ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି ନିଜ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ରାମଙ୍କ ହୃଦୟର ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଭବ କରି କହିଲେ, "ହେ ରାମ, ତୁମେ ଏଠାରେ ମୋ ସହ ବନବାସ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ଏହି ଇଚ୍ଛା ମୁଁ ଜାଣିଛି। ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଁଛି—ପଞ୍ଚବଟୀକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଏବଂ ମୈଥିଲୀ ସୀତା ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ।" "ହେ ରାଘବ, ସେଠା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ ସ୍ଥଳ, ଏଠାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ, ଏବଂ ଗୋଦାବରୀ ନଦୀ ସন্নିକଟରେ ଅଛି। ସୀତା ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ। ସେଠାରେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଅପରିମିତ ଭାବରେ ମିଳେ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀର କୁହୁକୁହାଣି ରହିଛି, ଏହି ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୋଭାମୟ। ତୁମେ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଏଠାରେ ବସି ଆପଣ ଏଠାର ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିପାରିବେ।" "ଏଠାରେ ମଧୂକ ଗଛର ଏହି ବଡ଼ ବନ ଦେଖାଯାଏ, ଏହାର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ଆସିବ। ଏହା ଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂର ନୁହେଁ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ଭୂମି ଅଛି, ସେଠାକୁ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ତୁମେ ସଦା ପୁଷ୍ପମୟ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଞ୍ଚବଟୀ ଉପବନକୁ ପହଞ୍ଚିବ।" ଏପରି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଉପଦେଶ ପାଇ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ସେଇ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଅନୁମତି ନେଲେ। ତାଙ୍କର ପାଦେ ଶିର ନମାଇ, ଦୁଇଜଣ ଭାଇ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ସହିତ ପଞ୍ଚବଟୀ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର, ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭୟ ହୋଇ, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ମହାମୁନି ଦେଖାଇଦିଆ ପଥରେ ପଞ୍ଚବଟୀ ପ୍ରତି ଗମନ କଲେ। ଏହିପରି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପଞ୍ଚବଟୀ ପାଇଁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ରଘୁବଂଶର ଶୋଭା ରାମ ଏକ ବଡ଼ ଦେହୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୃଧ୍ର ପକ୍ଷୀ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଜଣା ଦେଖି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଭାବିଲେ ଏହିଏ କିଛି ରାକ୍ଷସ ପକ୍ଷୀ ହେବ। ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ?" ସେଇ ପକ୍ଷୀ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ, "ମୋ ଶିଶୁମାନେ, ମୁଁ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁ।" ଏହା ଶୁଣି, ରାମ ତାଙ୍କୁ ପିତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ଭାବରେ ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ ଓ ତାଙ୍କର ବଂଶ ଓ ନାମ ନେଇ ପଚାରିଲେ। ତାହାପରେ, ସେଇ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ବଂଶ ଓ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ରାମଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ପୁରାତନ ସମୟରେ, ହେ ରାମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଉତ୍ପତ୍ତିକର୍ତ୍ତାମାନେ ଥିଲେ। ପ୍ରଥମେ କର୍ଦମ, ତାପରେ ବିକୃତ, ଶେଷ, ସଂଶ୍ରୟ, ଓ ବହୁପୁତ୍ର। ସ୍ଥାଣୁ, ମରୀଚି, ଅତ୍ରି, କ୍ରତୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଅଙ୍ଗିରା, ପ୍ରଚେତସ୍, ପୁଲହ ଏବଂ ଡକ୍ଷ, ବିବସ୍ୱାନ୍, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଏବଂ ଶେଷରେ ପ୍ରଭାସାଳୀ କଶ୍ୟପ।" "ପ୍ରଜାପତି ଡକ୍ଷଙ୍କ ସିଏଠିଏ ଷଷ୍ଟି ଝିଅ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ବିଶ୍ରୁତ। କଶ୍ୟପ ଏହି ଝିଅମାନଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ—ଅଦିତି, ଦିତି, ଦାନୁ, କାଳକା, ତାମ୍ରା, କ୍ରୋଧବଶା, ମନୁ ଓ ଅନଳା। କଶ୍ୟପ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଏପରି ପୁତ୍ର ପାଇବେ, ଯେଉଁମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ଶାସନ କରିବେ, ଏବଂ ମୋ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ।'" "ଅଦିତିଙ୍କୁ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ; ଦିତିଙ୍କୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦୈତ୍ୟମାନେ; ଦାନୁଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ। ତାପରେ ନରକ, କାଳକା, ଓ କାଳକାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାମ୍ରାଙ୍କୁ ପଞ୍ଚ କନ୍ୟା ହେଲେ—କ୍ରଉଞ୍ଚୀ, ଭାସୀ, ଶ୍ୟେନୀ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୀ, ଶୁକୀ। କ୍ରଉଞ୍ଚୀରୁ ପଟିଙ୍ଗ, ଭାସୀରୁ ଭାସ ପକ୍ଷୀ, ଶ୍ୟେନୀରୁ ଶ୍ୟେନ ଓ ଗୃଧ୍ର, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୀରୁ ହଂସ ଓ କଳହଂସ, ଶୁକୀରୁ ନଟା, ଓ ନଟାର କନ୍ୟା ଭଲି ଭିନାତା।" "କ୍ରୋଧବଶାଙ୍କୁ ଦଶ ପୁତ୍ର-ପୁତ୍ରୀ ହେଲେ—ମୃଗୀ, ମୃଗମଣ୍ଡା, ହରୀ, ଭଦ୍ରମଦା, ମାତଙ୍ଗୀ, ଶାର୍ଦୂଳୀ, ଶ୍ୱେତା, ସୁରଭୀ, ସୁରସା, କଦ୍ରୁ। ମୃଗୀରୁ ସମସ୍ତ ମୃଗ, ମୃଗମଣ୍ଡାରୁ ଭାଲୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ, ଭଦ୍ରମଦାରୁ ଇରାବତୀ ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଏଇରାବତ (ମହାଗଜ), ହରୀରୁ ବନର, ଶାର୍ଦୂଳୀରୁ ବନ୍ଦର ଓ ବାଘ, ମାତଙ୍ଗୀରୁ ହାତୀ, ଶ୍ୱେତାରୁ ଦିଗ୍ଗଜ, ସୁରଭୀରୁ ଦୁଇ କନ୍ୟା—ରୋହିଣୀ ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବୀ। ରୋହିଣୀରୁ ଗାଈ, ଗାନ୍ଧର୍ବୀରୁ ଘୋଡ଼ା, ସୁରସାରୁ ସର୍ପ, କଦ୍ରୁରୁ ନାଗ।" "ମନୁ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର। ପ୍ରଥମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୁଖରୁ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବକ୍ଷରୁ, ବୈଶ୍ୟମାନେ ଉରୁଠିରୁ, ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ପାଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ—ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି।" ଏହି ପ୍ରକାରେ ଗୃଧ୍ର ପକ୍ଷୀ ନିଜ ବଂଶ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ।