ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେତେବେଳେ ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ରାମକୁ ନେଇ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଥିଲେ। ଏହାର ମୂଳ କାରଣ ଥିଲା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଆଗ୍ରହ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ୟରେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସାଧନାର ନିଷ୍ପତ୍ତିର ନିମିତ୍ତରେ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। ତେଣୁ ସେ ଦଶରଥଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ରାଜା, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ପୁଅ ରାମକୁ ଦିଅ, ଯିଏ ମହାବଳଶାଳୀ। ସେ ଏହି ଦେବୀୟ ସାଧନାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ ଯେ, "ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ ନାମକ ଦୁଇଟି ଦାନବ ତେବେ ଆସିବେ, ଯାହା ଯେକୌଣସି ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ। ସେମାନେ ସାଧନାକୁ ବିକୃତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପକୁ ଦେଖି, ଦଶରଥ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋର ପୁଅ ରାମ ଏବେ ଷୋଳ ବର୍ଷରେ ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ସଜ୍ଜ ନୁହେଁ। ସେ ଯୁଦ୍ଧ ମାଝରେ ଯିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।" ଦଶରଥ କହିଲେ, "ମୋର ସେନା ଏକ ଅକ୍ଷୋହିଣୀ, ଯାହାରେ ସକଳ କ୍ଷମତା ଅଛି। ମୁଁ ନିଜେ ବାଣ୍ଡୁକ ଧରି ସେମାନଙ୍କ ସାଥିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି। ରାମକୁ ନେବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ।" ସେ ଅତି ଦୟାଳୁ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ରାମ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଅବିଭାଜ୍ୟ ଭାବନା ଥିଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୟା କରି, କହିଲେ, "ରାମ ଏହି ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଦୁଇଟି ଦାନବଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ହତ କରିବ।" ଏହା ସହ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହାକୁ ଏକ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବିଲେ, କାରଣ ସେ ରାମଙ୍କର କ୍ଷମତାକୁ ଜାଣିଥିଲେ। ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଦୟା କରି ରାମକୁ ନେବାକୁ ସଂକଳ୍ପିତ ହେଲେ। ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କର ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ଏବଂ ଆଶା କରିଲେ ଯେ ରାମ ସଫଳତା ଲାଭ କରିବେ। ଏହିପରି, ଦଶରଥ ଏକ ନୂତନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯାଞ୍ଚ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ, ସେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ମହାନ ଯୋଧା ଭାବେ ମାନ୍ୟତା ପାଇବ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଦଶରଥଙ୍କର ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ବିଚଳିତ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଓ ଭୟ ମିଶିଗଲା। ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି ନୂତନ ଯାତ୍ରାରେ ରାମଙ୍କୁ ସେ ଦେଲେ, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟରେ ଦାନବମାନେ ହତ କରାଯିବ। ଏହି ଭାବେ, ଦଶରଥଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଓ ଭୟ ଏକ ନୂତନ ଆଶାରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ପୁଅ ରାମଙ୍କର ମାଧ୍ୟମରେ ସଫଳତା ହାସଲ କରିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ।