ଏକ ଦିନ, ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ସମ୍ମାନର ସହିତ କହିଲେ, “ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଏହି ଧନୁଷ, ଦୁଇଟି ତୁଣୀର, କିଛି ତୀର ଓ ତାଲୱାର ଗ୍ରହଣ କର। ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଏହି ଶସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏପରି କହି, ତେଜସ୍ବୀ ମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଇଲେ ଏବଂ ପୁନି କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ ମୁନି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେମାନେ ମୋର ନିକଟକୁ ଆସିଛ, ଏଥିରେ ମୁଁ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ସୀତା ଏଠାରେ ଘରକୁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି କି, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି କି? ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁକୁମାରୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପତି ପ୍ରେମରେ ଏହି ଅପରିଚିତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ତାଳିଆସିଛନ୍ତି। ଯେପରି ସୀତା ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି, ରାମ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଖୁସି ରୁହ। ସୀତା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାମ କରିଛନ୍ତି, ପତିଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ମହିଳାମାନେ ସାଧାରଣତଃ ସୁଖ ଥିଲେ ଭଲ ପ୍ରେମ ଦେଖାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖରେ ସାଥ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ବିଦ୍ୟୁତର ଚଞ୍ଚଳତା, ଅସ୍ତ୍ରର ତୀକ୍ଷ୍ଣତା, ଗରୁଡ଼ ଓ ପବନର ବେଗକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତୁମର ପତ୍ନୀ ଏହି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଅରୁନ୍ଧତୀ ଦେବୀ ପରି ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳି। ଏଠା ସୁଭଦ୍ର ହୋଇଯାଇଛି, ରାମ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ, ସୌମିତ୍ରି ଓ ସୀତା ରହିବେ। ଏପରି ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାମ ହାତ ଜୋଡି କୃତଜ୍ଞତା ସହ କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, କାରଣ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆମ ପରି ଏହି ଗୁଣ ଦେଖି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଦୟାକରି ଆମକୁ ଏଉପରି ଏକ ସ୍ଥାନ ଦେଖାନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଜଳ ଓ ବହୁତ ଗଛ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଆମେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି ଶାନ୍ତିରେ ରହିପାରିବା।” ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମୁନି କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚିନ୍ତା କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୃଦୟରେ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ, “ସୌମିତ୍ରି ସହିତ ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅ, ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରି ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି ଖୁସିରେ ରୁହ। ତୁମର ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ ଜଣା, ଦଶରଥଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହ ଓ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଏହି ଜାଣିପାରିଛି। ତୁମେ ଏଠି ମୋ ସହ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଏହା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣିଛି। ତେଣୁ ମୁଁ କହୁଁଛି, ପଞ୍ଚବଟୀକୁ ଯାଅ, ସେଠି ଅତି ମନୋହର ଅରଣ୍ୟ ଅଛି, ମୈଥିଳୀ ସୀତା ଏଠାରେ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରିବେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ଗୋଦାବରୀ ନଦୀ ନିକଟରେ, ଦୂର ନୁହେଁ। ମୂଳ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀର ରବେ ମନୋହର, ନିରାବ, ପବିତ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ। ତୁମେ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଏଠି ରହି ତୁମେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିପାରିବ। ଏଠି ମହାନ୍ ମଧୂକ ଗଛ ଦେଖାଯାଏ, ଏହାର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯିବାପରେ ଏକ ବଟବୃକ୍ଷ ମିଳିବ। ପର୍ବତ ନିକଟରେ ଥିବା ଏହି ପ୍ଲାଟୋ ଉପରେ ଚଢ଼ି ତୁମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଞ୍ଚବଟୀକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବ, ଯେଉଁଠି ସଦା ଫୁଲ ଫୁଟି ରହେ।” ଏପରି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ରାମ ଓ ସୌମିତ୍ରି ହୃଦୟରେ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ମୁନିଙ୍କ ପାଖରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ପାଦ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦୁଇଜଣ ଓ ସୀତା ମିଶି ପଞ୍ଚବଟୀ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜପୁତ୍ର ଦୁଇ ଭାଇ, ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି, ତୁଣୀର ବାନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭୟ ଏବଂ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ମହାମୁନି ଦେଖାଇଦେଇଥିବା ପଥ ଅନୁସରେ ପଞ୍ଚବଟୀକୁ ଗଲେ। ପଞ୍ଚବଟୀ ଯିବା ମାର୍ଗରେ, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ରାମ ଏକ ବିଶାଳ ଦେହୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୃଧ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ ଦେଖି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଭାବିଲେ ଏହା କିଛି ରାକ୍ଷସ ପକ୍ଷୀ ହେବ। ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ?” ସେ ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ପିଲାମାନେ, ମୋତେ ତୁମର ପିତାଙ୍କ ସଂଗୀ ବୋଲି ଜାଣ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ।” ଏହା ଶୁଣି ରାମ, ତାଙ୍କୁ ପିତୃବନ୍ଧୁ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କରି, ତାଙ୍କର ବଂଶ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଓ ନାମ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ। ତେବେ, ସେଇ ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ପ୍ରଭୃତି କଥା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଅନେକ ଜନକର୍ତ୍ତା ଥିଲେ—ପ୍ରଥମେ କର୍ଦ୍ଦମ, ତାପରେ ବିକୃତ, ଶେଷ, ସଂଶ୍ରୟ, ବହୁପୁତ୍ର, ଏହିମାନେ। ତାପରେ ଥିଲେ ସ୍ଥାଣୁ, ମରୀଚି, ଅତ୍ରି, କ୍ରତୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ଅଙ୍ଗିରା, ପ୍ରଚେତସ, ପୁଲହ। ଡକ୍ଷ, ଵିବସ୍ୱାନ୍, ଅରିଷ୍ଟନେମି ଓ ଶେଷରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କଶ୍ୟପ। ଡକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ସଠିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରୁ ଆଠଜଣୀ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ, କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ—ଅଦିତି, ଦିତି, ଦାନୁ, କାଳକା, ତାମ୍ରା, କ୍ରୋଧବଶା, ମନୁ ଓ ଅନଳା। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, କଶ୍ୟପ ଖୁସିରେ କଥା କହିଥିଲେ...” ଏହିପରି ଅନୁକ୍ରମରେ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା, ଏବଂ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କ ଅରଣ୍ୟ ଯାତ୍ରା ତଥା ପଞ୍ଚବଟୀରେ ପ୍ରବେଶ ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ମୁନିଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଦିବ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।