କୌଶିକ ଶାଖାର ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ରାମକୁ ଦେବା ପାଇଁ ଅନିଚ୍ଛା କରୁଛନ୍ତି। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କର ନମ୍ର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ସହଯୋଗ ଚାହୁଁଛି, ତୁମେ ଯେଉଁଥିରେ ଦୃଢ ଅଟୁଟ ରହିଛ, ସେଥିରେ ତୁମେ ନିଜର ଅନୁରୋଧ କହିବାରେ ହିଁ ଜିଝିରି କରିବେ ନାହିଁ।" ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦଶରଥ ମନରେ ଏକ ଅସ୍ଥିରତା ଭାବିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତ କାର୍ୟରେ କାରଣ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋର ଦେବୀୟ ସୁରକ୍ଷାକାରୀ। ଏହି ମହାଳାଭ ମୋ ପାଇଁ ଆସିଛି, ଏବଂ ତୁମ ଆଗମନରୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଉଦୟ ହୋଇଛି।" ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦଶରଥଙ୍କ ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ଭରିଗଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ପୁଅ ରାମକୁ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ଦୃଢ ଶକ୍ତି ଓ କ୍ଷମତା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେମନ ମାରିବେ। "ମୁଁ ତୁମ ପୁଅ ରାମକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛି," ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, "କାରଣ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ ନାମକ ଦେମନମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମାରିତ ହେବେ।" ଦଶରଥ ଏହି ଅନୁରୋଧକୁ ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ବିକଳଙ୍କ ହେଲେ। "ମୋର ରାମ, ଜେନା ଲୋଟସ ଚକୁରେ ଅଛି, ସେ ଏବେ ଷୋଣ୍ୟ ବର୍ଷରୁ କମ। ସେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।" ଦଶରଥ କହିଲେ, "ମୋର ସେନା ଏକ ଅକ୍ଷଉହିଣୀ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ମୁଁ ସେଉଁଟି ଯୁଦ୍ଧ କରିବି। ରାମକୁ ନେବାକୁ ତୁମେ ନିଷ୍କୃତ ନୁହେଁ।" ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଏକ ଦୁଃଖ ଭରିଗଲା, କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦୃଢତା ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ରାମକୁ ମୋ ସହ ଦେଖିବାକୁ ଦିଅ। ସେ ମୋର ଦେବୀୟ ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛି।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଦଶରଥ ଅନ୍ତରେ ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଦଶା ଭବିଷ୍ୟତ ଦେଖିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ରାମକୁ ନେବାକୁ ସମ୍ମତ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ମନରେ ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଦଶା ଥିଲା। "ରାମ ଆଜି ସେଉଁଟି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ," ସେ କହିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କର ଦୃଢତା ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ରାମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଦିଅ, ସେ ମୋର ଦେବୀୟ ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛି।" ଏହି ଭାବେ, ଦଶରଥ ଓ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଦଶରଥଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ଦୃଢତା ଦେଖାଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରାମ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ନିକଟରେ ଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଜୀବନର ମୁଖ୍ୟ ଘଟଣା ହେବାକୁ ଥିଲା।