ ଥିଲେ ଶୂର୍ପଣଖା, ଦଶଗ୍ରୀବ ରାକ୍ଷସ ର ସହୋଧରୀ। ସେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାମ ଦେବତା ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ, ପଦ୍ମ ପତ୍ର ପରି ଲମ୍ବା ଚକ୍ଷୁ, ହାତୀ ପରି ଚାଲିବା ଶୈଳୀ, ଚକ୍ରାକାର ଜଟା ଦେଖିଲେ। ସେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସାଧୁ, ତଥା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରାଜା ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ, ନୀଳ ପଦ୍ମ ପରି ଶ୍ୟାମ, କାମଦେବ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖିବା ରାମକୁ ଦେଖି ଏହି ରାକ୍ଷସୀ ଅତି ଅଭିଲାଷାରେ ଭରିଗଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅସୁନ୍ଦର ଥିଲା ତଥାପି ରାମଙ୍କର ଶୁଭ୍ର ରୂପକୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା କମର ଏବଂ ବଡ଼ ଉଦର ରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା।