ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ମହାନ ଋଷି ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ଏହି ଆଶ୍ରମ ଧାର୍ମିକ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ସଦା ସଦା ଋଷିମନ୍ଦଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ମୂଳ ଓ ଫଳ ରହିଛି। ବଡ଼ ବଡ଼ ମୃଗ ଦଳମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି, ଏଠାରେ କେବଳ ଆକର୍ଷିତ ହେଇ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ ଚାଲିଯାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେବେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏଠାରେ ମୃଗମାନେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ।” ଏହା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ରାମ ଧୃଢ଼ ହୃଦୟରେ ଧନୁଷ ବାଣ ଧରି କହିଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ମୃଗମାନେ ଯଦି ଅସୁବିଧା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ତେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ବଧ କରିଦେବି। ଯଦି ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ତେବେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ହେବ। ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।” ଏପରି କହି ରାମ ସାନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରିବା ପାଇଁ ଚୁପ୍ ହେଲେ। ସାନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ସମାପ୍ତ କରି, ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୁନ୍ଦର ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣା ଆଶ୍ରମରେ ବସିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏବେ, ମହାତ୍ମା ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣା ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର କରି, ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ଆଦର ଲାଭ କରି, ରାମ ଓ ସୌମିତ୍ରି ସେଠାରେ ରାତି କାଟି ଉଷା ହେବା ସମୟରେ ଜାଗିଲେ। ରାଘବ, ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ଉଠି, ଶୀତଳ ଓ ପଦ୍ମଗନ୍ଧି ଜଳରେ ଶୁଦ୍ଧି ନିର୍ବାହ କଲେ। ସେଉଁଠି, ତପସ୍ୱୀମାନେ ଥିବା ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ, ସୀତା, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉଷାକାଳରେ ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହେଲା। ସେମାନେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ହେ ପୂଜ୍ୟପାଦ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅତି ସମ୍ମାନିତ ଓ ସୁଖପୂର୍ବକ ଅତିଥି ହୋଇଛୁ। ଏବେ ଆମେ ଯିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଚାହୁଁଛୁ, କାରଣ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଆମକୁ ଅଗ୍ରସର ହେବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି। ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ନିବାସ କରୁଥିବା ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ତପସ୍ୱୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆମେ ଉତ୍ସୁକ୍ତ। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତି ଚାହୁଁଛୁ, ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀମାନେ ସହିତ ଆମେ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” “ଆମେ ବିଦାୟ ନେଉଛୁ,” ବୋଲି ରାମ, ସୌମିତ୍ରି ଓ ସୀତା ମୁନିଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ସେମାନେ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କରିବା ପରେ, ମହାନ ଋଷି ସେମାନେଠାରୁ ଉଠାଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ସୌମିତ୍ରି ଓ ଛାୟା ସଦୃଶ ସୀତା ସହିତ ତୁମେ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଯାଅ। ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ନିବାସ କରୁଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଆଶ୍ରମ ଦେଖ। ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଥିବା ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ, ମନୋହର ଗଛ, ମୃଗ ଦଳ ଓ ଶାନ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦେଖିବ। ଏଉଁଠି ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ଦଳ ଥିବା ପୋଖରୀ, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦେଖିବ। ମନୋହର ଦୃଶ୍ୟ, ମାଳତୀ ଝରଣା, ମୟୂର ଡାକ ଥିବା ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିବ। ଯାଅ ଶିଶୁ, ସୌମିତ୍ରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯାଅ। ଏସବୁ ଦେଖି ପୁଣି ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଅ।” ମୁନିଙ୍କ ଏହି କଥା ପରେ, କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, “ଏହିପରି ହେଉ” ବୋଲି ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ସୀତା, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ତୁଣୀ, ଧନୁଷ ଓ ଚମକୁଥିବା ତଲୱାର ଦେଲେ। ଦୁଇ ଭାଇ ଉତ୍ତମ ତୁଣୀ ବାନ୍ଧି, ଧନୁଷ ଧରି, ଆଶ୍ରମରୁ ଗମନ କଲେ। ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ମହାନ ମୁନିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଧନୁଷ ଓ ତଲୱାର ନେଇ ସୀତା ସହିତ ତ୍ୱରିତ ଚଳିଗଲେ। ଏଠାରେ ନବମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣାଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ରଘୁବଂଶୀ ରାମ ଚଳିଗଲେ। ସେବେଳେ, ସୀତା ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଓ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଉପାୟରେ ମହାପାପ ହୁଏ; ଆସକ୍ତି ଓ ଇଚ୍ଛା ଆଦିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦୁଃଖରୁ ବିମୁକ୍ତି ହେବା ପାଇଁ ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଆସେ; ତାହାରେ ମିଥ୍ୟା କଥା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଭାରି ହୁଏ। ବିରୋଧ ଓ କ୍ରୂରତା ବିନା, ଅନ୍ୟର ଜନାନୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହେବା ଓ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା— ଏହି ଦୁଇଟି କେବେ ତୁମରେ ଘଟିନାହିଁ, ଓ ରାଘବ। ଅନ୍ୟ ନାରୀ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି, ଯାହା ଧର୍ମକୁ ନାଶ କରେ, ତୁମେ କେବେ ଧାରଣ କରନାହଁ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କେବେ ତୁମ ମନରେ ଆସେ ନାହିଁ; ତୁମେ ସଦା ନିଜ ଭାର୍ୟା ପ୍ରତି ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସତ୍ୟବାନ୍, ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅନୁଗତ; ତୁମରେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟ ଦୁହେଁ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏସବୁ କେବଳ ସେମାନେ ସହିପାରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ; ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ। ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ନିବାସ କରୁଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛ। ଏହି କାରଣରୁ, ତୁମେ ଭାଇ ସହିତ ଧନୁଷ ବାଣ ନେଇ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଯାଉଛ, ଏହିପରି ଖ୍ୟାତି ତୁମର ହୋଇଛି।