ଏହି ପଥଟିଏ, ମନ୍ଷ୍ୟମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ ତୁମେ, ରାମ; ମୋତେ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ ଦେଖ, ପ୍ରିୟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସାପ ଭଳି ପୁରୁଣା ଚମଡ଼ ପକାଇ ମୋ ଅଙ୍ଗ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି। ଏହା ପରେ, ଶାରଭଙ୍ଗ ଋଷି ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳାଇ, ନିୟମିତ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଘୃତ ଅର୍ପଣ କରି, ଏହି ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର କେଶ, ଶରୀର, ପୁରୁଣା ଚମଡ଼, ହାଡ଼, ମାଂସ, ରକ୍ତ ସବୁକୁ ଦହି ଦେଲା। ତାପରେ, ଶାରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନି କୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଯୁବକ ଭଳି ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଚମକି ଉଠିଲା। ସେ, ଅଗ୍ନି ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକ, ମହାର୍ଷି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ଉଠିଗଲେ। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଋଷି, ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପରିକରମାନେ ସହିତ ଦେଖିଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଇ ଅତି ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଏବେ ଶୁଣ, ବଳମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ। ଶାରଭଙ୍ଗ ଉତ୍କଳ ଲୋକକୁ ଉଠିଗଲେ ପରେ, ଅନେକ ମୁନିମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶୀୟ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ବୈଖାନସ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ସମ୍ପ୍ରକ୍ଷାଳ, ମରୀଚିପ, ଅନେକ ଅଶ୍ମକୁଟ୍ଟ ଏବଂ ପତ୍ର ଭୋଜନ କରୁଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ଥିଲେ। କିଛି ଦାନ୍ତକୁ ଖଳ ବନାଇ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, କିଛି ଅବିରତ ନିମ୍ଜିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହୁଥିଲେ, କିଛି ଭୂମିରେ ଶୁଇଥିଲେ, କିଛି ନିଦ୍ରାହୀନ ଥିଲେ, କିଛି ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ବସୁଥିଲେ। କିଛି ଜଳ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, କିଛି ବାୟୁ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, କିଛି ଆକାଶରେ ବସୁଥିଲେ, କିଛି ନିକ୍କଟ ଭୂମିରେ ଶୁଇଥିଲେ। କିଛି ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଉଭା ରହୁଥିଲେ, କିଛି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରିଥିଲେ, କିଛି ଭିଜା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଛି ଜପ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ, କିଛି ପଞ୍ଚ ନିୟମର ଉପାସନା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଧର୍ମରେ ପ୍ରବୀଣ, ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ତୁମେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ ଏବଂ ଏହି ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ମଘବନ୍ ଭଳି ଅଗ୍ରଣୀ। ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୁମେ ପିତାପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ସତ୍ୟବାଦିତା ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଆମେ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛୁ, ମହାତ୍ମା, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଏବଂ ଧର୍ମପ୍ରେମୀ, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ମାନ୍ୟ କର; ଅନୁଗ୍ରହ କର। ରାଜା ଯଦି ଚଷ୍ଟାର ଏକ ଅଂଶ ନେଇ, ତାଙ୍କର ପ୍ରଜାକୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ଭଳି ରକ୍ଷା ନକରି, ତେବେ ଏହା ମହା ଅଧର୍ମ। ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରଜାକୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଭଳି, ପୁତ୍ର ଭଳି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଏକ ସତ୍ୟ ରାଜା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏଭଳି ରାଜା ଦୀର୍ଘ କାଳ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୱୀ ମୂଳ ଏବଂ ଫଳ ଭୋଜନ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ କରନ୍ତି, ତାହାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ରକ୍ଷାକାରୀ ରାଜାକୁ ମିଳିଥାଏ। ଏହି ବନବାସୀ ତପସ୍ୱୀମାନେ, ଅଧିକାଂଶ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ରକ୍ଷା ରହିଛି ବୋଲି ମନେ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅରକ୍ଷିତ ଭଳି ନିଷ୍ଠୁର ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। ଆସ, ବନରେ ନିଷ୍ଠୁର ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଜ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ଅନେକ ଉତ୍ତମ ମୁନିମାନଙ୍କର ଦେହ ଦେଖ। ପମ୍ପା ନଦୀ, ଅନୁମନ୍ଦାକିନୀ ଏବଂ ଚିତ୍ରକୂଟ ଉପକୂଳରେ ବସୁଥିବା ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ହତ୍ୟା ହେଉଛି। ଏହିଭଳି ରାକ୍ଷସମାନେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ବନରେ ମହା ଅନ୍ୟାୟ କରୁଛନ୍ତି, ଆମେ ଏହାକୁ ସହିପାରୁନାହିଁ। ତେଣୁ ଆମେ ତୁମର ଶରଣେ ଆସିଛୁ, ଯୋଗ୍ୟ ରକ୍ଷକ; ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେଉଥିବା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଏହି ଭୂମିରେ ତୁମ ବ୍ୟତିତ ଆମକୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ; ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ଧର୍ମପରାୟଣ ପୁତ୍ର ରାମ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— "ମୋତେ ଏପରି ଆଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବା ଲାଗି ନୁହେଁ। ମୁଁ ଏହି ବନକୁ ମୋ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରି, ରାକ୍ଷସମାନେ ତୁମକୁ ଯେଉଁ କ୍ଷତି କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ଦୂର କରିବାକୁ ଏହି ବନକୁ ଆସିଛି। ଏହା ଦୈବ ଯୋଗରେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି; ମୋ ପାଇଁ ବନବାସ ମହାଫଳଦାୟି ହେବ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ କରିବି; ତପସ୍ୱୀମାନେ ମୋ ଏବଂ ମୋ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦେଖନ୍ତୁ।" ଏପରି ଏକ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଧୀର ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କୁ ନେଇ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏବେ ଶୁଣ, ଏହି ସପ୍ତମ ସର୍ଗ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦହିଦେଇଥିବା ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଏବଂ ସୀତା ସହିତ, ତପସ୍ୱୀମାନେ ସହିତ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି, ପ୍ରବଳ ଜଳ ଭରିଥିବା ଅନେକ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ଏକ ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମହା ମେରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ଉଚ୍ଚ। ତାପରେ ରଘୁବଂଶୀ ଦୁଇ ଭାଇ, ସୀତା ସହିତ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଭରିଥିବା ବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଫୁଲ ଏବଂ ଫଳରେ ଭରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଏହି ବନକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏବଂ ବର୍କ-ବସ୍ତ୍ରର ମାଲାରେ ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ରାମ, ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠ ଏବଂ ତ୍ୟାଗର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ— "ମୁଁ ରାମ, ଏହିଠାରେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି; ତେଣୁ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୌର୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମହାମୁନି, ମୋ ସହ କଥା କର।" ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ତପସ୍ୱୀ ଅତି ଆଦର ସହିତ କହିଲେ— "ସ୍ୱାଗତ, ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ସତ୍ୟର ଅଗ୍ରଣୀ; ଏହି ଆଶ୍ରମ, ତୁମ ପ୍ରବେଶରେ, ଏକ ନାଥ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଭଳି ହୋଇଗଲା।