ଏକ ଦିନ, ଅନେକ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କହିଲେ, “ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ମହାତ୍ମା, ଆମେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ। ତୁମେ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରେମୀ ଓ ମହାନ ରକ୍ଷକ। ଆମ ଏହି ଅନୁରୋଧକୁ ଦୟାକରି ମାଫ କରିବା। ରାଜା ଯେଉଁଠି ଅପନ୍ନ ରଖି ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ସୁରକ୍ଷା ଦେଇନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଫଳର ଏକ-ଛଅଂଶ ନିଅନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମହା ଅନ୍ୟାୟ ଘଟିଥାଏ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ପରି, ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ ପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏପରି ରାଜା ଦୀର୍ଘ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଓ ସେଠାରେ ସମ୍ମାନ ମିଳନ୍ତି। ଯେଉଁ ଧର୍ମ ଏକ ତପସ୍ବୀ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ତାହାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ତା ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ମିଳେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏହି ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟରେ ଅଧିକାଂଶ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀମାନେ ତୁମ ରକ୍ଷା ତଳେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ତାଙ୍କୁ କେହି ରକ୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି। ଆସ, ଦେଖ, କେତେ ଧୀର ଋଷିମାନେ ଏଠି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି। ପମ୍ପା ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଅନୁମନ୍ଦାକିନୀ ଓ ଚିତ୍ରକୂଟ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିବା ତପସ୍ବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭୟଙ୍କର ହତ୍ୟାର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ ଆମେ ଅଧିକ ଦିନ ଝେଲିପାରୁନାହାଁ। ଏହିକାରଣରୁ ଆମେ ତୁମେ ନିକଟକୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେଉଥିବା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ରାମ, ଏ ପୃଥିବୀରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।" ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କକୁତ୍ସ୍ଥ କୁମାର ରାମ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଏପରି ଆଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତପସ୍ବୀମାନେ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦେଇପାରିବେ ନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠିକୁ ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଛି। ମୁଁ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ ଭୋଗୁଛ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ତାହା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ଏହା ଆଉ ଏକ ସଂଯୋଗ ଯେ, ତୁମର କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛି, ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଫଳଦାୟକ ହେବ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ, ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେଉ, ତପସ୍ବୀମାନେ ମୋ ଓ ମୋ ଭାଇଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦେଖନ୍ତୁ।" ଏପରି ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରାମ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହ ତପସ୍ବୀମାନେ ସହିତ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରେ, ଦେଖ ଏହି ସପ୍ତମ ସର୍ଗର କଥା। ରାମ, ଶତ୍ରୁ ଦଳାନ କରିବାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କ ସହ ଦ୍ୱିଜତମ ତପସ୍ବୀମାନେ ସହିତ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି ଏବଂ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନେକ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ, ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମହାମେରୁ ପରି ଉତ୍ତଙ୍କିତ। ତାପରେ, ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇଭାଇ ସୀତାଙ୍କ ସହ ଏକ ମହାବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିଲା। ଏହି ଭୟାନକ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଏକ ଶାନ୍ତ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଚାଲ ଓ ବର୍କ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେଠି, ରାମ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ, ଦୈନ୍ଦିନ ଅଭ୍ୟାସ ଓ ତ୍ୟାଗର ଚିହ୍ନଧାରୀ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବେ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ମୁଁ ରାମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି। ଏହିପରି, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ମହାତ୍ମା, ମୋ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କର।" ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁସୁକି ହସି କହିଲେ, "ଅତିଥି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମର ଅଗ୍ରଣୀ ରାମ, ଏହି ଆଶ୍ରମ ଏବେ ତୁମ ପ୍ରବେଶରେ ପାଳିତ ହେଲା। ମୁଁ ତୁମ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲି, ଏ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦେବତା ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଁ ନଥିଲି। ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବାସ କରୁଛ, ଏଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଛନ୍ତି। ଦେବତା ଏବଂ ଦେବେଶ୍ୱର ମୋ ପାଖକୁ ଆସି କହିଥିଲେ, ମୋର ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜିତିଛି। ଏହି ତପୋଭୂମିକୁ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ସମ୍ମାନିତ କରନ୍ତି, ଏଉଁଠି ତୁମେ ମୋର କୃପାରେ ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ବାସ କର।" ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ତରରେ, ରାମ ନମ୍ର ଭାବେ କହିଲେ, "ମହାର୍ଷି, ମୁଁ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲୋକକୁ ଜିତିପାରିବି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯେପରି ଆଶ୍ରମରେ ବାସ କରିବାକୁ କହିଛ, ମୁଁ ଏଠି ବାସ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଜନହିତେ ନିଷ୍ଠ, ଏହି ଉପଦେଶ ମୋତେ ଶରଭଙ୍ଗ ଓ ଗୌତମ ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଲୋକପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମହାତ୍ମା ଆନନ୍ଦ ଭରା ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, "ଏ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମମୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଏଠି ସଦା ତପସ୍ବୀମାନେ ଆସନ୍ତି, ମୂଳ ଓ ଫଳ ପ୍ରଚୁର ଅଛି। ଏଠି ମହାମୃଗ ଦଳ ଆସି, ଆକର୍ଷିତ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ କେହି ହାନି କରୁନାହାନ୍ତି, ଭୟ ଛଡ଼ା ଚାଲିଯାନ୍ତି। ଏଠି ମୃଗ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ଧୃଢ଼ ରାମ ଧନୁଷ ଧରି କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ମୃଗ ଦଳକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ମାରିଦେଉଛି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯଦି ଏମାନଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା କର, ତେବେ ତାହାଠାରୁ ବଡ଼ କଷ୍ଟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।" ଏପରି କହି, ରାମ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରି, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ସୁନ୍ଦର ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆଶ୍ରମରେ ବାସ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।