ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟର ଗଭୀର ଅଞ୍ଚଳରେ, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ମହାତପସ୍ବୀ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାର ଚିହ୍ନ ଓ ମଳିନତା ଧାରଣ କରିଥିବା, ବୃଦ୍ଧ ଓ ପୂଜ୍ୟ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ । ରାମ ଆଦର ସହ କହିଲେ, “ମୁଁ ରାମ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଆସିଛି; ଧର୍ମଜ୍ଞ, ସତ୍ୟବାନ ଏହି ମହାମୁନି, ଦୟାକରି ମୋତେ କିଛି କହନ୍ତୁ ।” ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ହସି ଆଦର ସହ କହିଲେ, “ହେ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ତୁମ ପ୍ରବେଶରେ ଏହି ଆଶ୍ରମ ମାନେ ଯେ ଏକ ରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନ ହୋଇଯାଇଛି । ମୁଁ ଏହି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦେବା ପରେ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବା ପାଇଁ ତୁମ ଆଗମନ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିଲି । ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବାସ କରି, ଏଠାକୁ ଆସିଛ; ଏଠାକୁ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ । ସେ ଦେବେଶ୍ୱର ମୋତେ କହିଥିଲେ, ମୋ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜିତିଛି । ଏହି ପୂନ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ପୂଜିଥିବା ସ୍ଥାନ; ମୋ ଅନୁଗ୍ରହରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାଇ ଓ ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ ରହିପାରିବା ।” ସେହି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ରାମ ଶାନ୍ତ ଓ ଉଦାତ୍ତ ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମହାମୁନି, ମୁଁ ନିଜେ ଲୋକ ଜିତିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ଆପଣ କହିଥିବାପରି ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ । ଆପଣ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ ଜୀବର କଳ୍ୟାଣରେ ନିଷ୍ଠାବାନ; ଏହି କଥା ଶରଭଙ୍ଗ ଓ ଗୌତମ ମୁଁକୁ କହିଛନ୍ତି ।” ରାମଙ୍କ ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣରେ, ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମହାମୁନି ଆନନ୍ଦ ଭରା ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ଏହି ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମମୟ, ମନୋହର ଓ ମୁନିମଣ୍ଡଳୀର ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନ; ଏଠାରେ ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ପ୍ରଚୁର । ବଡ଼ ହରିଣ ଦଳ ଏଠାକୁ ଆସି ରହେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ହାନି ନ କରି ନିର୍ଭୟ ଚାଲିଯାନ୍ତି । ଏଠାରେ ହରିଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାମ ଧୃଢ଼ ଭାବେ ଧନୁଷ ଧରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ହରିଣ ଦଳକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବଧ କରିଦେବି, ଯଦି ଆପଣ ଏହାକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଏଠି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିପାରିବି ନାହିଁ ।” ଏପରି କହି ରାମ ସାନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନା କଲେ । ସାନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନା କରି ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ସୁନ୍ଦର ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆଶ୍ରମରେ ବାସ ନିର୍ବାଚନ କଲେ । ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁନି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମୁନିମାନେ ଭୋଜନ କରିଥିବା ପବିତ୍ର ଆହାର ରାତି ହେବା ପରେ ଦେଲେ । ଏପରି ଭାବେ ରାତି କଟାଇ, ପ୍ରଭାତେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ଉଠି, ଶୀତଳ ଓ ପଦ୍ମଗନ୍ଧି ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଅରଣ୍ୟର ଆଶ୍ରମରେ ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରିଲେ । ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି, ସେମାନେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଆତିଥ୍ୟ ଓ ସମ୍ମାନରେ ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି; ଏବେ ଆମକୁ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁନିମାନେ ଆମକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ କହୁଛନ୍ତି । ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟର ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ମୁନିମାନେ ଯେଉଁଠି ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆମେ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ । ଏହି ମହାତ୍ମାମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁଛୁ ।” ଏପରି କହି ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କଲେ । ମୁନି ସେମାନେଠାରୁ ଉଠାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, “ପଥେ ଶୁଭ ହେଉ, ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ । ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟର ମୁନିମାନେ ରହୁଥିବା ମନୋହର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିବ । ତୁମେ ଫଳ-ମୂଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅରଣ୍ୟ, ମନୋହର ଗଛ, ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀ ଦେଖିବ । ତାଳାବ ଓ ସରୋବରରେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦେଖିବ । ଅନେକ ମନୋହର ଦୃଶ୍ୟ, ପାହାଡ଼ ଝରଣା, ମୟୂର ରବିତ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିବ । ଯିଅ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଯାଅ । ସମସ୍ତ ଦେଖି ପୁନି ଏଠାକୁ ଫେରିଆସ ।” ମୁନିଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁଣି, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ “ଯଥାସ୍ତୁ” ବୋଲି, ମୁନିଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏବେ ସୀତା ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ, ତୀର ଓ ତଳବାର ଦେଲେ । ଦୁଇ ଭାଇ ତୀର ଝୁଲାଇ, ଧନୁଷ ଧରି, ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦ କରି ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ । ଏପରି ଭାବେ, ମହାତ୍ମା ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଧୀର ଚରିତ୍ରରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ ଏହି ଗଢ଼ି ଗଲା, ଏବଂ ଏଠାରେ ନବମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉ ।