ମହାରାଜ ଦଶରଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଋଷି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ— “ମହାତ୍ମା ରାମଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ତୁମର ଅନ୍ୟ ଦୁଇ ପୁଅ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି, ରାମ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ। ଏହି ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ, ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ତୁମର ଅତ୍ୟଧିକ ସ୍ନେହ ତୁମକୁ ଭ୍ରମିତ କରିବାକୁ ଦିଅନାହିଁ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ କଥା ଦେଉଛି— ସେ ଦୁଇ ରାକ୍ଷସ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିନାଶ ହେବେ। ରାମଙ୍କ ଶୂରତା ଏବଂ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଜାଣିଛି। ଏହି ଲୋକରେ ମହାତ୍ମା ବଶିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୀର୍ତି ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ରାମଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅ। ଯଦି ତୁମର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅନୁମତି ଦେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଉପଦେଶକମାନେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତୁମେ ମୋତେ ରାମଙ୍କୁ ଦିଅ, ଯେଉଁ ତୁମର ପ୍ରିୟ ପୁଅ ଏବଂ ଅସଙ୍ଗୀ। ଦଶ ରାତି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ; ରାମ, ପଦ୍ମନୟନ, ଏହି ସମୟରେ ଦେରି ହେବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛି।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏପରି କଥା କହି ନିରବ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାଜା ଦଶରଥ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ହେଲେ, କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଅନ୍ତେ ଅଚେତନ ହେଇପଡିଲେ। ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟ ଫେରି ଆସିଲା ପରେ, ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ସେ ଉଠିଲେ। ରାଜା ଦଶରଥ ଏହି ଋଷିଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଅତି କଷ୍ଟରେ ପଡିଲେ, ମନ ଓ ହୃଦୟ ଭିନ୍ନ ହୋଇଗଲା, ତିନି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଆସନ ଛାଡିଲେ। ଏଠିଠାରେ ଏକ ନୂତନ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଦଶରଥ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ସ୍ଵାସ୍ଥ୍ୟ ଫେରି ଆସିଲା ପରେ କହିଲେ— “ମୋର ପଦ୍ମନୟନ ରାମ ଏଉଁଠି ସୋଳେ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇନାହିଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖୁନାହିଁ। ମୋର ଏକ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଅଛି, ଯାହାର ମୁଁ ଅଧିପତି; ଏହି ସେନା ନେଇ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି। ମୋର ସେବକମାନେ ସାହସୀ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଚାଳନାରେ ପାରଙ୍ଗତ; ସେମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ରାମଙ୍କୁ ନେଉନାହିଁ।