ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ଶରଭଙ୍ଗ ଓ ଗୌତମ ମହାର୍ଷି ଏହି କଥା କହିଥିଲେ ଯେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିରନ୍ତର ନିଷ୍ଠାଶୀଳ।” ଏହିପରି ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରି, ଏହି ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମହାତ୍ମା ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁନି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ଏହି ଆଶ୍ରମ ପବିତ୍ର, ଆନନ୍ଦମୟ ଏବଂ ସଦା ବହୁତ ସାଧୁ-ସନ୍ତମାନେ ଏଠାରେ ଆସନ୍ତି। ଏଠାରେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ପ୍ରଚୁର ଅଛି। ଏଠାକୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ମୃଗ ଦଳ ଆସନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ କେବେ କ୍ଷତି କରୁନାହିଁ, ସେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି।” ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁନି କହିଲେ, “ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, କେବଳ ମୃଗମାନେ କେତେବେଳେ ଅସୁବିଧା କରନ୍ତି।” ଏହି ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ଶ୍ରୀରାମ ଧୈର୍ୟଧାରଣ କରି, ଧନୁଷ ଓ କୁଣ୍ଡଳୀ ଧରି କହିଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ମୃଗ ଦଳକୁ ମୁଁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ନିହତ ହେବେ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆପଣ ଏମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ତେବେ ଏଠାରେ ରହିବାର କଠିନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କ୍ଷତି ନାହିଁ।” ଏପରି କହି ଶ୍ରୀରାମ ଅଧିକ ସମୟ ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ରହିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ ବୋଲି ଅନୁଭବ କଲେ ଓ ସାନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରିବାକୁ ଯାଇଲେ। ସାନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ପରେ, ଶ୍ରୀରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୁନ୍ଦର ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଏବେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମହାମୁନି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଓ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ପବିତ୍ର ଓ ମୁନିଯୋଗ୍ୟ ଭୋଜନ ଦେଲେ। ପରେ ରାତି ହେଲା, ରାମ ଓ ସୌମିତ୍ରି (ଲକ୍ଷ୍ମଣ) ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଅତିଥି ଭାବରେ ରହି, ପ୍ରଭାତେ ଉଠିଲେ। ରାମ ଓ ସୀତା ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମଗନ୍ଧି ଜଳରେ ଶୁଦ୍ଧି କରି, ଏହି ତାପସ୍ୟାରଣ୍ୟରେ ଉଚିତ ଭାବେ ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଉଦୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି, ସେମାନେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅତି ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଛୁ। ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ଆମକୁ ଆଗକୁ ବଢିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମେ ଅନୁମତି ନେଉଛୁ। ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ସମସ୍ତ ପରିଶୁଦ୍ଧ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ଓ ଅନୁମତି ଚାହୁଁଛୁ।” ଏପରି କହି, ରାମ, ସୌମିତ୍ରି ଓ ସୀତା ମୁନିଙ୍କ ଚରଣସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ମୁନି ସେମାନେଂକୁ ଉଠାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମମତାଭରା କଥା କହିଲେ, “ରାମ, ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହିତ ନିରାପଦ ଭାବେ ଯାଅ। ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ତାପସ୍ୟାରେ ଶୁଦ୍ଧ ମୁନିମାନେ ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମରେ ବସନ୍ତି, ସେଠା ଦେଖ। ଆମ୍ବ ମୂଳ ଫଳ ଭରିତ ଅରଣ୍ୟ, ଫୁଲେଇଥିବା ଗଛ, ମୃଗ ଦଳ, ଶାନ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଦଳ, ପଦ୍ମ ଭରିତ ସରୋବର, ପରିସ୍କାର ଜଳ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦେଖିବୁ। ପହାଡ଼ ଝରଣା, ମୟୂର ରବି ଗୁଞ୍ଜିତ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ। ଦୁଇ ଭାଇ, ଯାଅ, ଏହା ସବୁ ଦେଖି ପୁନି ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବୁ।” ଏପରି ଶ୍ରୀରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମୁନିଙ୍କ ଚରଣ ପରିକ୍ରମା କରି, “ଯଥାସ୍ଥିତ” ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସୀତା ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ, କୁଣ୍ଡଳୀ ଓ ଚମକୁଥିବା ଖଡ଼ଗ ଦେଲେ। ସେମାନେ ଧନୁଷ ଧରି କୁଣ୍ଡଳୀ ଛାତିରେ ଲଗାଇ, ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହି ଭାବେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ଶୀଘ୍ର ଚଳି, ମହାମୁନିଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ରଘୁବଂଶୀ ରାମ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୀତା ମୃଦୁ ଓ ସ୍ନେହଭରା କଥାରେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଉପାୟରେ ଅଧର୍ମ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଇଚ୍ଛା ଓ ଏହା ସହ ଜନିତ ଦୁଃଖରୁ ଦୂରେଇ ରହିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଇଚ୍ଛାରୁ ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତାହାରେ ମିଥ୍ୟା କଥା ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର, ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଭାରୀ। ଅନ୍ୟୋ ଜନଙ୍କ ଜନନୀପ୍ରତି ଅସଦ୍ଭାବ, ମିଥ୍ୟା କଥା କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା କୃରତା—ଏହି ତିନିଟି କେବେ ତୁମେ କରିନାହାଁ, ଏବଂ କେବେ କରିବେ ନାହିଁ, ହେ ରାମ। ଅନ୍ୟ ନାରୀପ୍ରତି ଇଚ୍ଛା, ଯାହା ଧର୍ମକୁ ନାଶ କରେ, ତୁମେ କେବେ ଚିନ୍ତା କରିନାହାଁ, ଏବଂ କେବେ ତୁମେ ଏପରି ଉଦ୍ୟମ କରିନାହାଁ। ତୁମ ମନରେ କେବେ ଏପରି ଚିନ୍ତା ଆସେ ନାହିଁ, ତୁମେ ସଦା ସ୍ୱପତ୍ନୀ ନିଷ୍ଠା ଓ ଧର୍ମପରାୟଣ। ତୁମେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁଛ। ତୁମେ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛ, ଏହି ସବୁ ମହାପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିପାରନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମର ସଂଯମ ଜାଣେ, ହେ ଶୁଭ ଦର୍ଶନ। ତୁମେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇଛ।” ଏଭଳି ଶ୍ରୀରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାପସ୍ୟାରଣ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଏବଂ ଶାନ୍ତି, ଧର୍ମ ଓ ମୁନିମାନେଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।