ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ ଅତି ଗମ୍ଭୀର ଘଟଣା ଘଟୁଛି, ଯେଉଁଥିରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଏକ ମହାନ ଋଷି, ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ରାମକୁ ଦେବାକୁ ବିନନ୍ତି କରୁଛନ୍ତି। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ବିକଳ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଇଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ମନରେ କ୍ରୋଧ ନଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ରାଜା, ତୁମେ ମୋତେ ରାମକୁ ଦିଅ, ଯାହା ଏକ ସତ୍ୟବାନ ଯୁବକ ଓ ଦକ୍ଷତାରେ ଅଦ୍ଭୁତ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଲେ ଯେ, "ରାମ ଦେଖିବାକୁ ମୋର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁଥିରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ହରାଇବେ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହା କହିବା ସହିତ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କାରଣରୁ ହରାଇବେ ନାହିଁ।" ତେଣୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହା ମାନିବାକୁ ପଡିଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ତୁମେ ରାମକୁ ଦେଇଥିଲେ, ତେବେ ସେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ।" ତେବେ, ରାଜା ଏହି ସମୟରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ରାମ ଏବେ ହଜାର ଦିନ ପରେ ବର୍ଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ତେଣୁ ସେ କହିଲେ, "ମୋର ରାମ କେବଳ ଷୋଳ ବର୍ଷରେ ନାହିଁ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।" ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ସେନା ଏକ ଅକ୍ଷୋହିଣୀ, ତେଣୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।" ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, "ରାମ ଏକ ଶିଶୁ, ତାଙ୍କର କୌଶଳ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ରାମକୁ ନେବାକୁ ଚାହାଁ, ତେବେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମୋର ସେନାକୁ ନେଇଯିବା।" ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ସୁନ୍ଦ ଓ ଉପସୁନ୍ଦର ସମାନ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହାକୁ ସୁଣି ସେ କହିଲେ, "ରାବଣ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଅଛି, ଯିଏ ତିନି ଲୋକକୁ ସଂକଟରେ ଦାକିଛି।" ତେଣୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ, "ରାବଣ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ହରାଇଥାଏ, ତେଣୁ ତୁମେ ଯଦି ଚାହାଁ, ତେବେ ରାମକୁ ଦେବାକୁ ପଡିବ।" ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣାରେ, ରାଜା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରକୁ ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ମାନସିକ ସମ୍ବେଦନା ରଖିଛନ୍ତି। ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ, ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର କଥା ବିଚାର କରି, ଅନ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ରାମକୁ ଦେବାକୁ ତାଲିକା କରିବାକୁ ବିଚାର କରିଥିଲେ।