ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଶାନ୍ତ ଓ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରେ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କେବେ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଶପଥ ଦେଇଥିବାରୁ, ମୋତେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହି ମୁନିମାନେଂକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ପଡିବ।" ସୀତା ମୃଦୁ ଭାବରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ତାହା ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ ରାମ କହିଲେ, "ହେ ବୈଦେହୀ, ଯଦି ମୁଁ ଏହିପରି କଥା କହିନଥାନ୍ତି, ତେବେ ପୁଣି କେମିତି ଶପଥ ଦେଇପାରିବି? ତୁମ ଭଲପାଇବା ଓ ସଂଗତିରୁ ତୁମେ ଏହି କଥା ମୋତେ କହିଛ।" ତାଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ରାମ କହିଲେ, "ସୀତା, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଉଁଠାରେ ଏପରି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ। ତୁମର ଉତ୍ତମ କୁଳକୁ ଯଥାଯଥି ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଦେଉଛ। ତୁମେ ମୋର ଧର୍ମସଂଗିନୀ, ଆମୂଳ୍ୟ ଜୀବନର ଠାରୁ ବି ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।" ଏପରି କଥା କହି ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ମହାତ୍ମା ରାମ, ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସঙ্গে ନେଇ ମନୋହର ଆଶ୍ରମମାନେ ପ୍ରତି ଯାଇଲେ। ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ବିଭାଗର ଏଗାରତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏଠାରେ ରାମ ସାମ୍ନାରେ, ସୀତା ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ପଛରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଧନୁଷ ଧରି ଚାଲିଥିଲେ। ଏହି ତିନିଜଣ ଅନେକ ପାହାଡ଼ିଆ ଅଞ୍ଚଳ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ମନୋହର ନଦୀ ବଟିକୁ ଦେଖିଦେଖି ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା ନଦୀକୂଳରେ ହେଉଥିବା କୁହୁଡ଼ି ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ, ଏବଂ ପଦ୍ମ ଭରିଥିବା ଝିଲିକ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀର ମେଳାଣି। ସେମାନେ ଏହିଁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ—ମଦୋନ୍ମତ ଏବଂ ଶିଙ୍ଗଧାରୀ ହରିଣ ଦଳ, ମହିଷ, ଖର, ଏବଂ ବୃକ୍ଷ ଉପରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହାତୀ। ଏମିତି ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଗମନ ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେମାନେ ଏକ ଦଶଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଝିଲିକ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ପଦ୍ମ ଓ କମଳ ଫୁଲ ଥିଲା, ହାତୀ ଦଳ ଘୁରୁଥିଲେ, କୁହୁଡ଼ି, ହଂସ, କଦମ୍ବପକ୍ଷୀ ଓ ଅନେକ ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀ ରହିଥିଲେ। ଏହି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳର ଝିଲିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଧର୍ମଭୃତ୍ ନାମକ ଏକ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ମୁନି, ଏହି ଅଚମ୍ଭିତ ଘଟଣା ଦେଖି ଆମେ ସବୁଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୌତୁହଳିତ। ଦୟାକରି, ଏହାର କାହାଣୀ କୁହନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ଏହି ଝିଲିକର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମହାମୁନି ମଣ୍ଡକର୍ଣ୍ଣି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ବାୟୁ ଖାଇ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟା ଦେଖି ଅଗ୍ନି ଆଦି ଦେବତାମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, 'ଏହି ମୁନି ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି,' ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ପଞ୍ଚ ମୁଖ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା ସମାନ ଚମକୁଥିଲେ, ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ।" "ଏହି ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ କାମବଶ କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ପଞ୍ଚଜଣୀ ମୁନିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେଲେ, ଏଉଁ ଝିଲିକ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ଗୃହ ତିଆରି ହେଲା। ସେଠି, ଏହି ପଞ୍ଚ ଅପ୍ସରା ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବସିବା, ତପସ୍ୟା ଓ ଯୁବତ୍ୱ ଆନନ୍ଦରେ ମୁନିଙ୍କୁ ଖୁସି କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର, ଗହଣାର ଝୁଣ୍ଝୁଣ୍ ଧ୍ୱନି ଓ ମନୋହର ଗୀତ ଶୁଣାଯାଏ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—କୁଶ ଓ ବର୍କ ଚୀର ରଖାଯାଇଥିବା, ଦିବ୍ୟ ତେଜ଼ ଥିବା ଏକ ଆଶ୍ରମମାଳା। ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟରେ ରାମ ସୁଖରେ ରହିଲେ, ଏବଂ ପରେ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଲେ। ମହାବଳୀ ରାମ କେବେ କେବେ କିଛି ମାସ, କେବେ କେବେ ପୂରା ବର୍ଷ ଆଶ୍ରମମାନେ ରହିଥିଲେ। କେଉଁଠି ଚାରି, କେଉଁଠି ପାଞ୍ଚ, କେଉଁଠି ଛଅ ମାସ, କେଉଁଠି ଅଧିକ ସମୟ ରହିଥିଲେ। ଏଭଳି ଆଶ୍ରମମାନେ ସେ ତିନି ମାସ, ଆଠ ମାସ ଓ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ସୀତା ସହିତ ଶାନ୍ତିରେ ଅତିବାହିତ କଲେ। ପରେ ସେ ପୁଣି ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଦର ପାଇଲେ। ସେଠି କିଛି ଦିନ ରହି, ରାମ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ମହାମୁନି ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବସି ବୋଲିଲେ, "ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା କଥା ମୁଁ ସୁନିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ବିପୁଳ ଅରଣ୍ୟ ହେଉଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ କେଉଁଠି ଅଛି ଜାଣିନାହିଁ। ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ମହାମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ କେଉଁଠି, ମୁଁ ମୋ ଭାଇ ଓ ସୀତା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୋର ହୃଦୟରେ ଏହି ମହାଇଚ୍ଛା ଘୁରୁଛି—ମୁଁ ନିଜେ ଯାଇ ତାଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହେଁ।" ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା ତୁମକୁ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, କହିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି। ରାଘବ, ସୀତା ସହିତ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଯାଅ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ନିଜେ ଏହି ପ୍ରସ୍ନ କରିଛ।" ଏହିପରି ଉତ୍ତମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପ୍ରତି ଯାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।