ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି, ନିଷ୍ପାପ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ନେହଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ତୁମର ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ଜଣା ଅଛି। ମୋ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହରୁ ଏହି ସବୁ ମୁଁ ଜାଣିଛି। ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ଏଠାରେ ମୋ ସହ ବନବାସ କରିବାକୁ ଚାହାଁଛ, ସେଥିରେ ମୁଁ ଅବଗତ। ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ତୁମେ ପଞ୍ଚବଟୀକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ ବନ ଅଛି, ଏବଂ ସେଠି ମୈଥିଲୀ ସୀତା ଖୁସି ପାଇବେ। ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁନ୍ୟମୟ, ଦୂର ନୁହେଁ, ଏବଂ ଗୋଦାବରୀ ନଦୀର କଠାରେ ଅଛି। ମୈଥିଲୀ ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବିବେ। ଏଠି ମୂଳ ଓ ଫଳରେ ପ୍ରଚୁର, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ସୁନ୍ଦର। ତୁମେ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ରକ୍ଷାକ୍ଷମ, ଏଠି ରହିଲେ ତୁମେ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇପାରିବ। ଏଠି ମଧୂକ ବୃକ୍ଷର ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯିବା ସହିତ ତୁମେ ବଟବୃକ୍ଷ ଦେଖିବ। ଏହା ପରେ ପାହାଡ଼ ନିକଟ ଏକ ଉଚ୍ଚଭୂମି ଉପରେ ଚଡ଼ିଲେ, ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଞ୍ଚବଟୀ ପହଞ୍ଚିବ, ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ଫୁଲ ଫୁଟି ରହେ।” ଏପରି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାମ ଓ ସଉମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବଡ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସତ୍ୟବାଦୀ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ସୀତା ମିଶି, ପଞ୍ଚବଟୀ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର, ଧନୁଷ ଓ ତୀର ସଜାଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭୟ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ମନେ, ମହାମନ୍ତ୍ରୀ ଋଷି ଦେଖାଇଦେଇଥିବା ପଥରେ ପଞ୍ଚବଟୀ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରି ଚାଲିବା ସମୟରେ, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏକ ବଡ଼ ଦେହୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୃଧ୍ର ପକ୍ଷୀ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଜଣା ଦେଖି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଭାବିଲେ ଯେ ଏହିଏ କିଛି ରାକ୍ଷସ ପକ୍ଷୀ ନୁହେଁତ? ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ?” ସେ ପକ୍ଷୀ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ପୁଅମାନେ, ମୁଁ ତୁମ ନିଜ ପିତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ମୋତେ ଚିହ୍ନ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାମ ତାଙ୍କୁ ପିତାଙ୍କ ସଖା ଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାମ ନେଇ ପଚାରିଲେ। ତାହା ସୁନି, ସେ ପକ୍ଷୀ ନିଜ ବଂଶାବଳୀ ଓ ଜନ୍ମ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ପୁରାତନ ସମୟରେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ଥିଲେ—କର୍ଦମ, ତା’ପରେ ବିକୃତ, ତା’ପରେ ଶେଷ, ସଂଶ୍ରୟ, ବହୁପୁତ୍ର, ସ୍ଥାଣୁ, ମରୀଚି, ଅତ୍ରି, କ୍ରତୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଅଙ୍ଗିରା, ପ୍ରଚେତା, ପୁଲହ, ଦକ୍ଷ, ଭିବସ୍ବାନ୍, ଅରିଷ୍ଟନେମି ଓ ଶେଷରେ ରୂଚିର କଶ୍ୟପ। ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ସିଁହାସନର ଷାଷ୍ଟି ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ମହାନ୍ୟ। ସେଠାରୁ କଶ୍ୟପ ଆଠ ଝିଅ ଗ୍ରହଣ କଲେ—ଅଦିତି, ଦିତି, ଦାନୁ, କାଳକା, ତାମ୍ରା, କ୍ରୋଧବଶା, ମନୁ ଓ ଅନଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କଶ୍ୟପ କହିଲେ, ‘ତୁମେ ମୋ ପରି ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେବା।’ ଅଦିତି, ଦିତି ଓ ଦାନୁ ଏହି ମହାନ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଅଦିତିରୁ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ ହେଲେ; ଦିତି ଦେଲେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦୈତ୍ୟମାନେ; ଦାନୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ ନାମକ ପୁଅକୁ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁଥିଲେ। ତା’ପରେ ନରକ, କାଳକା ଓ କାଳକାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାମ୍ରାଙ୍କୁ ପଞ୍ଚ କନ୍ୟା ହେଲେ—କ୍ରଉଞ୍ଚୀ, ଭାସୀ, ଶ୍ୟେନୀ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୀ ଓ ଶୁକୀ। କ୍ରଉଞ୍ଚୀ ଉଲୁକ, ଭାସୀ ଭାସପକ୍ଷୀ, ଶ୍ୟେନୀ ଶ୍ୟେନ ଓ ଗୃଧ୍ର, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୀ ହଂସ ଓ କଳହଂସ, ଶୁକୀ ନଟାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ନଟାଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ ବିନତା। କ୍ରୋଧବଶା ଦଶ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ମୃଗୀ, ମୃଗମଣ୍ଡା, ହରୀ, ଭଦ୍ରମଦା, ମାତଙ୍ଗୀ, ଶାର୍ଦୂଳୀ, ଶ୍ୱେତା, ସୁରଭି, ସୁରସା ଓ କଦ୍ରୁ। ମୃଗୀରୁ ସମସ୍ତ ମୃଗ, ମୃଗମଣ୍ଡାରୁ ଭାଲୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁ, ଭଦ୍ରମଦା ଝିଅ ଇରାବତୀ, ଯାହାର ପୁଅ ଥିଲେ ଏଇରାବତ, ମହାଗଜପତି। ହରୀଙ୍କୁ ବନର ବନର ବନର ମଙ୍କୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଶାର୍ଦୂଳୀ ଗୋଲାଙ୍ଗୁଲା ଓ ଶାର୍ଦୂଳ; ମାତଙ୍ଗୀ ହାତୀ, ଶ୍ୱେତା ଦିଗ୍ଗଜ। ସୁରଭିଙ୍କୁ ଦୁଇ ଝିଅ ହେଲେ—ରୋହିଣୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବୀ; ରୋହିଣୀ ଗାଈ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ ତୃତ୍ୟ ଘୋଡ଼ା; ସୁରସା ସର୍ପ, କଦ୍ରୁ ନାଗ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ମନୁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ମାନବ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର। ଏହିପରି ଗୃଧ୍ର ତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀବିଶ୍ୱର ବଂଶାବଳୀ ରାମଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।