ରାମଚନ୍ଦ୍ର ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏପରି ଆଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନୁହେଁ, ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ଦୂର କରିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ଏହା ମାନେ, ତୁମର କାମ ସାଧନ ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛି; ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସ ମୋ ପାଇଁ ମହାଫଳଦାୟକ ହେବ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ, ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସେମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିଦେଉଁ। ତେଣୁ, ତପସ୍ବୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ, ସେମାନେ ମୋର ଓ ମୋ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ଦେଖନ୍ତୁ।” ଏପରି ଭାବେ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଧୈର୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଇ, ସେମାନେଙ୍କ ସହ ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ନୂତନ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କ ସହିତ, ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ସାଥି ନେଇ, ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି, ଅନେକ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀ ଅଟିକି, ସେମାନେ ଏକ ଶୁଭ୍ର, ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଉଚ୍ଚ ଓ ଭାବ୍ୟ ଥିଲା। ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇ ଭାଇ ସୀତା ସହିତ ସେହି ଶସ୍ୟଶ୍ୟାମଳ, ବିଭିନ୍ନ ବୃକ୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିବା ଭୟାନକ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚମର ଚମର ହାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ରାମ, ତପସ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଦେହରେ ତପସ୍ୟାର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ରାମ, ହେ ମହାତ୍ମନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି। ଏହିପରି ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ପରାକ୍ରମୀ ମହାର୍ଷି, ମୋତେ କିଛି କହନ୍ତୁ।” ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ହସି ରାମଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କରି କହିଲେ, “ହେ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରଥମ, ତୁମେ ଏଠି ପ୍ରବେଶ କରିଛ; ଏହି ଆଶ୍ରମ ଏବେ ଏକ ନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲା। ମୁଁ କେବଳ ତୁମ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିଲି। ମୁଁ ଏଠି ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦେବା ପରେ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବି, ଏକମାତ୍ର ତୁମ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲି। ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବାସ କରୁଥିଲ, ଏବଂ ଏଠିକୁ ଆସିଛ। ଏଠିକୁ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ସେ ମୋତେ କହିଥିଲେ, ମୋର ତପଫଳରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜୟ କରିଛି। ଏହି ଆଶ୍ରମ ଦେବ ଓ ଋଷିମାନେ ପୂଜିଥିବା, ମୋର ଅନୁଗ୍ରହରେ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହିତ ଏଠିରେ ବାସ କର।" ଏପରି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ, ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କୁ, ରାମ ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ ରଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି କଥା କହନ୍ତି, ସେପରି କହିଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଜୟ କରିପାରିବି; କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଯେପରି ଉପଦେଶ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବାକୁ ମୋ ଇଚ୍ଛା। ଆପଣ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ନିଷ୍ଠ, ଏହି କଥା ମୋତେ ଶରଭଙ୍ଗ ଓ ଗୌତମ ମୁନି କହିଥିଲେ।” ଏପରି ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, “ଏହି ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମମୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ସଦା ତପସ୍ବୀମାନେ ଏଠି ଆସନ୍ତି, ମୂଳ ଓ ଫଳରେ ପ୍ରଚୁର। ଏଠି ମହାମୃଗ ଦଳ ଆସି, କେବଳ ଆକର୍ଷିତ ହେଇ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି କ୍ଷତି ନ କରି, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ପୁନଃ ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଏଠି ମୃଗମାନେ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ରାମ ଧୈର୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥି, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି କହିଲେ, “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ମୃଗମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ବଧ କରିଦେବି। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଯଦି ସେମାନେକୁ ଏଠି ଚିକିତ୍ସା କରିବେ, ତେବେ ଏଠି ରହିବା ଅସୁବିଧା। ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ରାମ ସାଂଧ୍ୟା ବନ୍ଦନା କଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହିବା ପାଇଁ ବିନ୍ୟାସ କଲେ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଶୁଭ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ରହିଲେ। ରାତି ହେଉଥିବା ବେଳେ ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ତପସ୍ବୀମାନେ ଯେପରି ଖାଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଶୁଧ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ପରେ ଅଷ୍ଟମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥିତ ଆଦର ପାଇ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏଠି ଏକ ରାତି ରହି, ପ୍ରଭାତେ ଉଠିଲେ। ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ଉଠି, ରାଘବ ଶିତଳ ଓ ପଦ୍ମଗନ୍ଧି ଜଳରେ ଶୁଧି ନେଲେ। ସେଉଁଠି, ତପସ୍ବୀମାନେ ଯେଉଁଠି ନିବାସ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସୀତା, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉଚିତ୍ ରୀତିରେ ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଆତିଥ୍ୟରେ ଆମେ ଖୁସି ହେଲୁ। ଆମକୁ ଆଦର ଦେଇ ଆପଣ ଆମକୁ ଗୌରବ ଦେଲେ। ଏବେ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନେ ଆମକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମେ ଚାଲିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ତପସ୍ବୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିବାକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ତପସ୍ବୀମାନେ ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତି ଚାହୁଁଛୁ।” ‘ଆମେ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ’ ବୋଲି କହି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ମୁନିଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁବା ସମୟରେ, ଶୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ସ୍ନେହରେ ସେମାନେଙ୍କୁ ବାହୁଡ଼ି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କହିଲେ, “ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା, ତୁମେ ନିରାପଦରେ ତୁମ ପଥେ ଯାଅ।