ଶରଭଙ୍ଗ ମୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କରିବା ପରେ, ବହୁ ସାଧୁ-ସନ୍ତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତେଜସ୍ୱୀ ରାମଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ । ସେଠାରେ ବୈଖାନସ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ସମ୍ପ୍ରକ୍ଷାଳ, ମରୀଚିପ, ଅଶ୍ମକୁଟ୍ଟ, ପତ୍ରାହାରୀ ମୁନିମାନେ ଥିଲେ । କିଏ ବି ଦନ୍ତକୁ ମସଲା ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, କିଏ ଜଳରେ ଉତ୍ସ୍ନାନ ରହିଥିଲେ, କିଏ ଭୂମିରେ ଶୁଏ, କିଏ ଶୁଏନାହିଁ, କିଏ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ବାସ କରୁଥିଲେ । କିଏ ଜଳାହାରୀ, କିଏ ଵାୟୁ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ, କିଏ ଆକାଶରେ ବାସ କରୁଥିଲେ, କିଏ ନିର୍ମଳ ଭୂମିରେ ଶୁଏ । କିଏ ଦଣ୍ଡାୟମ୍ (ଉଭୟ ପାଉଁରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ବସିଥିଲେ), କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିଲେ, କିଏ ଭିଜା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଏ ଜପ ଉପାସନାରେ ଲଗ୍ନ, କିଏ ତପୋନିଷ୍ଠ, କିଏ ପଞ୍ଚତପ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମସ୍ତ ଧର୍ମଜ୍ଞ ମୁନିମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି ଭୂମିରେ ଏବଂ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ପ୍ରମୁଖ ରଥୀ ଓ ରକ୍ଷକ ଅଟୁଟ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଘବନ୍ ଭଳି । ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୁମରେ ପିତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ସତ୍ୟବାଦିତା ଓ ଧର୍ମ ଅଧିକ । ଏହି ମହାତ୍ମା, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଧର୍ମପ୍ରିୟ ରାମ, ଆମେ ତୁମର ଆଶ୍ରୟ ଚାହୁଁଛୁ; ଏହି ବିନନ୍ତି କ୍ଷମା କର । ଏକ ରାଜା ଯଦି ଚଷା ଫଳର ଷଷ୍ଠାଂଶ ନେଇ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଭଳି ରକ୍ଷା କରିନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ମହା ଅଧର୍ମ । ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଭଳି, ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଭଳି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହ ରକ୍ଷା କରେ, ସେଉଁ ରାଜା ଏକ ସତ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ । ଏମିତି ରାଜା ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରେ, ମହାବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଓ ସେଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ । ଯେଉଁ ତପସ୍ୱୀ ପ୍ରକୃତି ଫଳ ଓ ମୂଳ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ କରେ, ସେ ଧର୍ମର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ରକ୍ଷକ ରାଜାକୁ ମିଳେ । ଏହି ବନବାସୀ ତପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତୁମର ରକ୍ଷା ରହିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଅରକ୍ଷିତ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ହତ ହେଉଛନ୍ତି । ତୁମେ ଆସ, ଏହି ବନରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ହତ କରିଥିବା ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନଙ୍କର ଦେହ ଦେଖ । ପମ୍ପା ନଦୀ, ଅନୁମନ୍ଦାକିନୀ ଓ ଚିତ୍ରକୂଟ ଉପକୂଳରେ ବସିଥିବା ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ ହତ୍ୟା ଚାଲିଛି । ଏପରି ଭୟଙ୍କର କ୍ଷତି ଆମେ ସହିପାରୁନାହିଁ । ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କୁ ହୁଏଥିବା ଅପରାଧ ଦୃଢ଼ ଭୟଙ୍କର । ଏହି ଦୁଃଖରେ ଆମେ ତୁମ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ; ରାମ, ରାତିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଆମକୁ ହତ କରୁଛନ୍ତି, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର । ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ଛଡ଼ା ଆମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ; ରାକ୍ଷସମାନେ ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର । ମୁନିମାନଙ୍କର ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କକୁତ୍ସ୍ଥପୁତ୍ର ରାମ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପ୍ରତି କହିଲେ, “ମୁନିମାନେ, ଆମକୁ ଏପରି ଆଜ୍ଞା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଜ୍ଞାପ୍ତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ମୁଁ ଏହି ବନକୁ ମୋ ଦାୟିତ୍ୱ ପାଇଁ ଏକାନ୍ତ କରି ଆସିଛି । ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରି ଏହି ବନକୁ ଆସିଛି; ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ହୁଏଥିବା ଅନ୍ୟାୟ ଦୂର କରିବାକୁ । ଏହି ଦୁଃଖ ନିବାରଣ ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି; ଏହି ବନବାସ ମୋ ପାଇଁ ମହା ଫଳଦାୟୀ ହେବ । ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ରାକ୍ଷସମାନେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ କରିବି; ତପସ୍ୱୀମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖନ୍ତୁ ।” ଏପରି ବର ଦେଇ, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ସହ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶମନିଷ୍ଠ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ଏଠାରେ ଏକ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି । ରାମ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ପ୍ରବଳ, ତାଙ୍କର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହ ଦ୍ୱିଜମୁନିମାନେ ସହିତ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ । ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି, ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ନଦୀ ଉତ୍କ୍ରମ କରି, ମେରୁ ପର୍ବତ ସମ ଉଚ୍ଚ ଏକ ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ । ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇ ଭାଇ ସୀତା ସହ ବିଭିନ୍ନ ବୃକ୍ଷରେ ଭର୍ତ୍ତି ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଠାରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭର୍ତ୍ତି ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଦୂର୍ଗମ ବନକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଚିର ଚମ୍ପା ଚାଲା ଓ ଚମର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ । ସେଠାରେ ରାମ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, ତପସ୍ୱୀମାନେ ହିଁ ପରମ ତପସ୍ୱୀ ଓ କ୍ଷୀଣ ଶରୀରରେ ତପସ୍ୟାର ଚିହ୍ନ ଥିଲା । “ମୁଁ ରାମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି; ଧର୍ମଜ୍ଞ, ପ୍ରତାପୀ ମୁନି, ମୋ ସହ କଥା କର ।” ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁନି କହିଲେ, “ରଘୁବଂଶରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରଥମ, ରାମ, ତୁମେ ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ; ଏହି ଆଶ୍ରମ ଏକ ନାଥ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଭଳି ଲାଗୁଛି । ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଗକୁ ଆଶା କରିଥିଲି; ମୁଁ ତାଲେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଦେବ ଏବଂ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବି । ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବାସ କରୁଛ; ଏଠାରେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଛନ୍ତି । ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ମହାଦେବ ମୋତେ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ମୋର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜିତିଛି ।’ ଏହି ସ୍ଥାନ ଦେବ ଓ ମୁନିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଜିତିଛି; ମୋର ଅନୁଗ୍ରହରେ, ତୁମେ ତୁମର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହ ଏଠାରେ ବାସ କର । ଏହି ତପସ୍ୱୀ ମୁନିଙ୍କୁ, ତପସ୍ୟାରେ ଦୀପ୍ତ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ରାମ ଇନ୍ଦ୍ର ଭଳି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ମହାମୁନି, ମୁଁ ନିଜେ ଲୋକ ଜିତିବି; ତଥାପି ଆପଣ ଯେପରି ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ଏହି ବନରେ ବାସ କରିବାକୁ ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ । ଆପଣ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ, ସମସ୍ତ ଜୀବର କ୍ଷେମ ଉପରେ ଅନୁରାଗୀ; ଏହି ଆପଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶରଭଙ୍ଗ ଓ ଗୌତମ ମୁନି କହିଛନ୍ତି ।