ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁନି ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଉଛି ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ କେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି। ଏହି ଆଶ୍ରମରୁ ଚାରି ଯୋଜନା ଦକ୍ଷିଣକୁ ଯିବା, ସେଠାରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଚମତ୍କାରି ଆଶ୍ରମ ଅଛି। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଅଧିକାଂଶ ଖୋଲା ଜମି, ପିପ୍ପଳ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନରେ ସଜିତ, ଅନେକ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ମନୋହର, ପ୍ରକାର ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀର ଡାକରେ ଗଞ୍ଜିଉଛି। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳର ଅନେକ ପଦ୍ମସର ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ହଂସ, କଦମ୍ବ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଭିଡ଼ ହୋଇ ରହିଛି। ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ପ୍ରଭାତରେ ତୁମେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ବନର ସୀମା ଧାରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା। ଏକ ଯୋଜନା ଯିବା ପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚିବା, ଯାହା ଅନେକ ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଅଞ୍ଚଳ। ସେଠାରେ ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ତୁମେ ବଢ଼ିଆ ଆନନ୍ଦ ପାଇବ, କାରଣ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଗଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଯଦି ତୁମେ ଏହି ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛ, ତେବେ ଆଜି ମନକୁ ସେଠାକୁ ଯିବାରେ ଲଗା।" ମୁନିଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ରାମ, ତାଙ୍କର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯାତ୍ରାପଥରେ ସେମାନେ ବିଚିତ୍ର ବନ, ମେଘପର୍ବତ ସଦୃଶ ପାହାଡ଼, ହ୍ରଦ ଓ ନଦୀ ଦେଖିଲେ। ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦେଖାଇଦେଇଥିବା ପଥ ଅନୁସରି ସେମାନେ ସୁବିଧାରେ ଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ହେଉଛି ସେ ମହାତ୍ମା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଏବେ ପହଞ୍ଚୁଛୁ।" ପଥେ ଦେଖିଲେ, ହଜାର ହଜାର ଗଛ ଫୁଲ ଓ ଫଳର ଭାରରେ ବାଙ୍କିଯାଇଛି। ବନରୁ ପାକା ପିପ୍ପଳ ଲଙ୍କାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସୁଗନ୍ଧ ବାୟୁରେ ଆସୁଛି। କେଉଁଠାରେ ଲକଡ଼ି ଓ ଦର୍ଭା ଘାସ ଏକଠା କରାଯାଇଛି; ଦର୍ଭା ଘାସ ମାଣିକ୍ୟ ପଥର ସଦୃଶ ଚମକୁଛି। ବନ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଘନ ମେଘ ଶୃଙ୍ଗ ସଦୃଶ ଧୂଆଁ ଉଠୁଛି, ଯାହା ଆଶ୍ରମ ଅଗ୍ନିରୁ ଆସୁଛି। ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ନାନ ସ୍ଥଳରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜେ ଫୁଲ ଚୟନ କରି, ସ୍ନାନ କରି ଅର୍ପଣ କରୁଛନ୍ତି। ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିଥିବାଠାରୁ ଏହି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ବୋଲି ରାମ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେଇ ଭାଇ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ବଶ କରି ଏହି ଦକ୍ଷିଣ ଅଞ୍ଚଳକୁ କ୍ଷେମ ତଥା ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ସମୟରେ କ୍ରୂର ଦୁଇ ଦାନବ ଭାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ଭୂତଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଟାପି ଓ ଇଲ୍ବଳା ବସୁଥିଲେ। ଇଲ୍ବଳା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶ ଧାରଣ କରି ଚତୁର ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୃତ୍ୟୁଭୋଜରେ ଡାକୁଥିଲେ। ଭୋଗ ପରେ ତାଙ୍କର ଭାଇ ବାଟାପିକୁ ମେଷ ରୂପେ ତିଆରି କରି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଇଥିଲେ। ତା’ପରେ ଇଲ୍ବଳା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କୁହୁଥିଲେ—"ବାଟାପି, ବାହାରକୁ ଆସ!" ତା’ପରେ ବାଟାପି ମେଷ ରୂପରେ ମେମେ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଶରୀର ଫାଟି ତା’ଠାରୁ ବାହାରୁଥିଲେ। ଏହିଭଳି ଦୁଇ ମୃଗମାୟା ଦାନବ ନିରନ୍ତର ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ। ପରେ ଦେବମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ, ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଓ ସେଇ ବଡ଼ ଦାନବ ବାଟାପିକୁ ପଚାଇଦେଲେ। ପରେ ଇଲ୍ବଳା ହାତ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇ, "ବାଟାପି, ବାହାରକୁ ଆସ!" ବୋଲି ଡାକିଲେ। ସେବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ହସି କହିଲେ, "ତୋ ରକ୍ଷସ୍ଭାଇ ମେଷ ରୂପେ ଯମଲୋକକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠିକି ମୁଁ ପଚାଇଦେଲି, ସେ କିପରି ବାହାରିପାରିବ?" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭୂତ ଇଲ୍ବଳା ରାଗରେ ମୁନିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁନିଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିଅଗ୍ନିରେ ସେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ହେଉଛି ସେ ଭାଇଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, ଯେଉଁଠାରେ ହ୍ରଦ ଓ ବନରେ ସୁଶୋଭିତ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ହୋଇଥିଲା। ଏଭଳି କଥା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ କହୁଥିବା ବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲା ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟ ଆସିଗଲା। ରାମ ତାଙ୍କର ଭାଇ ସହିତ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନା କରି, ଆଶ୍ରମ ପ୍ରବେଶ କରି ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ମୁନି ସଦ୍ବ୍ୟବହାରରେ ରାମଙ୍କୁ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ରାମ ମୂଳ ଫଳ ଭୋଜନ କରି ସେଠାରେ ଏକ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। ପରଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା ପରେ, ରାମ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ମୁଁ ଏଠାରେ ଶୁଭ ରାତି କାଟିଛି। ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇ, ମୋ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି।” ମୁନି ‘ଯିବା’କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଏହିପରି ରାମ ଦିଖାଯାଇଥିବା ପଥ ଅନୁସରି ବନ ଦେଖି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ରାମ ଦେଖିଲେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ବନ ଧାନ, କଠଳ, ଶାଳ, ବଞ୍ଜୁଳା, ତିନିଶ, ଚିରିବିଲ୍ବ, ମଧୂକ, ବିଲ୍ବ, ତିନ୍ଦୁକ ଗଛ। ଏଠାରେ ରାମ ଶତଶଃ ବନ ଗଛ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲତାମାଳା ଫୁଲରେ ଢାକିଯାଇଛି। କିଛି ଗଛ ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡରେ ଦଳିଯାଇଛି, କିଛି ମାଙ୍କଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ଶତଶଃ ଚଢ଼ିଆ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି।